the muppet show girls

Αν...

2010-03-06T11:47:00.034+02:00

Η αβάσταχτη αποδοχή της σαπίλας

2010-02-28T11:55:00.003+02:00

Παρατηρώ τις τελευταίες μέρες τα πρόσωπα των συμπολιτών μου. Στο μετρό, τα καταστήματα, τους δρόμους. Μετά τον διεθνή διασυρμό. Και εν αναμονή όλων εκείνων που ακόμα έχουμε να ακούσουμε. Και βλέπω. Ηττοπάθεια. Γκρίνια. Σκύψιμο. Απάθεια.
Α ναι. Και απαισιοδοξία. Εμποτισμένα όλα μαζί στις κινήσεις μας, στα λόγια μας, στα γραπτά μας. Μια Αφροδίτη ως το κάλλος και μια χειρονομία ως η σαπίλα. Και φυσικά το αστείο της υπόθεσης των αποζημιώσεων. Τις προσωπικές μας αποζημιώσεις που χρωστάμε σε αυτή τη χώρα αδιάφορα σφυρίζοντας, τις παραγράφουμε.
Διαβάζω το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή.
Αυτή είναι η Ελλάδα; Ένα άλλοθι για μετριότητες; Ένα άλλοθι για τους μικροαστικούς εγωϊσμούς μας; Ένας λαός και οι πολίτες της χύμα στο κύμα; Μήπως βολευόμαστε χρόνια τώρα;
Βαυκαλιζόμαστε με ξεπερασμένα μεγαλεία, καταπίνουμε τετριμμένη τέχνη, καταναλώνουμε αδιάφορα το δε βαριέσαι της αδράνειας των άλλων, πνίγουμε ό,τι νέο κι ανεξάρτητο μπορεί να προκύψει για χάρη της κλίκας μας, αρνούμαστε πεισματικά να αποδεχθούμε συενργασίες για την επίτευξη καλύτερων αποτελεσμάτων, ευωδιάζουμε μπόχα μπαγιατίλας και μιζέριας. Και γκρίνιας. Ατελείωτης γκρίνιας. Γιατί ως γνωστόν...φταίνε πάντα οι άλλοι. Εγώ; Εγώ είμαι συνεπής και δε ξεκουνιέμαι από τη θεσούλα μου. Θεσούλα. Πάει να πει ζωούλα. Υποκοριστικά σαν παιχνιδάκια γιατί αγαπήσαμε το greed capitalism.
Η ύφεση δεν είναι μόνο οικονομική. Σιγά το νέο. Το να αποδεχθείς ότι κάτι βρωμάει και σαπίζει επικίνδυνα είναι απλά μια διαπίστωση. Piece of cake. Το να αναζητήσεις τη λύση, προϋποθέτει αλλαγή. Και κυρίως, επίπονες προσωπικές αλλαγές. Ξεβόλεμα, αποδοχή των σφαλμάτων μας. Και έλεγχος της ασυδοσίας μας.
Το να μεμψιμοιρώ δεν είναι του χαρακτήρα μου. Για αυτό κι επιλέγω να συναναστρέφομαι με εκείνους τους Έλληνες που απομακρύνθηκαν νωρίς από τη σαπίλα. Εκείνους τους νέους που αναζητούν ακόμα το φως, ακόμα και μέσα στο μαύρο που επικρατεί. Επίμονα ρομαντικών με καθαρές ψυχές και σταθερά βήματα στη γη. Ο Νικήτας, ο Κωνσταντίνος, η Ειρήνη, η Έλενα, ο Νίκος, ο Αντώνης. Στον τομέα του ο καθένας διαφέρει. Έχουν πάψει εδώ και καιρό να κολυμπάνε με το ρεύμα. Με προσωπικό κόστος ενίοτε. Μα με μια εσωτερική δύναμη που τους κινητοποιεί προς την ίδια κατεύθυνση. Κι αυτή είναι η ελπίδα μου, η τελευταία που απέμεινε. Οι όμορφοι άνθρωποι. Ψάξτε τους και ανακαλύψτε το πραγματικό ταλέντο τους. Όχι εκείνου του δήθεν ταλέντου των κακέκτυπων αντιγραφών και των χιλιοειπωμένων λέξεων. Δε θα δυσκολευτείτε να τους βρείτε δίπλα σας. Η πορεία τους είναι αυθεντική και δίχως ψεύτικες υποσχέσεις και γλαφυρά στολίδια. Θα σας μιλήσουν καθαρά και όμορφα. Και κυρίως, ακριβώς επειδή ξέρουν ποιοι είναι, δε θα σας φορτώσουν στιγμή το καλάμι του εγωϊσμού και του ναρκισσισμού τους. Γιατί έχουν συναίσθηση του σεβασμού στον διπλανό τους. Αν μη τι άλλο. Σαμάνοι και πολίτες του κόσμου ταυτόχρονα.

υγ. Η τελευταία ταινία του Clooney με εξέπληξε ευχάριστα. Όσοι δεν την είδατε ακόμα, επιλέξτε καλή παρέα και κλειστείτε σε μια σκοτεινή αίθουσα. Πριν η πρώιμη άνοιξη μάς κλείσει το μάτι πονηρά για περιπάτους στην πόλη. '-)

Γυναίκα χρυσάφι

2010-01-18T19:37:00.004+02:00

Επειδή είναι ανεπανάληπτη. Και μοναδική. Και ηθοποιός με όλη τη σημασία της λέξεως.
Κι όσα βραβεία κι αν πάρει, ξέρει να γελά με την καρδιά της.

Watch CBS News Videos Online

Το δώρο του Νίκου από NYC

2009-12-26T01:25:00.006+02:00

Από τα λίγα δώρα που αν και έφτασε στην ώρα του (και το άνοιξα κατά τις οδηγίες του το πρωί) το μοιράζομαι με άλλους. Ευχές σε όλες κι όλους, για μέρες γεμάτες υγεία και αγάπη.

So, another year that I will be desperately waiting for Santa to bring me the keys to a penthouse in the Upper East Side. Damn freaking recession! Am I asking that much?

Anyway, I believe you have not been a naughty girl, hence here are my gifts for you.

1.

This is for the happy few only. Do not share it with anyone. And yes, I was at Saint Anne's Warehouse and yes that was one of the best theatrical experiences in my life. And yes, Meryl Streep is a goddess and Kaufman a weirdo. I hope you will enjoy it.

http://www.youtube.com/view_play_list?p=251D1FA03E68C95F

2.

Well, I think the title says it all really. Music that doesn't suck. Load your iPod and float into some warm and fuzzy music. Alone or with friends or lovers.

http://hahaclever.tumblr.com/page/7

3.

My re-editing on Goldin's latest photoshoot for VMAN magazine.

This is it.

Santa was here!
Happy now?

υγ. Ο Cpil, o Dimhap και οι υπόλοιποι της παρέας "μυρίζουν" τα φρέσκα καλούδια του Ίντερνετ και τα σερβίρουν καθημερινά. Εδώ.
http://phresh.gr/

Και το δωράκι μου για την αρχή τους :)

Drôles de Noëls 2009 - Spectacle d'ouverture - Pixel Events from Pixel Events on Vimeo.

Delay

2009-10-20T21:24:00.002+03:00

Ο Robin μού στειλε κι ενημερωτικό ότι πήγε τέλεια.
Με καθυστέρηση μιας βδομάδας, χωρίς να έχω συνέλθει ακόμα (από τα ευχάριστα)
τοποθετώ μικρό χαλικάκι σε αυτή την μέρα των bloggers ανά την υφήλιο.
Λίγα λόγια. Πράξεις κυρίως στην καθημερινότητά μας.

9 και σήμερα

2009-09-24T01:41:00.001+03:00

Δεν έχω ζήσει προσωπικά πιο άνευρη και ανιαρή προεκλογική περίοδο.
Μέρες τώρα νιώθω ότι συμμετέχω σε θίασο ενός έργου που θα δω από κάποιο εξώστη.
Καταπίνω ίδιες κουβέντες. Χιλιοειπωμένες. Στείρες. Λίγες. Κουρασμένες.
Από τα ίδια άτομα. Δε θα καταφέρω ποτέ μου να τα πω πρόσωπα. Το πρόσωπο έχει κάτι το ιερό. Ετούτοι εδώ έχουν πουλήσει ό,τι ιερό είχανε για να τσεπώσουν λιγάκι εξουσία και χρήμα για να ικανοποιήσουν τα ζωώδη ένστικτά τους. Δεν τους τσουβαλιάζω όλους.
Ίσως και να καταλαβαίνω γιατί οι πολιτικοί που κυριαρχούν την τελευταία 25ετία είναι του συγκεκριμένου φυράματος. Είναι κομμάτι μας κι ας μη μας βολεύει η αλήθεια αυτή.

Σκέφτομαι ξανά τι έγινε το αίμα που έβραζε σχεδόν ένα χρόνο πριν. Και πλέον καταλήγω
ότι ήταν μέρος του δράματός μας κι αυτό. Κωμωδία και ιλαροτραγωδία μαζί. Το σύνδρομο της υπερβολής μας. Αραδιάζουμε ωραίες λεξούλες και όταν φτάνουμε στο σημείο το δύσκολο, εκεί που καλούμαστε να αναμετρηθούμε με την πάρτη μας και τη θέση μας στην κοινωνία, ξεμένουμε από βενζίνη. Ποτέ μας δεν ενδιαφερόμαστε για το συλλογικό. Ο ευατούλης μας και πως να περάσουμε καλά εμείς. Σήμερα. Το σπιτάκι μας, η δουλίτσα μας, το οτομπιάνκι μας, η μάσα μας και οι άλλοι ας κάνουν ό,τι καταλαβαίνουν. Και όταν θέλουμε να τα βγάλουμε πέρα στα δύσκολα ακολουθούμε την τακτική - κατάλοιπο της οθωμανικής περιόδου. Οσφυοκαμψία, μπαξίσι, αυλικοί, λοβιτούρα.
Αν αναλογιστούμε αυτά κι άλλα πολλά ακόμα δεν θα αναρωτιόμαστε για τα κόμματα που διεκδικούν τη ψήφο μας σε τούτες τις πιο άχρωμες εκλογές.
Το κόμμα που αποχωρεί στηρίχτηκε στον εγωϊσμό του καταλληλότερου, άφησε σημάδια που θέλουν χρόνια επούλωσης, αν και είχε υποσχεθεί επανίδρυση. Το κόμμα που έρχεται προσπαθεί να στηριχθεί στο πρόσωπου του αρχηγού του γιατί η εικοσαετία που χαράκωσε την Ελλάδα δεν είναι μεν νωπή, αλλά τα αποτελέσματά της είναι παρόντα ακόμα και σήμερα. Για τα δυο μεγάλα κόμματα είναι ενδεικτικά και τα ψηφοδέλτια. Με μια μικρή διαφοροποίηση εκείνου της επικρατείας του Πασοκ, και τα δυο κόμματα επέλεξαν τους ίδιους παλαιάς κοπής πολιτικούς. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να δω κάποια στιγμή μέσα στη Βουλή τον Κωνσταντίνο Σέκερη να καταθέτει νομοσχέδια για την παιδεία, τη Νίκη Γουλανδρή να μεριμνά για το περιβάλλον και τόσους άλλους ταλαντούχους που δεν καβαλήσανε καλάμια και ξέρουν να συνεργάζονται. Αλλά ας το ξεχάσω κάτι τέτοιο. Δεν βολεύει τους βολεμένους. Και ο νοών νοείτω.
Για τα υπόλοιπα κόμματα πάλι, το κομμουνιστικό μου θυμίζει τις γυναίκες της Καρπάθου στην Όλυμπο. Συνεπείς με την παράδοση, εκτός τόπου και χρόνου εν έτει 2009, η αριστερά στην πιο light έκδοσή της μετράει συνιστώσες και αγκομαχεί με υποδαυλισμούς και ο λαϊκισμός του πιο επικίνδυνου κόμματος μέσα στη Βουλή υπολογίζει στην l etait c est moi εκδοχή του αρχηγού του και στην αυξανόμενη τάση ξενοφοβίας, θαρρείς κι αυτός ο τόπος έπαθε ξαφνική αμνησία από τις προσφυγιές που φέρει στο κορμί του.

Η απαξίωση των κομμάτων είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ενασχόλησής του καθένα μας.
Έχουμε παύσει εδώ και καιρό να είμαστε Άνθρωποι. Γεμίσαμε κοράκια και γεράκια.
Και πονηρούς πολιτευτές. Από εκείνους που έχουν σταματήσει να κυνηγάνε φοιτητριούλες που έλεγε κάποτε ο Σαββόπουλος και τρέχουν λυσσασμένα πίσω από την καρέκλα της εξουσίας ενός αθεράπευτα απαθή λαού. Είναι ανάγκη να τους κάνουμε το χατήρι;
Σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε το μη χείρον.
Έτσι είναι κι επίκαιρη η ψήφος. Εν μέσω γρίπης των χοίρων.

Οι πρώην και οι επόμενες

2009-09-18T05:54:00.008+03:00

Επειδή για όλα φταίνε οι γκόμενες που λέει κι ο Μούτσης χαρείτε

τις πρώην

και τις επόμενες

Γιατί ως γνωστόν με το χέρι στην τσέπη η μεσαία τάξη περιμένει λιγάκι να λουφάξει.

Θα επανέλθω στον πολιτικό πολιτισμό.
Συμβουλή προς τους μετέχοντες του προεκλογικού "αγώνος":
Μη ξεχνάτε τη γρίπη των χοίρων.
Κοινώς καλές οι χαιρετούρες, τα φιλιά και οι αγκαλιές, αλλά οι υποψήφιοι βολευτές σας είναι πρώτης τάξεως φορείς μικροβίων. Επίσης προσοχή στο σάλιωμα φακέλων. Όχι τίποτα αλλά ο Αβραμόπουλος θα χαίρεται που παρήγγειλε τόσες ποσότητες φαρμάκων και θα εμφανιστεί ως Μαρία Τερέζα να θεραπεύει αρρώστους.

Προβολή online

2009-09-13T22:39:00.000+03:00

Για όσους δεν έχουν κανονίσει κάτι αύριο Δευτέρα στις 9 το βράδυ, μπορούν να αναμένουν την προβολή της νέας μικρού μήκους ταινίας του Κωνσταντίνου Πιλάβιου, Μικρές Χαρές. Η ταινία έχει βραβευθεί ως η καλύτερη ελληνική μικρού μήκους ταινία στο 1ο φεστιβάλ ταινιών υγείας της Κω.
Η προβολή θα γίνει στις 9 ακριβώς από το
http://www.livestream.com/movieteller
και κατόπιν οι συντελεστές της ταινίας θα έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν στο
chat με το κοινό, ενώ θα "παίξουν" και τα making of.

Για τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο περισσότερα στη σελίδα του

Μικρές Χαρές - Trailer from MovieTeller on Vimeo.

Ανάγνωσματα θέρους

2009-09-12T14:49:00.005+03:00

Παρόλο που ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος πρόλαβα να διαβάσω και να ξεφυλλίσω 5,5 βιβλία. Το μισό είναι ακόμα στη μέση.
Με σειρά τυχαία, όπως βρέθηκαν μπροστά μου κι έπεσαν στα χέρια μου...

Complete Unknown
του Κωνσταντίνου Τζούμα
Εκδόσεις Καστανιώτη
Καταιγιστικό και σπιντάτο, το διάβασα σε δυο μέρες. Το πρώτο του το είχα αφήσει στη μέση από βαρεμάρα. Αυτό εδώ όμως το δεύτερο αυτοβιογραφικό του είναι σε fast forward.
Ο Τζούμας περιφέρεται ως bon viveur στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, ξενυχτά σε άπειρα πάρτυ, ερωτεύεται και αναμετράται με την πάρτη του, φιλοσοφεί τη ζωή, συναντά τους πιο περίεργους και ταλαντούχους της δεκαετίας, μελαγχολεί και ξεγυμνώμεται με το δικό του μοναδικό τρόπο. Easy living.

Φίλοι Κι Εραστές
του Θοδωρή Καλλιφατίδη
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Βιβλίο-αποκάλυψη για μένα προσωπικά για αυτό το καλοκαίρι. Μού το πρότειναν και το διάβασα σε διαδρομές (τρένα, αεροπλάνα, σταθμοί μετεπιβίβασης). Ίσως επειδή γιατί και ο Καλλιφατίδης μετανάστης είναι. Υπέροχο και προτείνω να το διαβάσετε όσοι έχετε χρόνο. Ο Καλλιφατίδης πλέκει περίεργα τη μοναξιά της μέσης ηλικίας, τη νεότητα, τον έρωτα και τη φιλία, το ταξίδι του Οδυσσέα. Κατά τον ίδιο η ελευθερία θέλει και τρυφερότητα, μαζί με την τόλμη του Αλμπέρ Καμύ. Στη Σουηδία που μένει εδώ και χρόνια είναι αναγνωρισμένος με πολλά βιβλία στο ενεργητικό του. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και για την πατρίδα του.
"Αυτό που θεωρείς πως είναι το καλύτερο που πρέπει να κάνεις στην πατρίδα σου πρέπει να το κάνεις όπου βρεθείς. Η ξενιτιά δεν είναι άλλοθι"

Νυχτερινές Πτήσεις
του Φώτη Γεωργελέ
Εκδόσεις Κέδρος
Τον Γεωργελέ τον λατρεύω. Για τον εξής απλό λόγο. Γράφει άναρχα. Χωρίς να καταλήγει στο λογικό (sic) συμπέρασμα. Καταγράφει εικόνες, μοιράζει μουσικές στα αυτιά, προσεγγίζει αφές και σε αφήνει να βιώσεις ο ίδιος την πτήση. Νυχτερινές διαδρομές, ταξίδια, σταθμοί, στιγμές συνθέτουν έναν κόσμο που σε καλεί να γίνεις ταξιδευτής του. Το διάβαζα στις αρχές του Σεπτέμβρη μόλις επέστρεψα από τα νησιά και με έκανε να θέλω να αρπάξω τη βαλίτσα και να βγω στο δρόμο ξανά.

Τρίτο Στεφάνι
του Κώστα Ταχτσή
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Το δανείστηκα στα 14 μου από την αγαπημένη μου γιαγιά που είχε το αντίτυπο των εκδόσεων Ερμής. Το ρούφηξα τότε μονορούφι αφού το διάβασα εις διπλούν. Έκτοτε η Εκάβη και η Νίνα φώλιαζαν σε περίοπτη θέση μέσα μου. Αρχές καλοκαιριού ο Γαβριηλίδης το επανακυκλοφόρησε σε νέα έκδοση με ένα υπέροχο επίμετρο του Μένη Κουμανταρέα. Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα ανάγνωσμα που να είναι η ίδια η Ελλάδα το Τρίτο Στεφάνι θα ήταν μακράν η επιλογή μου. Μετά από 47 χρόνια παραμένει το ίδιο φρέσκο. Γλώσσα ρέουσα, καθημερινή, χωρίς φιλολογίες, με μια Εκάβη και μια Νίνα να κονταροχτυπιούνται στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο Ταχτσής είναι ο σύγχρονος τραγωδός.

Τα Παιδιά Της Πιάτσας
του Νίκου Τσιφόρου
Εκδόσεις ΔΟΛ
Τον Τσιφόρο τον ήξερα μόνο μέσω των ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Τα ΝΕΑ κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία του μέσα στο καλοκαίρι με μαλακό εξώφυλλο κι έτσι στις παραλίες μαζί με εφημερίδες περιοδικά ταξιδιωτικά και λοιπά, τρύπωσαν και Τα Παιδιά της Πιάτσας. Ότι και να πω για τον Τσιφόρο είναι λίγο. Βρέθηκα να γελάω καθώς διάβαζα για έναν κόσμο που δεν είχα ζήσει και δει ποτέ μου, που όμως ήταν η μεταπολεμική Ελλάδα. Καθημερινότητα για τους περιθωριακούς, μάγκικη και σέρτικη γλώσσα, ακούγεται στη Σκουφά και φτάνει μέχρι Πειραιά. Το βιβλίο κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Ερμής για όσους θέλουν να το βάλουν στη βιβλιοθήκη τους με πιο περιποιημένη έκδοση.

Είμαι...blogger και είμαι καλά!
του Πάνου Χρυσοστόμου
Εκδόσεις Μετρονόμος
Δεν το διάβασα την άνοιξη που κυκλοφόρησε και δεν πήγα στην παρουσίασή του με τα Κίτρινα Ποδήλατα και το Δήμο Μούτση. Και ζητώ και συγγνώμη από τον Πάνο για αυτό. Τον Πάνο τον γνώρισα πρώτα από τα ερτζιανά του Δεύτερου Προγράμματος. Είχα κολλήσει με αφιερώματά του στα σάουντρακς από ταινίες. Μετά ήρθε το blog της εκπομπής (air-waves.blogspot.com) και αργότερα η συνάντηση από κοντά. Σε αυτό το βιβλίο περιγράφει την εντύπωσή του από τα blogs και καταγράφει αγαπημένες μουσικές και ιστορίες από την πορεία του ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι το περίφημο...μισό βιβλίο. Ακόμα δεν το τελείωσα. Όχι τίποτα άλλο...αλλά είμαστε κι εμείς τα muppet show girls μέσα!

Για το τέλος απόσπασμα από το βιβλίο Φίλοι Και Εραστές του Καλλιφατίδη.

"Πόσο συχνά δε λέμε ότι κάτι δεν είναι ιδιαίτερα καλό μα είναι πρωτότυπο. Επιπλέον βλέπουμε συνήθως την ακρίβεια στην έκφραση σαν το αντίθετο του πάθους, σκέψου όμως ότι μπορεί το πάθος για την ακρίβεια να είναι μεγαλύτερο από οποιουσδήποτε συναισθηματισμούς. Σκέψου ότι μπορεί να έβλεπες κι εκείνη και το χορό της με μάτια σφραγισμένα από άγνοια και προκαταλήψεις. Είναι τα μαργαριτάρια πρωτότυπα; Όχι. Είναι μια κουράδα πρωτότυπη; Σαφώς όχι. Αν όμως βάλουμε μαργαριτάρια σε μια κουράδα, τότε είναι πρωτότυπο. Ποιο όμως κερδίζει από αυτή την πρωτοτυπία; Το μαργαριτάρι ή η κουράδα; Πρεσβεύεις μια αισθητική χωρίς μνήμη. Εκθειάζεις για την πρωτοτυπία τους τα μικρά ποταμάκια που ξεκινούν από ένα μεγάλο ποτάμι και ξεχνάς ακριβώς το ποτάμι. Προσκυνάς το τυχαίο, αγνοώντας τη μεγάλη πορεία που οδηγεί σε πιο βαθιές γνώσεις, αν και δεν φταις εντελώς. Είσαι παιδί της κοινωνίας της λήθης".

Άπνοια

2009-09-10T23:42:00.001+03:00

Θεωρητικά μετά τις διακοπές του θέρους πνέει άνεμος ανανέωσης. Αντί για το πώς πέρασες όμως, καλείσαι να απαντήσεις στο ποιον θα ψηφίσεις. Θεωρητικά και στερεότυπα η πρώτη ανάρτηση μετά τις διακοπές έχει εικόνες σε μπλε και σέπια. Δεν ξέρω ακόμα γιατί αλλά επικρατεί άπνοια. Μια χώρα σε αυτόματο πιλότο κι ένας λαός στη νιοστή του «θα δείξει». Το παρατήρησα στα πρόσωπα του καλοκαιριού που συνάντησα. Κούραση, αθυμία, απροθυμία. Σαν να μην κουνιέται φύλλο. Σαν κανείς να μην περιμένει κάτι να αλλάξει και να παραδιδόμαστε ομαδικά σε βιασμό με δεμένα τα μάτια.
Έχω κρατήσει ακόμα στο τραπέζι τα βότσαλα από τους φετινούς προορισμούς. Σε κουτί διαφανές να μου θυμίζουν κυρίως πρόσωπα και στιγμές. Μεσημέρια με λιοπύρια στη Θάσο κάτω από πεύκα δίπλα στο κύμα, απόγευμα στη Ναύπακτο με παγωτό καϊμάκι και νωχελικό περίπατο, σούρουπο στη Σαντορίνη να κατεβαίνουμε τα σκαλιά με μάτια καρφωμένα στην Καλντέρα μπας και καταφέρουμε να την αποτυπώσουμε εντός. Μεσάνυχτα στην Άνω Πόλη να γιορτάζουμε τον ερχομό του μικρού μπόμπιρα και μετά το άλλο πρωϊ στον Αρμενιστή μόνο με σανδάλια και σακίδια στην πλάτη. Μπάνιο στο Ελαφονήσι ξανά αφού το περσινό σημάδι στο πόδι από τον ήλιο έγινε συμφωνητικό επιστροφής, και ξενύχτι στη Μύκονο για ένα βράδυ. Το πιο ήρεμο απομεσήμερο στην Πάτμο, ο Μάκαρος στη διπλανή θέση στο αεροπλάνο χαράματα για την επιστροφή στην Αθήνα από τα βόρεια, διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη με ICExpress, αλλά και με τις ανανεωμένες και πρόσφατα πιο ακριβές κοινές αμαξοστοιχίες. Και η πιο γοητευτική βραδιά εν πλω με τα άστρα να φτάνουν μέχρι τον ορίζοντα και να βυθίζονται στη θάλασσα. Κι ενώ προσπαθείς να κρατήσεις μέσα σου τις ομορφιές και τα αστεία της ραστώνης, επιστρέφεις στα ίδια μουντά ατάραχα. That’s life…
Για τα πολιτικά σε άλλη ανάρτηση. Μη τα μαγαρίσουμε όλα. Όπως και ξεχωριστή ανάρτηση για τα βιβλία του καλοκαιριού που με συντρόφευσαν. Προς το παρόν… βαθιά ανάσα για να αντέξουμε το βυθό του χειμώνα. Κι όπως λέει κι ο Σπύρος… καλή μας εποχή. Με τη μυρωδιά ενός Σεπτέμβρη τρυγητή.

Για αύριο προτείνω σε όσους τα καταφέρουν να ακούσουνε τους Archive στο Badminton. Trip hop, progressive rock, electronica για τους αγαπημένους του ελληνικού κοινού με το κλασικό Fuck You και το νέο τους άλμπουμ.
Εκτός από το χιλιοπαιγμένο Bullets ακούστε και το Controlling Crowds.

Homo spaciens

2009-07-11T12:32:00.001+03:00

Summer in the city

or in space...

Up-date.: Ο γιατρός έχει κέφια.Απολαύστε τον!

Δύο επιλογές για διαφορετικά γούστα

2009-07-06T19:45:00.002+03:00

Είμαι με τα κλειδιά στα χέρια. Ή σχεδόν. Ευτυχώς ο Λυκαβηττός είναι κοντά.

Αν και η πρόβλεψη για την Αττική σήμερα το βράδυ δίνει βροχές, υπάρχουν δυο συναυλίες στην πόλη που καλύπτουν διαφορετικά γούστα με τον πλέον ιδανικό τρόπο.

Η πρώτη είναι αφιέρωμα στη μεγάλη ντίβα Nina Simone στο Θέατρο Λυκαβηττού.
Στο αφιέρωμα εκτός από την κόρη της Celeste και την ορχήστρα της, συμμετέχουν τρεις εξαιρετικές κυρίες:
Angelique Kidjo
Lizz Right
Dianne Reeves
Είναι μοναδικές ερμηνεύτριες και οι τρεις τους.Ούτως ή άλλως.

Η έτερη συναυλία γίνεται στο Γήπεδο Καραϊσκάκη και είναι φυσικά αυτή των Scorpions που γιορτάζουν μαζί με το δικό μας Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Συστάσεις για τους θρύλους της ροκ σκηνής δε χρειάζονται ιδιαίτερες.

(από τον τελευταίο δίσκο του Παπακωνσταντίνου για να μην ακούμε τα ίδια συνέχεια...)

Τα λόγια είναι περιττά και τα τραγούδια είναι εδώ στην ίδια πόλη για να μάς ταξιδέψουν. Προσωπικά διάλεξα την πρώτη και ανηφορίζω προς το λόφο.

Τουρίστας σε ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι

2009-06-25T19:24:00.003+03:00

Κατηφορίζω τη Διονυσίου Αεροπαγίτου απομεσήμερο. Η ζέστα έχει απομακρυνθεί κι έχει μείνει σαν κουρνιαχτό μόνο η αποπνικτική ατμόσφαιρα. Στη στροφή για την Πλάκα διασταυρώνομαι με ένα μπουλούκι τουριστών που έχουν έρθει να θαυμάσουν το αρχαίο ελληνικό θαύμα. Ίσως και για να δουν το νέο διαμαντάκι της πόλης στου Μακρυγιάννη που ακόμα λαμποκοπά κρύβοντας αριστουργήματα εντός. Μερικές φορές τείνω να πιστέψω πως οι μόνοι γελαστοί άνθρωποι σε αυτήν την πόλη είναι οι τουρίστες του σήμερα. Με ψάθινα καπέλα και αντιηλιακά σε κοκκινισμένα κορμιά. Εμείς στείλαμε διακοπές τη χαρά. Abroad.

Παίρνω το τραμ για το Φλοίσβο. Η Μπιενάλε της Αθήνας λιάζεται φέρνοντας τέχνη στο άστυ. Του σήμερα. Του αύριο. Αύριο να μη ξεχάσω να περάσω από το Floral στην πλατεία για ποτά. Καινούριες ανάσες θα φιλοξενήσει με τα κρουστά κορμιά των παιδιών του θέρους στη μεγάλη πόλη. Ταξίδια για να βρουν τους δικούς τους. Της παρέας τις γιορτές.Πινακωτή. Και το ζακετάκι στους ώμους για να μην πιαστούν λαιμοί και πλάτες. Τώρα που ο αέρας καθάρισε τον αττικό ουρανό και βλέπεις μόνο μπλε και άσπρα σύννεφα. Το ωραιότερο φως στον πλανήτη αυτήν την εποχή.

Κάνω οικονομίες για τις συναυλίες τις επερχόμενες. Ευτυχώς ήταν και η ευρωπαϊκή μέρας της μουσικής. Στην Κλαυθμώνος ξημερώσαμε αν και καθημερινή, αλλά ήταν από τα λίγα τζάμπα που ευχαριστήθηκα. Υπαίτιοι οι Fantastikoi Hxoi με τις διαγαλακτικές μελωδίες τους και η στροφή του Πορτοκάλογλου σαν το παλιό καλό κρασί. Ανάσανα. Κάπως. Με έχουν πνίξει τα μέταλλα που καταπίνουμε μέρες τώρα σωρηδόν. Σφαίρες, παιδαρέλια που νομίζουν πως κάνουν επανάσταση,κουκούλες, μίζες, βήματα παραπληροφόρησης, προκάτ εγκαίνια, νιάτα χωρίς δουλειές. Απογοήτευση, απάθεια, μίση.

Στην πρωϊνή διαδρομή του μετρό φτερούγιζε μια πεταλούδα ανάμεσα στα βαγόνια. Λίγοι την πρόσεξαν, ακόμα λιγότεροι την θαύμασαν. Με μάτια σφαλιστά από τον ύπνο ή καρφωμένα πίσω από εφημερίδες, σκληρά και αγουροξυπνημένα συνεχίζουμε τη μέρα μας.
Στην επιστροφή κολλήσαμε στον κόμβο Κηφισίας. Σε ένα ασφυκτικά γεμάτο τρόλεϊ ο οδηγός αρνήθηκε να συνεχίσει τη διαδρομή γιατί ένας επιβάτης τού έκοβε το οπτικό πεδίο στον μπροστινό καθρέφτη. Μάλλωναν, έβριζαν, κόντεψαν να "αγκαλιαστούν". Πόσο ασχημαίνουμε με το θυμό. Βγάζουμε το τέρας που καμουφλάρουμε καλά μέσα μας με σκληρές συσπάσεις. Κάνω προσπάθεια να τους φανταστώ τους ίδους σε άλλες φάσεις. Να είναι σε διπλανά καθίσματα στην ίδια εξέδρα στις μεγάλες στιγμές, να γλεντούν μαζί στην Πλάκα σε κάποιο καπηλειό με κρασάκι και τραγούδια της παρέας. Κατεβαίνω πριν έρθει η αστυνομία και παίρνω το επόμενο τρόλεϊ. Πάντα έτσι δε γίνεται άλλωστε;

Η κολλητή επιστρέφει από το Κατάρ μεθαύριο. Φέρνει μαζί της και τη χαρά που κυοφορεί. Το θαύμα που απόμεινε να πιστεύω. Και να σκεφτείς ότι αυτή η χαρά ξεπροβάλει στον κόσμο τούτο με κλάμα. Να δεις πώς το λέει ο Ra μου...Ωραία.

υγ. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι εδώ. Όχι σαν κοινοτυπία για μένα. Αλλά κάθε φορά καινούριο και γι αυτό υπέροχο. Για αρχή ανηφορίζουμε στο Βορρά...

Ο Μάνος ο δικός μου

2009-06-15T18:47:00.001+03:00

Η αλήθεια είναι ότι μοιράζομαι ανάμεσα σε δυο Μάνους. Τον Χατζηδάκη και τον Λοϊζο. Τα τραγούδια τους και οι μελωδίες τους με μεγάλωσαν κι ακόμα με ταξιδεύουν. Σήμερα την τιμητική έχει ο Μάνος των παιδιών του Πειραιά.
Δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατό του, ο μάγος των αισθήσεων και των παραισθήσεων πρέπει να τα λέει με τον κυρ-Αντώνη. Ο Μάνος του Όσκαρ, ο Μάνος της Μελίνας, ο Μάνος του Τρίτου Προγράμματος και του ρεμπέτικου. Αλλά κι ο Μάνος της επιστροφής καταμεσήμερο στην Εθνική ακουμπισμένη στον ώμο του, των μεσημεριών στη Θάσο κάτω από κληματαριές στο σοφά της αυλής, ενός απογεύματος στο Καρτιέ Λατέν στο Παρίσι αγκαζέ, ενός ξημερώματος σε μια παραλία τέλη Ιούλη, μιας ατέλειωτης Κυριακής καταμεσής του Αιγαίου στο πλοίο για Σαντορίνη.

Κληρονόμησε από την μητέρα του "όλους τους γρίφους που από παιδί μ' απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της δεν θα 'μουν ποιητής..."

Τα υπόλοιπα βιογραφικά θα τα βρείτε στην wikipedia και στην επίσημη ιστοστελίδα.

Δυσκολεύομαι να διαλέξω από τα τραγούδια του. Τα αγαπώ όλα. Αλλά θα περιοριστώ στα πιο λατρεμένα.

Καλό δρόμο κύριε Μάνο...στα άστρα σας. Δε σας ξεχνάμε και για σας τα βράδυα μιλάμε...

Και η Πορνογραφία στον κύριο Gardel γιατί δεν του άρεσε το προηγούμενο tango...

"Α δ ι α φ ο ρ ώ για τη δόξα. Μέ φυλακίζει μες τα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων κι όχι σ’ αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθέντες συνήθειές μας.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα “επώνυμους” πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, τη σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα…”είπε...και για τα όνειρα...

Synch-ρονιζόμαστε

2009-06-13T18:26:00.000+03:00

Στο παρά πέντε πριν την κάθοδο προς Τεχνόπολη και για όσους δεν έχουν αποφασίσει πως θα περάσουν το σαββατόβραδο, προτείνουμε να ακολουθήσουν τους ρυθμούς της πόλης που συγχρονίζονται στο ετήσιο ραντεβού του πιο φρέσκου φεστιβάλ.

Προσωπικές επιλογές για απόψε και φύγαμε.

Τα υπόλοιπα δεν μου κινούν την περιέργεια. Ίσως προλάβουμε και τον NTEIBINT.
After...

Τσεκάρετε το πρόγραμμα και επιλέξτε.

Σχόλια στους FH και seagazing.

Tango pasion

2009-06-12T19:45:00.000+03:00

Χρειαζόμουν μια καλή αφορμή για να επανέλθω. Και το tango είναι καλή αφορμή και αιτία μαζί.
Οι προσκλήσεις ήρθαν τελευταία στιγμή χθες το απόγευμα. Και δεν τις αρνήθηκα.
Το Badminton γεμάτο κι εμείς στο παρά πέντε να ψάχνουμε τις θέσεις μας στα σκοτάδια.
Το Tango Pasion έφερε το άρωμα του Buenos Aires στην Αθήνα. 6 ζευγάρια υπέροχων χορευτών μαζί με την ορχήστρα να ερμηνεύει ζωντανά κομμάτια του Gardel και του Piazzola.
Το tango λοιπόν. Ερωτικό, παθιασμένο και μελαγχολικό, στοιχειώνει το μυαλό και την καρδιά, παρασύρει το σώμα και την ψυχή.
Κρατήματα, σφιχταγκαλιάσματα,βλέμματα καρφωμένα, παλάμες δεμένες, γυναικείες γάμπες εφαπτόμενες σε ανδρικά κορμιά, αφές σε πλάτες που γέρνουν και λυγίζουν, πετάγματα αλέγκρα. Και σκηνές από μπιλιάρδο σε νυχτερινά μπαρ του Buenos Aires. Και η μοναξιά του άνδρα να αναμετράται με την σπιρτάδα του άνθους της γυναίκας. Αισθησιακά κορμιά, ατελείωτα πόδια, υπέροχες εκρήξεις, αλλά και ήρεμες milongas για την ισορροπία. Μια διαδρομή ιστορικά προσηλωμένη στο πάθος του Buenos Aires. Στο ultimo tango.
Το bandoneon να δίνει το τέμπο και τα βήματα να συγχρονίζονται αρμονικά.
"Στο tango η γυναίκα αφήνεται στα χέρια του παρτενέρ της. Όταν εκείνος οδηγεί και ξέρει τα βήματα, δεν μπορεί παρά να προκύψει πάθος."

Ευχαριστώ την Άννα για τις προσκλήσεις και τον Σπύρο για την παρέα

Το παρακάτω αφιερώνεται στον κύριο Gardel.Ξέρει εκείνος καλύτερα...

"Το tango είναι η θεραπεία για τον έρωτα"

Η δεύτερη ευκαιρία στην πρεμιέρα

2009-05-25T22:48:00.001+03:00

Στην πρεμιέρα της ζωής. Μερικές φορές μάς δίνεται απλόχερα.
Κι άλλες πάλι την κερδίζουμε απόλυτα.
Ένεκα η ζέστα που έλεγε και ο street spirit, ένεκα η ραστώνη του καλοκαιριού που ήρθε πρόωρα στο κέντρο της Αθήνας, ένεκα τα κιόσκια των κομμάτων που έχουν αποκλείσει δρόμους και πλατείες ενόψει εκλογών, διάλεξα εικόνες της ζωής. Αλληλοσυμπλήρωσης και εκούσιας θέλησης.
Ενδιάμεσα στάσεις. Κόκκινη καραμέλα να δαγκώνεται με το χαρτάκι στα δόντια του πιτσιρικά που μόλις έκανε το μεροκάματό του με ακορντεόν στο μετρό, κόκκινες μπουκαμβίλιες στα Αναφιώτικα που απαθανατίζονται στις ψηφιακές των τουριστών, κόκκινες γόβες στην 3ης Σεπτεμβρίου μεσημέρι να μετράνε ώρες και κορμιά, κόκκινο στα νεύρα των περισσότερων και πού να σφίξουν οι ζέστες, κόκκινο σε οικονομικούς δείκτες. Πορτοκαλί της αναμονής, της προσμονής, του κάτι άλλου να συμβεί,της νέας αρχής που είναι εδώ και προσδοκά. Κίτρινο του ήλιου πάνω σε πυρωμένα σώματα που δεν πρόλαβαν αντιηλιακά, του έντυπου τύπου που προσπαθεί να επιβιώσει, των προσώπων στην πλατεία Θεάτρου.
Λευκό. Το βρήκε κανείς; Λείπει σε κανέναν; Μήπως βλέπει κανείς το φως;
Δε θα καούμε φέτος το καλοκαίρι. Έχουμε καεί από το περασμένο θέρος. Φοράμε ασπίδες προστασίας πλέον. Και κλεινόμαστε σε καβούκια. Άλλοι για το πολύ, άλλοι για το λίγο.
Μέχρι να πάρουμε τη δεύτερη ευκαιρία στην πρεμιέρα της ζωής. Και να περάσουμε το όριο. Με τα φτερά του μαζί.

ΥΓ. Μπορεί να μην είδα τον Gahan, αλλά και οι Ladytron καλοί ήταν (αν εξαιρέσουμε την ποιότητα του ήχου). Τραγούδια τους όπως το Tomorrow, Seventeen, Destroy Everything You Touch και Runaway ακούγονται συνεχώς στο shuffle. Αλλά το βιντεάκι παρακάτω είναι από το support τους, Fantastikoi Hxoi Επειδή τελευταία παραπονιόμουν ότι δεν γίνεται κάτι διαφορετικό...
Welcome Aboard!

O Dave και ο Didi(s)

2009-05-13T21:51:00.001+03:00

Χιλιάδες κόσμος στην Αττική Οδό, αναμονή στην έξοδο για Λαμία, απομεσήμερο στο λεκανοπέδιο, μποτιλιάρισμα χιλιομέτρων για τη Μαλακάσα, πάρκινγκ μισάωρα μακριά από το συναυλιακό χώρο, καντίνες και λιμουζίνες, περίεργοι και τρέντυ, παθιασμένοι και απλά πανταχού παρόντες, εργαζόμενοι με άδειες, φοιτητές με οικονομίες μηνών, φανατικοί από όλες τις πόλεις της χώρας.
Δύο support,Puressence και Motor. Μια ώρα αναμονή.Ακόμα. Ο Dave Gahan μεταφέρεται στο νοσοκομείο μάς ανακοινώνουν. Μια ώρα μετά την προγραμματισμένη έξοδο στη σκηνή. Η απογύμνωση του βασιλιά μπροστά στους πιο πιστούς ακολούθους του. Η απομυθοποίηση ενός junkie για πολλούς μπροστά στο πιο φανατικά μακροχρόνια πιστό κοινό του. Το έχει ξανακάνει. Στο Los Angeles, εκεί φαρυγγίτιδα, εδώ γαστρεντερίτιδα. Εδώ Μαλακάσα.
Της επιστροφής. Με σβησμένες μηχανές ανακαλύψαμε ότι η Μαλακάσα έχει νεολαία που ξενυχτά. Τροχονόμους που πίνουνε μπυρόνια σε καντίνες και απογοητευμένους να συνεννοούνται μεταξύ τους για τη διαδρομή. Ο Dave στο νοσοκομείο και ο κόσμος του στο δρόμο. Και ο Didi(s). Αυτός ήξερε από το πρωί. Παρόλα αυτά μάς οδήγησε σαν πρόβατα στο μαντρί της Μαλακάσας. Γιατί ξέρει ότι το "άλογο" στο οποίο ποντάρισε, ο Dave, είναι ο leader. Αλλά ο Didi(s) είναι ένας απλός booker. Και τα λεφτά είναι πολλά Dave...

Painful to me
Pierce right through me

Cant you understand
Oh my little girl

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial

Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Στο παλιό Εφετείο Αθηνών

2009-05-10T02:11:00.006+03:00

Είχα σκοπό να αναφερθώ στο θέμα νωρίτερα, αλλά η μετατόπιση του προβλήματος και η τεχνηέντως δημιουργία εντυπωσιασμών με πρόλαβε.
Στην οδό Σωκράτους,στο κεντρικότερο σημείο την πλατεία Ομονοίας, βρίσκεται το παλιό Εφετείο Αθηνών. Το κτίριο αποτελεί νόμιμη περιουσία του Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Ιδιωτικού Τομέα και συγκεκριμένα, του μέχρι πρότινος Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Εμπορικών Καταστημάτων. Παρέμεινε αναξιοποίητο για χρόνια (από τη μετεγκατάσταση του Εφετείου στη λεωφόρο Αλεξάνδρας το 2001) και σήμερα στο εσωτερικό του έχουν βρει στέγη μετανάστες, κυρίως από βορειοαφρικανικές χώρες. Η πολυετής αδιαφορία ως προς την ορθολογική και χρειστή διαχείριση του κτιρίου οδήγησε σε εικόνες που θα δείτε στο παρακάτω βίντεο.

Σε αυτό το σημείο να διευκρινήσω ότι ο Δήμος Αθηναίων δεν έχει ουσιαστικά αρμοδιότητα για το τι συμβαίνει στο κτίριο. Έχει όμως ευθύνη για τη μεταναστευτική πολιτική όσο αφορά το ιστορικό κέντρο που μετατρέπεται σε ξέφραγο αμπέλι. Όχι τόσο από τους ματανάστες, αλλά από το οργανωμένο εγκληματικό υπόβαθρο που κρύβεται καλά, αποκομίζοντας εκατομμύρια ευρώ. Για την κατάσταση στο κέντρο είχε αναφερθεί παλιότερα και ο Προκόπης Δούκας.

Μού κάνει εντύπωση που το Indymedia ασχολείται μόνο με τις κουκούλες των ναζιστικών ομάδων, στις συμπλοκές που έγιναν στις 9 Μαϊου στην περιοχή. Αλλά παλιά μου τέχνη κόσκινο. Βάζεις δυο αντικρουόμενες ομάδες να μαλώνουν, να κυνηγιούνται και να "πολεμούν", για να αποσπάσεις την προσοχή από το ουσιαστικό πρόβλημα. Το συγκεκριμένο και το γενικότερο.
Όσο αφορά το συγκεκριμένο, δηλαδή το τι μέλλει γενέσθαι στο συγκεκριμένο κτίριο, διαφωνώ με τη δημιουργία ξενώνα για μετανάστες. Το κτίριο δεν ανήκει ούτε στο Υπουργείο Εσωτερικών που είναι αρμόδιο για τη μεταναστευτική πολιτική, ούτε στη Νομαρχία Αθηνών, ούτε στο Δήμο Αθηναίων. Ανήκει σε ασφαλισμένους του συγκεκριμένου ταμείου που κατέβαλλαν εισφορές, καθώς και στους εργοδότες τους. Η κακή διαχείριση βαρύνει τα διοικητικά συμβούλια τόσων ετών που απέρριπταν κατά συρροή προτάσεις αξιοποίησης και βελτιστοποίησής του με μακροχρόνιο όφελος τόσο για το ταμείο όσο και για ασφαλισμένους και συνταξιούχους. Τόσα χρόνια, τόσες συνεδριάσεις δίχως ουσιαστική διοίκηση, ξαφνικά ξύπνησαν κάποιοι και είδαν τι γίνεται. Κι αυτό γιατί το κτίριο έφτασε να κατοικείται από ανθρώπους και ποντίκια. Αναρωτιέμαι πόση ακόμα περιουσία του Έλληνα φορολογούμενου διαχειρίζεται με τέτοιο τρόπο. (δεν πιστεύω να πήγε το μυαλό κάποιου στα ομόλογα των Ταμείων)
Το κτίριο κατά την προσωπική μου άποψη θα έπρεπε να αξιοποιηθεί και συγκεκριμένα να υλοποιηθεί πρόταση που είχε γίνει και εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων για δημιουργία ξενοδοχείου.
Θα βρεθεί αντίλογος να πει, μα καλά διαλέγεις επιχειρηματική επένδυση, από κοινωνική πρόνοια και ανθρωπιστική προσέγγιση. Εξηγούμαι. Δεν καταλαβαίνω το ύφος όλων αυτών των οργανώσεων που είναι δίπλα στους μετανάστες. Για παράδειγμα, η οργάνωση Απελάστε το Ρατσισμό. Ωραία, ας πούμε πώς μένουν εκεί οι μετανάστες, γιατί ω του θαύματος, δεν έχουν άλλη στέγη. Γιατί, ω του θαύματος, είναι κατατρεγμένοι και πρέπει το ελληνικό κράτος να τούς παρέχει στέγη και φροντίδα. Τους μετανάστες. Τι υποκρισία. Δεν έχω δει ούτε μια οργάνωση να διαμαρτύρεται για το γείτονά της που πεινάει, που δεν έχει στέγη και κοιμάται σε χάρτινα κουτιά σε πλατείες και παγκάκια.
Δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνας ή μετανάστης ο άστεγος. Αυτά τα ψευτοδιλήμματα είναι για να πορώνονται μερικοί και να τραβάνε σχοινιά, δεξιά και αριστερά. Αν οι συγκεκριμένοι μετανάστες θέλουν στέγη μπορούν την αποκτήσουν. Όπως τόσοι άλλοι μετανάστες που έχουν δημιουργήσει περιουσίες στον τόπο αυτό με τον ιδρώτα τους. Αδυνατώ να συλλάβω το έτσι θέλω του οποιουδήποτε να μπαίνει σε ξένη περιουσία και να την καταπατά, επικαλούμενος ανέχεια.
Όσο αναφορά το γενικότερο πρόβλημα, πέραν των πορωμένων εκατέρωθεν, η μεταναστευτική πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αφεθεί στα χέρια ανίδεων ψηφοθήρων που ασκούν μικροπολιτική.

Μόλις πριν λίγο είδα και το κάλεσμα για το ιστορικό κέντρο στο blog του Προκόπη. Αξίζει το ενδιαφέρον μας.

Περισσότερα θα βρείτε στα δημοσιεύματα στα παρακάτω links με διαφορετικές οπτικές:
Indymedia
Το Βήμα

Ελευθεροτυπία
Ελεύθερος Τύπος

Η γρίπη και η αρρώστια

2009-05-08T01:08:00.001+03:00

Ζω σε μια χώρα απέραντο χοιροστάσιο. Δεν είναι μπουρδέλο. Όχι. Τα μπουρδέλα έχουν μια κάποια μορφή οργάνωσης. Ενώ τα χοιροστάσια...
Στα χοιροστάσια τελευταία παρατηρείται μια εντατική καλλιέργεια φόβου.
Φόβος για την γρίπη, φόβος για τους μετανάστες, φόβος για τον διπλανό.
Για τα της γρίπης των χοίρων δεν έχω άποψη. Δεν είμαι δα και επαγγελματίας. Τα λέει με το δικό του τρόπο ο phantom, αλλά και ο Απειρώτας. Έχω όμως άποψη για τη διαχείριση του θέματος. Για το ότι ο καθένας βγαίνει και λέει ό,τι του κατέβει νομίζοντας ότι είναι επιστήμονας. Αλλά και για τους επιστήμονες που παίζουν το παιχνίδι των φαρμακοβιομηχανιών. Ο Άρης Χατζηστεφάνου έκανε μια αναφορά για τις περίεργες διασυνδέσεις της γρίπης με την αγορά στην προηγούμενη εκπομπή του που αξίζει να ακούσετε. Η καλλιέργεια φόβου είναι κλασική μακιαβελική τακτική για όσους βασιλιάδες είναι γυμνοί. Και συμφέρει συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Αλλά ως γνωστόν, εμείς, οι τυχεροί του Δυτικού Κόσμου δραματοποιούμε τέτοιες καταστάσεις, αλλά σφυρίζουμε αδιάφορα για άλλες ασθένειες που με μαθηματικό τύπο καθημερινά σκοτώνουν χιλιάδες στην Αφρική. Αλλά η ελονοσία και το AIDS είναι too far για τον ύπνο μας. Τα ναρκωτικά είναι το αγαπημένο προχώ χόμπι μας. Και ο Πάπας με την κουστωδία του έχει πιο μεγάλη αξία ως άνθρωπος από ένα νεογέννητο με AIDS στο Νταρφούρ. Ελπίζω να έχει κόψει το χοιρινό τουλάχιστον. Δεν του στοιχίζει και πολύ. Όχι βέβαια όσο τα προφυλακτικά στην Αφρική.
Κι ενώ ο πλανήτης ζει στους ρυθμούς της γρίπης και θαρρείς πως είμαστε σε νιρβάνα, στην Ελλάδα είμαστε ήδη στον τρίτο όνειρο. Ο Παυλίδης αποθεώνεται στο σανίδι από ομοίους του. Μέσα κι έξω από το Κοινοβούλιο. Γιατί σαν τον Παυλίδη είναι πολλοί εκεί έξω. Ίσως είμαι κι εγώ κάποτε σε δεδομένη στιγμή. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Κανείς δε θέλει να αλλάξει τα πράγματα. Τον ευατό του τον ίδιο. Κανένα κόμμα, κανένας βολευτής, κανένας πρόεδρος. Βολευόμαστε. Μικροαστικά και αυτάρεσκα. Τα φέρνουμε βόλτα. Μέχρι εκεί μάς παίρνει. Δεν έχει παρακάτω. Κι αν ονειρευτήκαμε κάποτε το παρακάτω, το αύριο, το κάναμε για λόγους εντυπωσιασμού και ψευδαισθήσεων. Το αίμα που ξεσπάθωσε τον περασμένο Δεκέμβρη έχει μαζευτεί πάλι πίσω. Και όσοι κάποτε βρίζαμε, χτυπάνε παλαμάκια. Τρύπα στο νερό λέγεται.
Συναλλασσόμενος με την υπηρεσία που εργάζομαι κατέφυγε σε βολευτή της αντιπολίτευσης για να επισπευθεί η υπόθεσή του. Ο τελευταίος κατέθεσε επερώτηση στο Κοινοβούλιο. Σιγά τα ωά. Εξυπηρετήθηκε σε χρόνο dt. Εις βάρος άλλων. Συμπολιτών του. Αλλά ξέχασα. Δίκιο έχουμε μόνο εμείς και το συλλογικό δεν είναι δουλειά μας. Και ο βολευτής αναρωτιέμαι τόσο άλογος είναι για να μην κάνει πριν μια έρευνα για να μάθει τι τρέχει; Αλλά ξέρει. Όλοι ξέρουν. Γιατί τούς συμφέρει. Να ξέρουν αλλά να ανακατεύουν την τράπουλα στα ίδια σημαδεμένα χαρτιά. Τα λάθη είναι μοιρασμένα. Εξίσου.
Όσο για εμάς...Είπαμε το χοιροστάσιο. Φόβος και αποθέωση του εγώ. Το δικό μου δίκαιο, το δικό μου πορτοφόλι, το δικό ακίνητο, το δικό μου πρόβλημα, το δικό μου...
Έτυχε να επισκεφθώ πρόσφατα φιλικό σπίτι και κάθησα μεσημέρι να δω τηλεόραση. Μετά από μήνες. Κι ένιωσα τυχερή. Που δεν ενημερώνομαι από την ελληνική τηλεόραση. Η Θώδη της προσωπικής αυτοκαταστροφής και ο Γεωργιάδης της προσωπικής βλακείας. Αυτά ενδιαφέρουν; Όχι αυτά αποκοιμίζουν. Κι όσο πιο πολύ παίρνεις το υπνωτικό τόσο πιο ανώδυνα περνάς στο χοιροστάσιο. Μαθαίνεις τα τραγούδια μιας ψυχασθενούς και κρυφογελάς με την Ελληνική Αγωγή του Άδωνη Γεωργιάδη ( είναι φυσιολογικό τετράχρονα να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά από τον βολευτή του ΛΑΟΣ;)
Και τι να κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε; Να μην ψηφίσουμε κανέναν από τη σημερινή βουλή στις επόμενες εκλογές. Κανέναν. Ούτε τον συγγενή μας. Να μπουν μέσα όσοι έχουν πρόγραμμα συγκεκριμένο για την τετραετία.Καινούριοι. Κι αν δεν κάνουν έργο σε αυτά που υποσχέθηκαν να μην ξαναγίνουν βουλευτές. Αλλά είπαμε. Καραγουστάρουμε κατά βάθος και τον Γεωργιάδη και τον Παυλίδη κι όποιον...
Βαρέθηκα το χοιροστάσιο. Κρατήστε τα υπνωτικά και συνεχίστε. Και περαστικά σας.
Αρρώστια μόνιμη και νοσηρή. Χειρότερη των χοίρων σάς κατατρώει. Τοξίνες γκρίνιας κι απουσία ευτυχίας. Μη μιλήσω για αγάπη. Σε λίγο θα καταντήσει άγνωστη λέξη.
Ευτυχώς είμαστε αρκετοί που βρήκαμε το γιατρικό. Και δεν προκαλεί απώλεια μνήμης.
Μονάχα πλημμυρίζει το είναι και δίνει ανάσες ζωής. Γιατρικό με εφημερία στο μαζί. Κι είναι αλλιώτικος νόμος...

υγ.Κάποιος ευφυής κυκλοφορεί σε mail κάτι σέξυ φωτογραφίες με γιατρούς που βιάζουν ασθενείς σε χειρουργικά κρεβάτια με την ένδειξη "Προσοχή σε Γιατρούς και Αναισθησιολόγους"
Το βιασμό της ψυχής και του μυαλού που έχουμε υποστεί ομαδικά μάλλον δεν είχε ντοκουμέντα κρυφής κάμερας για να το αποδείξει. Φευ. Μήπως η Νατάσα Καραμανλή έχει άποψη επί του θέματος; Ως γιατρός...βεβαίως βεβαίως.

Δρόμοι

2009-05-02T14:16:00.001+03:00

Με τις αποσκευές ανά χείρας, έστω και καθυστερημένα.
Αναχωρήσεις για το τριήμερο.
Παρά τις συννεφιές το καλαντάρι θέλει
ο Έρωτας τον Μάη να θεριεύει
ελεύθερα το θέρος να προσμένει
σε αγκαλιές λιμάνια πάντα να δένει
στεφάνια στα μαλλιά να μπλέκει
και άστρα από ουράνια σώματα να συλλέγει.

Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο
που ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλη πικραμένα
έχει και άνεμο τρελό που κουβαλάει τη γύρη
και πυροβάτες της καρδιάς σαν βγεις στο πανηγύρι.

Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι
από κλαδί ροδακινιάς και από λεύκας χνούδι
δεν έχει λάμδα ούτε ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει.

Ο Μάης είναι μια φωτιά, μια φλόγα μαγεμένη
έχει τη μέρα αγκαλιά, τη νύχτα ερωμένη

έχει και ήλιο κυνηγό που ξέρει από σημάδι
να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι.

Το τέλειο κορίτσι του Μάη

2009-05-01T13:48:00.009+03:00

Ένα όμορφο πρωινό του Μάη, σε ένα στενό δρομάκι λίγο πιο κάτω από την Ακρόπολη, πέρασα δίπλα από το 100% τέλειο κορίτσι.Για να πω την αλήθεια, δεν είναι τόσο όμορφη. Δεν μπορείς να πεις πως ξεχωρίζει. Τα ρούχα της δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Τα μαλλιά της είναι ακόμα ανακατεμένα από τον ύπνο. Ούτε και πολύ νέα είναι, κοντά στα τριάντα, δεν θα την αποκαλούσες εύκολα «κοριτσάκι». Αλλά και πάλι, το νιώθω από πενήντα μέτρα μακριά. Είναι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα. Τη στιγμή που τη βλέπω, μια βροντή ξεσπάει στο στήθος μου και το στόμα μου ξεραίνεται σαν να ήταν έρημος.
Ίσως έχετε τον δικό σας αγαπημένο τύπο κοριτσιού. Κάποια με λεπτούς αστραγάλους, για παράδειγμα, ή με μεγάλα μάτια, ή ντελικάτα δάχτυλα, ή ακόμα να έλκεστε για απροσδιόριστο λόγο από κορίτσια που τινάζουν το κεφάλι και τα μαλλιά τους κυματίζουν με χάρη στον αέρα. Εγώ έχω τις δικές μου προτιμήσεις φυσικά. Μερικές φορές σε εστιατόρια πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει το κορίτσι στο διπλανό τραπέζι επειδή μου αρέσει το σχήμα της μύτης της.
Αλλά κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως το 100% τέλειο κορίτσι του ανταποκρίνεται σε κάποιο προκαθορισμένο πρότυπο. Κι αν μου αρέσουν οι καλοσχηματισμένες μύτες, δεν μπορώ να θυμηθώ το σχήμα της δικής της – δεν μπορώ να θυμηθώ καν αν είχε μύτη. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ στα σίγουρα είναι ότι δεν είχε καμιά ιδιαίτερη ομορφιά. Είναι τόσο παράξενο.
«Χθες στο δρόμο πέρασα δίπλα από το 100% τέλειο κορίτσι» λέω σε κάποιον.
«Ναι;» λέει. «Όμορφη;»
«Όχι ιδιαίτερα.»
Ο «αγαπημένος σου τύπος, τότε;»
«Δεν ξέρω. Δεν φαίνεται να μπορώ να θυμηθώ τίποτα για αυτήν – το σχήμα των ματιών της ή το μέγεθος του στήθους της.»
«Περίεργο.»
«Ναι. Περίεργο.»
«Τέλος πάντων,» μου λέει, ήδη βαριεστημένος, «Τι έκανες; Της μίλησες; Την ακολούθησες;
«Μπα. Απλώς πέρασα δίπλα της στο δρόμο.»
Εκείνη περπατά από την ανατολή στη δύση, εγώ από την δύση στην ανατολή. Είναι ένα πραγματικά ωραίο πρωινό του Μάη. Μακάρι να μπορούσα να της μιλήσω. Μισή ώρα θα ήταν αρκετή. Να τη ρωτούσα γι’ αυτήν, να της μιλούσα για μένα, και – αυτό που θα ήθελα πραγματικά να κάνω – να της εξηγούσα για το ντόμινο της μοίρας που μας οδήγησε να περάσουμε από εκείνο το στενό δρομάκι λίγο πιο κάτω από την Ακρόπολη ένα όμορφο πρωινό του Μάη του 1981. Αυτό θα ήταν σίγουρα μια ιστορία γεμάτη απόκρυφα μυστικά, όπως ένα μαγικό ρολόι αντίκα που φτιάχτηκε τη μέρα που η ειρήνη βασίλευσε τον κόσμο.
Αφού μιλούσαμε, θα τρώγαμε μαζί κάπου, ίσως θα βλέπαμε μια ταινία του Woody Allen, ίσως θα σταματούσαμε στο bar κάποιου μεγάλου ξενοδοχείου για να πιούμε κοκτέιλ. Με λίγη τύχη μπορεί να καταλήγαμε στο κρεβάτι μαζί.
Οι πιθανές δυνατότητες χτυπούν την πόρτα της καρδιάς μου. Τώρα η απόσταση μεταξύ μας έχει μικρύνει στα δεκαπέντε μέτρα. Πώς μπορώ να την πλησιάσω; Τι να της πω;
«Καλή σας ημέρα, δεσποινίς. Πιστεύετε πως θα μπορούσατε να διαθέσετε μισή ώρα για μια μικρή συζήτηση;» Γελοίο. Θα ακουγόμουν σαν ασφαλιστής.
«Συγχωρέστε με, μήπως τυχαίνει να γνωρίζετε εάν υπάρχει κάποιοκαθαριστήριο εδώ κοντά;» Όχι, αυτό είναι εξίσου γελοίο. Δεν κουβαλάω καν κάποιο κουστούμι μαζί μου, ποιά θα ανταποκρινόταν σε μια ατάκα σαν αυτή;
Ίσως η απλή αλήθεια θα ήταν αρκετή. «Καλημέρα. Είσαι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα.» Όχι, δεν θα το πίστευε. Ακόμα και να το πίστευε, μπορεί να μην ήθελε να μιλήσει αυτή σε μένα. Συγγνώμη, θα έλεγε, μπορεί να είμαι το 100% τέλειο κορίτσι για σένα, αλλά εσύ δεν είσαι το 100% τέλειο αγόρι για μένα. Θα μπορούσε να γίνει έτσι. Και εάν βρισκόμουν σε αυτή τη κατάσταση, πιθανόν να έσπαγα σε κομμάτια. Ποτέ δεν θα συνερχόμουν από το σοκ.
Είμαι τριάντα δύο, και αυτό σημαίνει να μεγαλώνεις.
Περνάμε μπροστά από ένα ανθοπωλείο. Μια στιγμιαία, θερμή μάζα αέρα χαϊδεύει το δέρμα μου. Η άσφαλτος είναι υγρή, και η μύτη μου πιάνει τη μυρωδιά από τα τριαντάφυλλα. Δεν μπορώ να σπρώξω τον εαυτό μου να της μιλήσει. Φοράει ένα άσπρο πουλόβερ, και στο δεξί της χέρι κρατά έναν λεπτό άσπρο φάκελο που του λείπει μόνο το γραμματόσημο. Λοιπόν. Έχει γράψει σε κάποιον γράμμα, μάλλον πέρασε ολόκληρη τη νύχτα γράφοντας,κρίνοντας από το νυσταγμένο βλέμμα στα μάτια της. Ο φάκελος θα μπορούσε να περιέχει όλα τα μυστικά που είχε ποτέ. Κάνω μερικά ακόμα βήματα και γυρνώ.Έχει χαθεί στο πλήθος.

Φυσικά τώρα, ξέρω ακριβώς τι έπρεπε να της έχω πει. Θα ήταν ένας μεγάλος μονόλογος, όμως, πολύ μεγάλος ώστε να καταφέρω εγώ να τον αποδώσω αξιοπρεπώς. Οι ιδέες που μου έρχονται δεν ήταν ποτέ πολύ πρακτικές. Ωχ, καλά. Θα ξεκινούσε με «μια φορά κι έναν καιρό» και θα τελείωνε με «μια λυπηρή ιστορία, δεν συμφωνείτε;»

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το αγόρι ήταν δεκαοχτώ χρονών και το κορίτσι δεκαέξι. Εκείνος, δεν ήταν ασυνήθιστα όμορφος, εκείνη δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη. Ήταν απλώς ένα συνηθισμένο μόνο αγόρι και ένα συνηθισμένο μόνο κορίτσι, όπως όλοι οι άλλοι. Αλλά πίστευαν με όλη τους τη καρδιά πως κάπου στον κόσμο
ζει το 100% τέλειο αγόρι και το 100% τέλειο κορίτσι γι’ αυτούς. Ναι, πίστευαν σε ένα θαύμα. Και αυτό το θαύμα συνέβη στ’ αλήθεια. Μια ημέρα ο ένας έπεσε πάνω στον άλλο στη γωνία ενός δρόμου.
«Αυτό είναι καταπληκτικό,» είπε εκείνος.
«Σε ψάχνω όλη μου τη ζωή. Μπορεί να μην το πιστέψεις, αλλά είσαι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα.»
«Και εσύ,» του είπε εκείνη, «Είσαι το 100% τέλειο αγόρι για μένα, ακριβώς όπως σε φανταζόμουν, με κάθε λεπτομέρεια. Είναι σαν όνειρο.»
Κάθισαν σε έναν παγκάκι, κράτησαν ο ένας το χέρι του άλλου, και αντάλλασαν τις ιστορίες τις ζωής τους ώρες ατελείωτες. Δεν ήταν πια μόνοι. Είχαν βρει και είχαν βρεθεί από το 100% τέλειο άλλο τους μισό. Τι υπέροχο πράγμα που είναι να βρίσκεις και να βρίσκεσαι από το 100% τέλειο άλλο σου μισό. Είναι ένα θαύμα, ένα κοσμογονικό θαύμα. Καθώς κάθισαν και μίλησαν, εντούτοις, μια μικρή, μικρούλα ακίδα αμφιβολίας ρίζωσε στις καρδιές τους: Ήταν πραγματικά πρέπον το όνειρο κάποιου να πραγματοποιείται τόσο εύκολα; Και έτσι, όταν μια στιγμιαία παύση ήρθε στη συζήτηση τους, το αγόρι είπε στο κορίτσι,
«Ας δοκιμάσουμε τους εαυτούς μας – μόνο γι’αυτή τη μία φορά. Εάν είμαστε πραγματικά οι 100% τέλειοι εραστές, τότε κάπου, κάποτε, θα συναντηθούμε πάλι, χωρίς αμφιβολία. Και όταν αυτό συμβεί, και ξέρουμε ότι είμαστε οι 100% τέλειοι για τον άλλο, θα παντρευτούμε αμέσως. Τι λες;»
«Ναι,» είπε εκείνη, «αυτό είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνουμε.»
Και έτσι χώρισαν, αυτή στην ανατολή, και εκείνος στη δύση. Η δοκιμασία στην οποία συμφώνησαν, όμως, ήταν εντελώς περιττή. Δεν θα έπρεπε ποτέ να την έχουν πραγματοποιήσει, γιατί ήταν πραγματικά και αληθινά οι 100% τέλειοι εραστές, και ήταν ήδη ένα θαύμα ότι είχαν συναντηθεί αυτή τη μια φορά. Μα όντας νέοι, αυτό, ήταν αδύνατο να το ξέρουν. Τα παγωμένα, αδίστακτα κύματα της μοίρας τους παρέσυραν
χωρίς οίκτο. Ένα χειμώνα, το αγόρι και το κορίτσι αρρώστησαν από τη φοβερή γρίπη της εποχής, και αφού ακροβάτησαν για εβδομάδες μεταξύ ζωής και θανάτου, έχασαν κάθε ανάμνηση των χρόνων που πέρασαν. Όταν συνήλθαν, τα κεφάλια τους ήταν τόσο άδεια όσο άδεια είναι τα χωράφια μετά τον θερισμό τους. Παρόλα αυτά ήταν δύο έξυπνοι, αποφασισμένοι νέοι ακόμα, και μετά από σκληρή προσπάθεια κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά τις απαραίτητες γνώσεις και συναισθήματα ώστε να επιστρέψουν ως κανονικά μέλη της κοινωνίας. Δόξα τω Θεώ, έγιναν πραγματικά έξοχοι πολίτες που ξέρουν να αλλάζουν γραμμές στο μετρό για να φτάσουν στο προορισμό τους και που μπορούν να στείλουν συστημένα γράμματα με το ταχυδρομείο. Μάλιστα, ένιωσαν ακόμα και την αγάπη ξανά, μερικές φορές 75% ή ακόμα και 85% αγάπη. Ο χρόνος πέρασε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και σύντομα το αγόρι ήταν τριάντα δύο, το κορίτσι τριάντα. Ένα όμορφο πρωινό του Μάη, σε αναζήτηση για τον πρώτο καφέ της ημέρας, το αγόρι περπατούσε από τη δύση στην ανατολή, ενώ το κορίτσι, που σκόπευε να στείλει ένα συστημένο γράμμα, περπατούσε από την ανατολή στη δύση, μα κατά μήκος του ίδιου στενού δρόμου λίγο πιο κάτω από την Ακρόπολη. Πέρασαν ο ένας δίπλα από τον άλλον ακριβώς στο κέντρο του δρόμου. Η ασθενέστερη σπίθα των χαμένων αναμνήσεων τους τρεμόσβησε για μία απειροελάχιστη στιγμή μέσα στις καρδιές τους. Ο καθένας τους αισθάνθηκε μια βροντή να ξεσπάει στο στήθος του. Και τότε ήξεραν:
Είναι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα.
Είναι το 100% τέλειο αγόρι για μένα.
Αλλά η αναζωπύρωση των αναμνήσεων τους ήταν πάρα πολύ αδύναμη, και η σκέψη τους δεν είχε πλέον τη διαύγεια που είχε δεκατέσσερα χρόνια πριν. Χωρίς κουβέντα, προσπέρασαν ο ένας τον άλλον, κι εξαφανίστηκαν στο πλήθος. Για πάντα. Μια λυπηρή ιστορία, δε συμφωνείτε;
________________________________________
Ναι, αυτό είναι, αυτό έπρεπε να της έχω πει.

Ευχαριστώ τον Σπύρο που το μοιράστηκε μαζί μου.

Crossing Over

2009-04-24T22:05:00.001+03:00

Σκόρπιες εικόνες σαν αυτές που όλοι λίγο πολύ ζήσαμε.
Για όσο κρατήσουν, λίγο πριν ξεθωριάσουν στο γκρίζο της μεγάλης πόλης.
Εισιτήρια επιστροφής.
Βαγόνια γεμάτα ασφυκτικά. Με 20 ορθίους από Λάρισα. Δικαίωμα στο φθηνό ταξίδι πάνω στις ράγες Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Τροχονόμοι στα ταξί μήπως και χάσουμε τη βιωτή. Είδηση στο ράδιο του ταξιτζή, γάμοι ομοφυλοφίλων στην Ιταλία του Πάπα.
"Αν το αγόρι μου γίνει πούστης θα το πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια στο ποτάμι."
"Έχει η Αθήνα ποτάμι;"
Καιρός βροχερός στην Άνω Πόλη. Υγρασία στις πλάκες της Αριστοτέλους και παζάρια στο Καπάνι. Ο Ρήγος επιμελείται το καινούριο hotspot της πόλης. Ναι, το πρώτο όνομα είναι η Πέγκυ Ζήνα. Κατηφορίζουμε νωρίς το βράδυ στο Elvis.
"Θα προλάβουμε μια βόλτα σκαστοί στα Κάστρα αργότερα;"
"Αν θυσιάσεις λίγες ώρες ύπνου, θα δεις τα φώτα μέχρι την Περαία και πιο πέρα."
Πέραν. Των όσων κουβαλά η ελληνική επαρχία μέρες του Πάσχα, των βιαστικών κατοίκων των πόλεων που συμπυκνώνουμε ώρες για το μετά.
Δω στα λιανοχορταρούδια μαζί με το Η Ζωή εν Τάφω. Χαρμολύπη. Ο κήπος πλούσια φορτωμένος, βράδυ Μ.Πέμπτης και οι τέσσερις πασχαλιές το βράδυ καλούν για όνειρα γλυκά. Μέχρι την Κυριακή του Πάσχα στο τραπέζι. Εδέσματα χαράς με της φροντίδας το χέρι καμωμένα. Πως αλλιώς. Ουσίες κι οινοπνεύματα. Και χοροί κυκλωτικοί.
Πιάνει το Δεύτερο Πρόγραμμα ακόμα και στα σύνορα της εσχατιάς. Κοινοί χοροί, κοινοί καημοί. Δίχως μιζέρια όμως. Η κρίση είναι άλλων. Άλλων δημιούργημα, άλλων κατάντια.
Πτωχοί ως άλλοτε και τώρα, της πλεονεξίας είλωτες. Για δαύτους δεν είναι το Πάσχα. Μα για εκείνους που ποθούν μιαν Ανάσταση. Λυτρωτική και λαμπερή. Με μια φέτα ψωμί κι ένα ποτήρι κρασί.
"Παλιότερα έκανα ώρες να έρθω από την Ξηροκρήνη στα νεκροταφεία της Θέρμης."
"Σας έπεσε το εισιτήριο..."
"Πάνε δυο χρόνια που τον έχασα και κάθε μέρα εκεί είμαι"
"Καλό Παράδεισο να 'χει"
Τα Κάστρα το βράδυ είναι απόλαυση. Παγκάκια με ζευγαράκια, στενά με χαμηλά σπίτια με μεγάλα παράθυρα.
"Παγωτό χωνάκι θα πάρουμε;"
"Δεν έχουμε χρόνο. Η Χ. από τη Φλώρινα κατέβηκε μόνο για σένα. Μη ρεμβάζεις τόσο πολύ! Θαρρείς και δεν έχεις μείνει με τις ώρες σκαρφαλωμένη εδώ πάνω μέχρι τα χαράματα..."
Ο Χαριζάνης κάνει ακόμα τα καλύτερα πάρτυ στην πόλη. Σταθερή αξία τα απογεύματα κι ας είμαι φανατική του Republic. Hey Mr.Music, Baby Blue by Neil Sedaka!
Ταξί για Χαριλάου νυχτερινό. Γροθιά σε ταξιτζή από νταή με Audi ασημί. Τι είπατε; Για ένα μεροκάματο; Απολογισμός βραδιάς: Σχισμένο κάτω χείλος, μάρτυρας ο πελάτης για την τροχαία, κυνηγητό μέχρι τη Μενεμένη από συναδέρφους ταξιτζήδες.
"Να μου πεις πού μένεις να σου στείλω προσκλητήριο. Τον Ιούλη παντρεύομαι."
"Α ρε Έλσα. Δε σας προλαβαίνω πια! Να κάνετε λίστα να ξέρω μη φοράμε τα ίδια σε όλες"
"Πάμε σινεμά καπάκι;"
"Είναι περασμένα μεσάνυχτα.."
"So what?"

Χαράματα λίγο πριν πακετάρω. Δίπλα μου αυτοί που αγαπώ. Περπατάμε στην παραλία με μια μπουγάτσα στο χέρι.
"Πότε θα ξανάρθεις;"
"Δε χρειάζεται να ξαναέρθω σύντομα.Άλλωστε είμαι πάντα εδώ. Κι είμαστε πάντα μαζί. Τα 504 χλμ. είναι απλώς αριθμός απόστασης. Μετριέται το μαζί των ψυχών σε κλίμακα;"

υγ. Στη Ν.
Που μαζί βλέπουμε το λευκό και το αισιόδοξο. Τώρα ειδικά που εκείνη καλείται να αντιμετωπίσει το μαύρο του θανάτου. Καλό κουράγιο ψυχούλα μου! Ανάσταση εντός.

Άνοιξης ρίμες

2009-04-15T16:23:00.000+03:00

Θυμάμαι ήταν Απρίλης όταν ένιωσα πρώτη φορά το ανθρώπινο βάρος σου
Το ανθρώπινο σώμα σου πηλό κι αμαρτία

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ρόπτρο-σκαραβαίος
το παράτολμο δόντι μες στο ψύχος του ήλιου
ο Απρίλης που ένιωσε ν’ αλλάζει φύλο
της πηγής το μπουμπούκι ό,τι που ανοίγε

Ο Απρίλης κ’ η Σελήνη μέσα στο άλσος
σμίξαν. Το μεσονύχτι μεθυσμένοι
πέρασαν μ’ ευθυμία.

Θα ‘ρθει ατέλειωτος Απρίλης
Σα γνώριμη δροσιά στα χείλη
Θα ‘ρθει ο χρόνος να σε πάρει
Σαν άνεμος απ’ το Βαρδάρη

Ένας ευαίσθητος Απρίλης
ένας αθέατος καιρός
γελάει το φρουρό της πύλης
και βγαίνει ήλιος λαμπερός.
Πετά τα ρούχα του στρατιώτη
φορά πουκάμισο λευκό
και στην αγάπη του την πρώτη
στέλνει ένα όνειρο γλυκό
Φέρνει μια ζάλη στους ανέμους
ανατριχίλα στο νερό
με την καρδιά στήνει πολέμους
και με τον έρωτα χορό.

Από τους κήπους κόβει βάγια
κι απ' την αυλή του πασχαλιές
για να στολίσει τα ναυάγια
που μείναν δίχως αγκαλιές.

Καλή Ανάσταση να 'χουμε.

Σύγκριση επικοινωνίας

2009-04-13T00:56:00.005+03:00

Τούτο το ποστ το είχα υποσχεθεί.
Με αφορμή τη νέα διαφημιστική καμπάνια της Cosmote και την εκ νέου ανακάλυψη του
τραγουδιού των Ten Years After I'd love to change the world. Σε πολλά έντυπα διάβασα κριτική πότε θετική και πότε αρνητική. Από ειδικούς και άσχετους.
Στο συγκεκριμένο ποστ θα προσπαθήσω να κάνω μια σύγκριση. Τα προϊόντα είναι ανόμοια. Eξ ορισμού. Διαφορετικά μεγέθη, διαφορετικές αγορές. Αυτό όμως που θέλω να συγκρίνω είναι το δημιουργικό αποτέλεσμα και κατά πόσο επιτυγχάνει το στόχο, την προσέλκυση και αφοσίωση των καταναλωτών στην μάρκα. Διευκρινίζω ότι κάνω υποθέσεις και δεν έχω καμία σχέση με τα projects. Τα παρακολουθώ σαν απλή θεατής και τα συγκρίνω με το μικρόβιο του marketer.

Εταιρεία: T-Mobile
Κατηγορία: Τηλεπικοινωνίες-Κινητή Τηλεφωνία
Tracks που ακούγονται στο σποτ: 8 διαφορετικά μεταξύ των δεκαετιών 60 και 90
Track List
1)Lulu - Shout
2)Yazz - The only way is up
3)Pussycat Dolls - Don't cha
4)Viennese Waltz
5)Kool & the Gang
6)Rainbow - Since you've been gone
7)Millie Small - My Boy Lollipop
8)Contours - Do you love me
Τοποθεσία: Liverpool Street Station (Λονδίνο)
Πρωταγωνιστές: 400 χορευτές και επιβάτες όλων των ηλικιών
Συνολική διάρκεια: 2.41
Σύντομη περιγραφή: Με κεντρικό slogan Lifesforsharing η διαφημιστική μετά από πρόβες εβδομάδων κατάφερε με 400 χορευτές να ξεσηκώσει έναν από τους πιο κεντρικούς σταθμούς του Λονδίνου, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν στο εγχείρημα και ανυποψίαστοι επιβάτες όλων των ηλικιών, στους ρυθμούς διφορετικών κομματιών.Το κοινό συμμετείχε ενεργά αφού πλέον των 10 κρυφών καμερών, χρησιμοποίησε ο καθένας το κινητό του για να καταγράψει και να μοιραστεί το γεγονός. Το target group στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν περιορίζεται στο αγαπημένο ενζενί των διαφημιστών δηλαδή το 18-35, αλλά η ψαλίδα ανοίγει προσεγγίζοντας και τις ηλικίες των 65 ετών.

Εταιρεία: Cosmote
Κατηγορία: Τηλεπικοινωνίες- Κινητή Τηλεφωνία
Track που ακούγεται στο σποτ: Ten Years After-I' d Love To Change The World
Τοποθεσία:Διασταύρωση λεωφόρων σε μεγαλούπολη των ΗΠΑ (στούντιο)
Πρωταγωνιστές: Δεκάδες νέοι το πολύ έως 30 ετών
Συνολική διάρκεια:1.18
Σύντομη περιγραφή: Σε μια πόλη των ΗΠΑ, σε μια τυπικά καθημερινή μέρα, παρακολουθούμε κάποιον να αγοράζει DVD και να φαντάζεται ινδιάνους, ιπτάμενα αυτοκίνητα, τιτανομαχίες και ιπτάμενους δίσκους, ένα νέο ερωτευμένο ζευγάρι να φιλιέται χαρούμενο ενώ γύρω του ο δρόμος πλημμυρίζει καρδιές, χρώματα, ουράνια τόξα και παιδιά των λουλουδιών και τέλος μια παρέα εφήβων να κάνει skiboard μέσα στο δρόμο, ο οποίος στην τελευταία σκηνή μετατρέπεται σε ένα απέραντο club.

Ώρα για το προσωπικό σχόλιο. Κύριε Σαμπράκο σας εκτιμώ βαθύτατα. Είστε μακράν μπροστά. Αλλά...
Γιατί συνεχίζετε να περιορίζετε το target group σε αυτό το χιλιοειπωμένα τετριμμένο 18-35; Οκ, αγοράζουμε πολύ και αφειδώς. Οκ, μπορεί να μας κάνετε μόνιμους πελάτες. Αλλά το μέλλον δεν το βλέπετε που ο πληθυσμός των μεγαλύτερων ηλικιών αυξάνεται; Εκτός κι αν θεωρείτε ειδικά αυτούς τους μεσήλικες χαμένο χρόνο (τα παιδιά των λουλουδιών και των 80s).
Το δημιουργικό έχει κάποια σχέση με το ελληνικό αγοραστικό κοινό; Δηλαδή σόρρυ κιόλας, πιστεύετε ότι οι έφηβοι πηγαίνουν κάθε σαββατοκύριακο στον Παρνασσό για σκι ή χοροπηδάνε με ξέφρενους ρυθμούς τα βράδια σε club;
Το concept ταινίες-μουσική-χορός-έρωτας είναι πιασάρικο δε λέω. Έχουν περιεχόμενο και αυτό συνδέεται με το brand. Η τοποθέτησή του όμως στο συγκεκριμένο πλαίσιο κάνει το αποτέλεσμα να φαίνεται fake. Τουλάχιστον. Για παράδειγμα, η καμπάνια της Coca-Cola(πολυεθνική, γυρισμένη εκτός Ελλάδας) μού φαίνεται πιο αληθινή από αυτή της Cosmote. Και στο κάτω κάτω αν την συγκρίνουμε με αυτή της T-Mobile μόνο ως φαντασιακή καρικατούρα θα μπορούσε να σταθεί πλάι της.
Και κάτι τελευταίο. Ξέρω ότι το media plan έτρεξε πριν τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη. Αυτό δε σημαίνει ότι ένα media plan δε χρήζει αναθεώρησης. Σε ποιος νέους απευθύνεται η Cosmote; Και κυρίως πώς μπορεί μεν να τραγουδάμε ότι θέλω να αλλάξω τον κόσμο στη διαφήμιση, και παράλληλα εν μέσω οικονονικής κρίσης να είναι όλοι χαρούμενοι; Βέβαια πάντα και σύμφωνα με ότι ορίζει το life style ως χαρά.
Προσωπικά βγάζω το καπέλο μου στην ομάδα δημιουργικού της T-Mobile. Σε μια δύσκολη οικονομικά συγκυρία, έβγαλε το ανθρώπινο πρόσωπο και δεν επιστράτευσε μεταξωτές κορδέλες και έντονα χρώματα για να δείξει μια επίφαση χαράς. Τουλάχιστον όσοι ήταν εκείνη τη στιγμή στο σταθμό το χάρηκαν. Πραγματικά.

υγ. Ξέρω τι θα μου αντιπαρατάξετε. Τα 24 Ermis Awards της Ogivly. Το ξαναλέω. Ο Σαμπράκος είναι μακράν μπροστά και τον πάω. Αλλά στο συγκεκριμένο θέμα διαφωνώ για το αποτέλεσμα. Αλήθεια, είμαι περίεργη να μάθω πώς πήγαν οι πωλήσεις στο επόμενο δίμηνο...σε σχέση με τους στόχους του media plan.

Εισιτήρια για δυο

2009-04-05T14:47:00.000+03:00

Εν μέσω διπλωματικής εργασίας και οικονομικής κρίσης, το μόνο που δε θα περίμενα είναι να ξοδέψω για θεάματα. Cash. Η λατρεμένη λέξη όλων τελευταία. Απροκάλυπτα τη χρησιμοποιώ. Δεν κάνω συχνά προτάσεις για ακριβά θεάματα. Τούτα εδώ όμως τα αναμένω και τα ακριβοπλήρωσα.
Στάση πρώτη. Depeche Mode. Όταν μάθαμε με την παρέα, λίγο πριν το τέλος του 08, για τα εισιτήρια μάς έπιασαν οι αναμνήσεις. Οι DM είναι η αγαπημένη μου μπάντα. Αυτή που όταν σε ρωτάνε ποια μουσική ακούς είναι αναπόφευκτο να μην απαντήσεις πως χοροπηδούσες με το It's No Good, ξενύχτησες με το Walking In My Shoes,ερωτεύτηκες με το Enjoy The Silence. Την τελευταία φορά, στο Touring The Angel,παρέα με τους The Raveonettes, δεν κατάφερα να τους δω. Έτσι λοιπόν στις 12 του Μάη αναμένω να δω τον Dave Gahan επί σκηνής να τα δίνει όλα. Επιστροφή στην Ελλάδα, τη χώρα με το πιο φανατικό φαν κλαμπ, το Hysterica, τη χώρα της τελευταίας συζύγου του κι ελπίζω να μας μιλήσει και στα ελληνικά. Το καινούριο άλμπουμ βγαίνει στην Ευρώπη γύρω στις 20 Απρίλη και ήδη το Wrong με τα μπάσα του αποκτά φανατικούς.
Στάση δεύτερη. Τιτανικός του Ρήγου. Η Bossa Nova άφησε μια γλύκα υπέροχη. Ο Ρήγος είναι απλά the next best thing μου. Επιστρέφει στη σκηνή του Εθνικού πιο ποιητικός. Μουσική electronica μπροστά στα παγόβουνα της ζωής. Ο ίδιος δίνει το στίγμα. Η Ναυπλιώτου πρέπει να παίζει στα ακροδάχτυλα και οι υπόλοιποι να ακροβατούν σε ένα συνδυασμό χορού και αφήγησης. Ο χορός στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες τέχνες πάντως δεν έχει τη θέση που του αξίζει. Αν εξαιρέσω τον Παπαϊωάννου, τη Σπυράτου και τον Ρήγο τα υπόλοιπα είναι υποκατάστατα.
Η τέχνη έχει γίνει προνόμιο. Όπως έχει γίνει και η γνώση.

Οι G20, το σημείο G και οι νεραGιές

2009-04-02T00:34:00.002+03:00

Πολλά τζι μαζευτήκανε τελευταία στην καθημερινότητα.
Οι G20 θέλουν να βρουν σανίδα σωτηρίας για την οικουμένη.
Λέει. Πόσες ομάδες G υπάρχουν και κάθε πότε συνεδριάζουν; Είναι απορία μου.
Από τη μια ο άξονας ΗΠΑ-Αγγλίας που θέλει ελαστικότητα και περαιτέρω δαπάνες για να "ζεσταθεί" η αγορά και από την άλλη ο άξονας Γαλλίας-Γερμανίας που προτιμά περιορισμούς, σφιχτές δημοσιονομικές πολιτικές και νέα μέτρα για επαναπροσδιορισμό του συστήματος. Τώρα ανάμεσά τους, τι ρόλο έχουν η Ινδονησία, η Τουρκία και η Βραζιλία μάλλον δε θα μάθουμε έγκαιρα. Μετά τον γάμο. Kinder έκπληξη. Αν γίνει γάμος. Αν συμφωνήσουν. Κάτι τέτοιες ώρες γελάω με τον Σαρκό. Ο gentleman αυτός είναι γνήσιος Γάλλος. Απειλεί ότι θα τούς αφήσει σύξυλους αν περιοριστούν σε γενικόλογα και απουσιάσουν οι συγκεκριμένες λύσεις από κοινού. Και τι να κάνει; Σκέφτεται τι γίνεται στα εργοστάσια στη χώρα του και φοβάται τι θα γίνει σε λίγο στα Ηλύσια Πεδία. Κράτηση ως ομήρων μεγαλοστελεχών από υπαλλήλους. Φαντάζομαι αντίστοιχα σκηνικά εδώ τύπου Μυλωνά...αλλά δεν πρόκειται να γίνει. Εδώ είμαστε αντράκια και έχουμε πιο μαφιόζικο τρόπο. Εν αναμονή λοιπόν των συζητήσεων, θα χαζεύουμε ομοθυμαδόν τον Μπάρακ στας οθόνας.
Στας οθόνας των Αθηνών πάλι τίποτα δεν κινείται. Ψέματα για την μέρα που πέρασε ήταν.
Κινείται. Μόνο που κινείται από συγκεκριμένες ομάδες. Επικαιρότητα ουσιαστικά δεν υπάρχει. Και οι καταλήψεις δεν είναι επικαιρότητα. Αφορά κάτι λίγους φοιτητές που θέλουν να πάρουν πτυχίο μπας και κινήσουν τον τόπο τούτο. Από το λήθαργο. Αλλά τι σημασία έχει; Εδώ ο πρωθυπουργός σε λήθαργο λένε ότι είναι. Όχι μόνο αυτός. Και οι πέριξ. Ψέματα ξανά. Οι Έλληνες είναι σε λήθαργο. No news good news...
Έτσι η Αθήνα ανακαλύπτει ξανά τώρα που μπήκε η άνοιξη το σημείο G, υμνεί την Kate Perry ως νέο ίνδαλμα, κάνει πάρτυ για την εθνική επέτειο του στυλ ζήτω η 24η-τώρα γιατί εμένα δε μου φάνηκε προχωρημένο το πάρτυ των Yes it does, sure it does;(σόρρυ Λουκά, αλλά πολύ δηθενιά για το τίποτα και χορός με το ζόρι δε βγαίνει)- περιμένει την Έριν Μπρόκοβιτς να τη σώσει από τον Ασωπό και ενδιάμεσα η ζωή κυλά. Ατάραχα. Εξαφανίστηκε το νέο αίμα. Μαζεύτηκε πάλι πίσω στις φλέβες από όπου ξεπήδησε.
Και καλούμαι να βάλω κι εγώ στη θέση που τις αρμόζει τις νεραGιές.
Αυτές δεν έχουν μάλλον σημείο G. Μοσχοβολάνε οι άτιμες όμως τα βράδια και το ξημέρωμα. Όταν κουρνιάζει το άνευρο πλήθος που παριστάνει πως ζει. Και δεν κάνει πια τζι. Είναι ξανά χλιαρό. Εμετικά χλιαρό. Το πλήθος. Εμείς.

υγ. Παρατήρηση από το χώρο εργασίας. Τελικά το πιο πικρό χτύπημα στο σύστημα είναι να το χτυπήσεις με τα μέσα που σου παρέχει.Να τα ψάξεις και να τα βρεις.Και τελευταία όλο και περισσότεροι το κάνουν. Σα παλιρροϊκό κύμα αυξάνονται.Θα ξεβράσει στη Βουλή;

Vous etes invites

2009-04-01T01:04:00.004+03:00

Το πρόγραμμα θα το βρείτε στην ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Τις ταινίες τις διαλέγετε κατά βούληση. Βραβευμένες και εμπορικές, με αρκετά ανοιχτή βεντάλια επιλογών. Είναι και η επέτειος των δέκα ετών εφέτος.
Περισσότερες λεπτομέρειες έχουν όπως πάντα οι Μάζες.

Το μυστικό πάντως αυτού του φεστιβάλ είναι τα ραντεβού που παίζουν στις σκοτεινές αίθουσες...

Το soundtrack που λάτρεψα

2009-03-30T18:52:00.000+03:00

Έμαθα πως έφυγε χθες από τη ζωή. Maurice Jarre, το soundtrack μιας ζωής.
Θυμάμαι ακόμα πως τον γνώρισα μέσα από τις μουσικές του.
Στην πρώτη εξεταστική της φοιτητικής μου πορείας, γύρω στα 18, είχα κόλλημα με την ηλεκτρονική. Στέρεο Νόβα, Πλάτωνος και Jean-Michel Jarre ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ένα απόγευμα είχα ανέβει στο πατάρι του Metropolis στην Τσιμισκή. Είχα βάλει στο μάτι μια συναυλία του Jean-Michel Jarre στην Απαγορευμένη Πόλη της Κίνας. Ο Παναγιώτης μού λέει τότε: "Νομίζω πως ήρθε ο καιρός να δοκιμάσεις και τον πατέρα".
Δεν τον ήξερα μέχρι τότε. Πήρα μαζί όμως και το διπλό CD με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Εκείνη η πρώτη εξεταστική είχε τη μελωδία του Maurice Jarre.
Μουσική για ταινίες. Μουσική γεμάτη εικόνες.
Άκουγα συνέχεια το θέμα από τον Λώρενς της Αραβίας εναλλάξ με το Δόκτωρ Ζιβάγκο.
Νότες για δυο ποιητές, ο ένας ποιητής της ερήμου, ο έτερος ποιητής της στέπας.
Μετά δοκίμασα και τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, το Παρίσι στις Φλόγες, το Πέρασμα στην Ινδία, το Gorilla's Mist, το Witness και τόσα άλλα.
Έγχορδα σε επικούς ρυθμούς, ιντερλούδια που εναλλάσσονται με ψίγματα ηλεκτρονικής, tempo allegro σε συνδυασμό με βαλς των 2/3,μπαλαλάικες αντίκρυ με ιρλανδικές άρπες.
Κι εκεί που μέχρι πρότινος λάτρευα τα πλήκτρα και τα keyboards, ο Jarre ο πρεσβύτερος μού αναπαρήγαγε τις πιο όμορφες εικόνες στα έγχορδα.
Τρία Όσκαρ, έξι υποψηφιότητες για τα αγαλματίδια, πολυετής συνεργασία με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο David Lean, τελευταία βράβευση στο Φεστιβάλ Βερολίνου πριν ένα μήνα για το σύνολο της καριέρας του.
Ίσως η μουσική για ταινίες δεν είναι τόσο αναγνωρισμένη στους κόλπους των ωδείων. Δεν έχει βαρύγδουπες παρτιτούρες, σπάνια ακούγεται σε λυρικές σκηνές κι ακόμα πιο σπάνια αναγνωρίζεται ως ισότιμη με αυτήν των μεγάλων συνθετών που έχουν εκλείψει.
Αλλά τι σημασία έχει; Το ταξίδι είναι υπέροχο και δεν έχει σημασία το μετά.
Monsieur Maurice Jarre, mille merci. Et bon voyage!

Περισσότερα για τη ζωή και την καριέρα του εδώ.

Απουσία εν ισημερία

2009-03-22T12:54:00.000+02:00

Έκτακτο ανακοινωθέν.
Το μαγαζάκι, ομορφιάς και ονείρου γωνία, θα παραμείνει κλειστό για τουλάχιστο μια βδομάδα. Το διάστημα αυτό τα muppet show girls θα τριγυρνούν στο κέντρο της Αθήνας.
Και θα γράφουν ιστορία. Και μια διπλωματική που είπε να πάρει σάρκα και οστά.
Έτσι το ιστολόγιο θα έχει σειρά απουσιών. Μπορείτε να μας κόψετε στο τέλος
της χρονιάς ή να μας απολύσετε ως αδικαιολογήτως απούσες.

Για να μην αναρωτιέστε τι κάνω...

Σας αφήνω με δυο τραγουδάκια ποιοτικά(πως με αρέσουν οι ταμπέλες...).
Υπόσχομαι να παρακολουθώ ότι μου κάνει κέφι, ότι με χαλαρώνει, ότι μου αλλάζει παραστάσεις από τους στατιστικούς πίνακες και τα μοντέλα.
Καλή άνοιξη σε όλους.

Τούτο εδώ το αφιερώνω στους συμφοιτητές μου.Αδέρφια μου αλήτες πουλιά,
ποιος είπε ότι το μάρκετινγκ είναι για άλλα παιδιά; Let's get it started!!!
Καιρός να τους χορέψουμε στο ταψί...σα χταποδάκια πάνω σε βράχια να διαβάζουν τις διπλωματικές μας οι καθηγητάδες μας!

Τούτο πάλι, έχει κολλήσει στο shuffle.Και τι να κάνω; Απολαύστε το!

υγ.Στο player παραδίπλα παίζει Lady Gaga. I do like her! Είπαμε ποιότητα, αλλά μην ξεχνάμε και τις mainstreamίλες! Γκε-γκε; Αφιερωμένο σε όσους χορεύουν ακόμα σε αυτήν την πόλη!

Ελύτης όπως Ελλάδα

2009-03-18T14:12:00.003+02:00

Δεν είναι από τους αγαπημένους μου το ομολογώ.
Ο Οδυσσέας Ελύτης όμως, που σαν σήμερα έφυγε από αυτόν τον τόπο,
ήταν ο ποιητής της εφηβείας μου.
Όταν ακόμα τα καλοκαίρια της ζωής έλαμπαν μέσα στο γαλάζιο και το λευκό
της αιγαιοπελαγίτικης αύρας. Όταν είχα αντιγράψει σε ένα αυτοσχέδιο
χειροποίητο τετράδιο το Μονόγραμμα. Μαρίνες της ζωής, τα Άξιον Εστί της
προσωπικής εξορίας. Έπειτα μια εργασία που με ώθησε να ανατρέξω στην εξαίρετη δουλειά του Mario Vitti που χωρίς λέξεις αστραφτερές έκανε τον Ελύτη πιο κοντινό.
Αν και το ονειρικό και υπερρεαλιστικό δεν αναλύεται κατά πως...
Ο Ελύτης μού φέρνει πάντα στο μυαλό την Ελλάδα.
Λέξεις γεμάτες λάμδα και έψιλον.
Φωτιά κι αέρας, αμπέλια και νησιά,έρωτας και πορφυρά κρασιά.

Το Μονόγραμμα είναι πολύ ακριβό.Και το μοιράζονται δύο.
Αντίδωρο, της Αγάπης Αίματα.

Η νύχτα ξέρει

2009-03-14T16:16:00.003+02:00

Πέταξε την άκουα βέλβα και με άφησε μετέωρη. Κι άφωνη.
Και τότε γύρισε σαν φιλμ το σελιλόιντ της προηγούμενης βραδιάς.
Ζαλισμένο κεφάλι από τα ρούμια, κούραση βδομάδας που βγαίνει σε κουρασμένο μυαλό,
μυρωδιά από τον Κάβουρα στα Εξάρχεια, ξέφρενος χορός πάνω σε μαύρες βελούδινες γόβες,
τσιγάρα και κραγιόν πάνω σε ποτήρια, κρυφά χαμόγελα πίσω από ώμους, χέρια που κυλούν γύρω από τη μέση, φιλιά αχόρταγα σε λαιμούς και ψίθυροι στα αυτιά, μουσική από τα decks που σιγοτραγουδούσε έστω και παράφωνα, ένα Jameson 12άρι που δεν τέλειωσε ποτέ, περίπατος μεταμεσονύχτιος σε μισοσκότεινα σοκάκια, ο ήχος τακουνιών πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου, το τσακ-τσακ του αναπτήρα του που έσπαγε τη σιγή των πολυκατοικιών, τα δάχτυλά του που έμπλεκαν στις μπούκλες μου, βρώμικο στην Πλατεία Μαβίλη, το Sweat των Inner Circle να ακούγεται από κάπου στο βάθος, A la la la long, κάθοδος της Β.Σοφίας, άνοδος για Σούνιο, σιωπηλές ματιές, κόντρες στην Παραλιακή, η θάλασσα ανοιχτή, αέρας γλυκός, ληστείες καρδιών από την Κυψέλη μέχρι την Άνοιξη, τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό, μικρές αχιβάδες δίπλα σε φωτάκια χιλιάδες, η Αθήνα προσποιείται πως κοιμάται, εκείνος ψάχνει το φως το αληθινό, επιστροφές λίγο πριν την ανατολή,κελαϊδήματα από αηδόνια στη μέση του δρόμου, στροφές που περιμένουν, κύματα που λαχταρά με το βλέμμα του, υπόκωφοι ήχοι σε βράχια που στροβιλίζονται με στιχάκια και ρίμες, πόδια ξυπόλητα που ζεσταίνονται από την αλμύρα,αγκαλιές σαν τατουάζ που πονούν και καίνε πολύ.
Comment te dire?
Άκουα βέλβα; Την έχω ακουμπήσει στον καθρέφτη του μπάνιου.

Secret Tango Booze

2009-03-13T20:44:00.000+02:00

Ο Gustavo Russo επιστρέφει στην Αθήνα με άρωμα Buenos Aires.
Στο ταξίδι του στους ρυθμούς του αργεντίνικου τάνγκο τον συνοδεύουν μουσικοί, χορευτές και τραγουδιστές.

Το Αθηνόραμα προτείνει.
Για όσους αναζητούν περισσότερα για την ομάδα που κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στην Αθήνα, επισκεφθείτε το site Tango Seduction.

Εναλλακτική για το Σαββατοκύριακο είναι το τριήμερο πάρτι του Booze.
«He's a boozer but not an alcoholic» («είναι μπεκρής, αλλά όχι αλκοολικός»), λένε οι 'Αγγλοι και το «Booze», εδώ και 20 χρόνια, μετεωρίζεται έντεχνα σ' αυτές τις λεπτές ισορροπίες. Πολυέλαιοι και πολύμπριζα, αρχοντική αίγλη και νεανική decadence, τα αδέσποτα του κέντρου αλλά και ο Γιώργος Βέλτσος, οι φοιτητοπαρέες των wannabe διανοούμενων των '00s και τα πιτσιρίκια της ΑΣΚΤ, οι ωραιότερες goth-barwomen και μια σειρά απροσδόκητων παραστάσεων, συναυλιών, DJ sets και καλλιτεχνικών δράσεων: όλα αυτά, με κάποιον παράλογο τρόπο, βρίσκονται σε αγαστή σχέση στο «Booze».

Πρόγραμμα (ναι, και χάρτης για όσους ακόμα δεν το ανακάλυψαν...) εδώ.

Διαλέξτε και καλό Σαββατοκύριακο!

Ώρα για το μάθημα χορού '-)

Παιδιά εγκλωβισμένα

2009-03-12T14:26:00.003+02:00

Μερικές φορές δε χρειάζονται πολλά λόγια.

Μερικές φορές δε χρειάζεται επίπλαστη θλίψη.

Μερικές φορές δε χρειάζεται να σκεφτούμε τι θα κάνουμε για
να μη συμβεί την επόμενη φορά.

Μεταξύ μας, εμείς βάλαμε το όπλο στο χέρι του.
Μεταξύ μας, εμείς τον ξεχάσαμε πίσω από ένα chat να παραπονιέται.
Στον 17χρονο Tim και στον επόμενο που θα σηκώσει όπλο μέσα σε σχολείο.

Σύμφωνα με τη Sueddeutsche Zeitung, το φονικό είχε προαναγγελθεί.

Γεμίσαμε ασχήμια.
Ξερνάμε θανατικό.
Και το πιο τραγικό.
17χρονα οπλίζονται με μίσος.
Μισούν το σχολείο, όπως τούς το παραδώσαμε.
Όγκοι πληροφοριών που φορτώθηκαν, παραλείποντας τη δημιουργικότητα και τη χαρά.
Λογικά τεχνοκρατικά μαθήματα, παπαγαλίες που ξεχάσανε την ανάγνωση και τη μάθηση.
Κλείσαμε την ίδια τη ζωή, πίσω από συναρτήσεις στείρες.

Σκοτώνουν τα οράματά τους. Κι όταν δε γίνεται αυτό,
βραχυκυκλώνονται στα κουτάκια που κατασκευάζουν και
δε συμφιλιώνονται ποτέ με το άλλο.
Με τον Άλλο.
Θρέφουμε μισαλλόδοξους ενήλικες.

Ο διάλογος και οι προτάσεις για την Παιδεία παρουσιάζουν ενδιαφέρον.
Θα επανέλθω. Η Αλλαγή χρειάζεται παίδεμα.

Artificial Newton

2009-03-11T02:35:00.000+02:00

Artificial μυαλά.

Στις 17 Μαρτίου ανακοινώνεται η ίδρυση νέου κόμματος από τον Στέφανο Μάνο και τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο.

Θα συμμετέχουν προσωπικότητες και ευελπιστεί να γίνει κόμμα-καταλύτης.

Ο Στέφανος σας ετοιμάζει καλούδια.

Επειδή έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω αυτό τον καιρό, παρακαλώ στην διακήρυξη της ιδρύσεως του κόμματος, ας βγάλει κάποιος φωτογραφία τα βεγγαλικά και τα πυροτεχνήματα που θα εκτοξευθούν. Θέλω να τη βάλω στο άλμπουμ με την artificial πολιτική.

Γυνή

2009-03-06T18:23:00.000+02:00

Το θήλυ.
Άλλοτε γύναιο. Κι άλλοτε κυρά.
Ανεπαίσθητο να ορίσεις τη διαφορά.
Γυναίκα.Δυναμική.Ευάλωτη.
Το δίχως άλλο, ήλιος και βροχή.
Βροντή δυνατή κι ανάσα ψιθυριστή αντάμα.

Χρειάζεται γιορτή ειδική
για να γίνει παρουσία αισθητή;

Η ζωή είναι γυναίκα.
"Απαιτητική, φουριόζα, σαρωτική, ανυπόμονη, εγωίστρια αλλά συγχρόνως γοητευτική, μυστηριώδης, θελκτική, σαγηνευτική κι εν κατακλείδει ισοπεδωτική"
Αν την ορίσεις και την αναλύσεις
την ουσία της θα διυλίσεις.
This is a man's world
but it would be nothing
without a woman or girl

Αγωνίστρια ακόμα κι όταν όλοι την εγκαταλείπουν.
Αντικείμενο πόθου κι εκμετάλλευσης.
Το άρρεν να συμπληρώνει. Και να ολοκληρώνει.

Σαν σήμερα έφυγε πριν 15 χρόνια η Μελίνα.
Τη λατρεύω, παρά τα λάθη της. Άνθρωπος κι αυτή.
Αξίζει να δείτε αφιερώματα για αυτήν
εδώ και
εδώ κι
εδώ και τέλος εδώ.
Για να την θυμηθούμε για λίγο, σαν κι εκείνη την Κυριακή.

Suspicious minds

2009-03-02T01:39:00.004+02:00

Παρακολουθώ τελευταία τις συζητήσεις σε blogs, ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς.
Η οικονομική κρίση, που σημειωτέον δεν έχει κάνει εμφανή τα σημάδια της, είναι το κύριο θέμα και φυσικά όλοι έχουν άποψη. Άλλοι τεκμηριωμένη, άλλοι επιπόλαιη.
Το να αναλύσω σε ένα ποστ τι ακριβώς φταίει δεν είναι τουλάχιστον φρόνιμο.
Εκείνο που με ανησυχεί είναι ότι στην Ελλάδα το κρίσιμο θέμα ακόμα δεν έχει αναλυθεί.
Γνωρίζω ότι μάς ενδιαφέρουν ως λαό πιο σημαντικά θέματα, όπως το κομπολόι του Παλαιοκώστα, η διαφορά του Κώστα και του Γιώργου, τα σκάνδαλα των κομματικών μηχανισμών, η καινούρια διαφημιστική καμπάνια της Cosmote (ναι κι εμένα μου άρεσε το τραγούδι, καθόλου το creative του σποτ, θα το προσεγγίσω σε άλλο ποστ σύντομα) και ο Σάκης. Γνωρίζω λοιπόν ότι αρεσκόμαστε στον μικρόκοσμό μας.
Και ποιος να μιλήσει για το νεοφιλελευθερισμό και την επικείμενη κατάρρευσή του-όσο κι αν θέλουν κάποιοι δεν έχει στείλει ακόμα επιθανάτιο ρόγχο. Ή για τις εναλλακτικές που θα κληθούν να αποφασίσουν τα ισχυρά μέλη του G20. Αυτά είναι βαριά για το στομάχι του Έλληνα που το μόνο που ευχαριστιέται είναι η μικροπολιτική. Σε καμιά περίπτωση η πολιτική.
Από τότε που επικράτησε ο νεοφιλελευθερισμός την εποχή που η Θάτσερ έβαζε τα θεμέλια και αργότερα κάθε μορφή προστατευτισμού ή εμπλοκής του κράτους στην οικονομία και τις επιχειρήσεις θεωρήθηκε εμπόδιο στην ανάπτυξη έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι.
Η πλέον ισχυρή οικονομία των ΗΠΑ παραπαίει κάτω από τη δίνη της κρίσης στην κτηματική αγορά και το ΔΝΤ έχει να επιδείξει πληθώρα λανθασμένων χειρισμών ειδικά στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η ειρωνεία είναι ότι οι εκκλήσεις για διαφάνεια προέρχονται τώρα από το ΔΝΤ, το οποίο έχει δεχθεί επί μακρόν κριτικές για την έλλειψη δημοσιότητας εκ μέρους του, και από το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, την πλέον μυστικοπαθή υπηρεσία της κυβέρνησης.
Το εργοστάσιο της Continental κλείνει, τα εργοστάσια της Opel στη Γερμανία(θυγατρική της αμερικανικής General Motors) απαιτούν χρηματοδότηση από το γερμανικό κράτος υπό το φόβο απολύσεων και τα μπόνους των μεγάλων στελεχών στις πολυεθνικές συρρικνώνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, προσωπικός γνωστός, μέχρι πρότινος υποδιευθυντής μεγάλης πολυεθνικής στο Clichy, αποχωρίστηκε τον προσωπικό του λογιστή, τη βίλα του στα παρισινά προάστια και μέρος των bonus του, όλα παροχές της εταιρείας.
Η απόφαση είναι πολιτική. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικές για διαρκή, δίκαιη και δημοκρατική οικονομική μεγέθυνση. Ανάπτυξη δεν είναι να βοηθήσουμε λίγους ανθρώπους να πλουτίσουν ή να δημιουργήσουμε μια δράκα άσκοπα προστατευμένων βιομηχανιών που ωφελούν μόνο την ελίτ της χώρας- δεν είναι να εισάγουμε Prada και Louis Vuitton ή Marc Jacobs για τους πλούσιους της πόλης, αφήνοντας τους φτωχούς της υπαίθρου στη δυστυχία τους. Ανάπτυξη και οικονομική ευημερία σημαίνει μετασχηματισμό πρωτίστως των κοινωνιών, βελτίωση της ζωής των πραγματικά φτωχών, να έχει ο καθένας μια ευκαιρία για επιτυχία και πρόσβαση σε περίθαλψη και εκπαίδευση.
Ο αναπτυσσόμενος κόσμος πρέπει να διαδραματίσει το ρόλο που του αναλογεί στη μεταρρύθμιση των διεθνών θεσμών. Εμείς δημιουργήσαμε αυτούς τους θεσμούς και πρέπει να δουλέψουμε για να τους διορθώσουμε. Ο μετασχηματισμός έχει πολλές διαστάσεις-μεταξύ άλλων την αποδοχή της αλλαγής. Να παραδεχτούμε ότι τα πράγματα δεν είναι απαραίτητο να γίνουν όπως γίνονταν επί γενεές. Στα βασικά δόγματα της επιστήμης και του επιστημονικού τρόπου σκέψης, την προθυμία να δεχθούμε κινδύνους που είναι απαραίτητοι για την επιχειρηματική δραστηριότητα. (βλ. J.Stiglitz,1998,"Towards a New Paradigm for Development:Strategies, Policies and Processes)
Διαβάστε τους εύστοχους προβληματισμούς και των Ν.Ξυδάκη και Π.Δούκα, τους οποίους διάβασα τελευταία.

Ελπίζω σύντομα να δημιουργηθεί "στρογγυλή τράπεζα" και στην Ελλάδα με τη συμμετοχή ειδικών και πολιτικών για το θέμα. Ως τότε,θα απολαμβάνω το Suspicious Minds...
Και ο νοών νοείτω.
Καλή εποχή, καλή άνοιξη.

Life by Georgeles

2009-02-25T22:28:00.000+02:00

Το πρώτο βήμα είναι πάντα το πιο δύσκολο.

Μην κάνεις συνέχεια κάτι που θες να διαρκέσει.

Μην προσπαθείς να χορτάσεις από κάτι. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, προσπαθείς απλώς να το βαρεθείς.

Τα μυστικά τα μοιράζονται δύο.

Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε.

Τα αγόρια γίνονται άντρες κι όταν μεγαλώσουν ξαναγίνονται αγόρια. Τα κορίτσια μένουν πάντα κορίτσια. Κοροϊδεύουν τα αγόρια.

Στα μάτια των φίλων σου αναγνωρίζεις τον ευατό, όχι στον καθρέφτη. Από πότε έχεις να τους κοιτάξεις στα μάτια;

Η εξερεύνηση θέλει χρόνο. Όταν όλα είναι εύκολα, δεν υπάρχει κατάκτηση.

Μη βιάζεσαι - όταν φτάνεις, το ταξίδι τελειώνει.

Αυτός που δεν κάνει λάθη, δεν έκανε ποτέ κάτι που ν' αξίζει.

Έρωτας είναι όταν ξεχνάς όλα τα σχέδιά σου.

Οι άνθρωποι που μας αγαπάνε δε μας εγκαταλείπουν ποτέ.

Στους ανθρώπους κοιτάς τις λεπτομέρειες. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, αυτές ερωτεύεσαι.

Η καρδιά δεν ξέρει τι θα πει τέλος.

Δεν υπάρχει "για πάντα" στη ζωή. Μόνο στην καρδιά σου.

Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι. Όλα τα παιχνίδια έχουν ρίσκο.

Όταν είσαι νέος, νιώθεις ότι έχεις μπροστά σου απεριόριστο χρόνο. Έχω κακά νέα: Δεν έχεις.

Δεν έχουμε χρόνο για να πληγώνουμε ο ένας τον άλλο.

Ενηλικίωση σημαίνει να μάθεις να συγκρούεσαι. Να κάνεις επιλογές.

Κάθε επιλογή συνεπάγεται μια απόρριψη.

Δεν ερχόμαστε στον κόσμο με οδηγίες χρήσεως. Όλοι τα κάνουμε θάλασσα. Η ζωή είναι καθαρός αυτοσχεδιασμός.

Σου είπε ποτέ κανείς ότι η ζωή είναι απλή; Σου είπε ψέμματα.

Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά και η μόνη που έχουμε.

mOgWaI babe

2009-02-21T03:59:00.000+02:00

Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό τελικά.

Πριν ξημερώσει η μέρα έπρεπε να γράψω για μια από τις ομορφότερες συναυλίες.

Τούς είχα ακούσει μόνο αποσπασματικά, ήξερα ότι δεν είχαν τρομερή σκηνική παρουσία.
Για όσους τούς είχαν ξαναδεί το 2002 και στη Θεσσαλονίκη ήξεραν τι να περιμένουν.

Με ένα αρκετά καλό support από τους Έλληνες Misuse, οι Σκωτσέζοι εκπρόσωποι της post rock σκηνής ανέβηκαν στη σκηνή του Gagarin205 γύρω στις δέκα.
Και μάς ταξίδεψαν σε ήχους αυτή τη φορά λιγάκι πιο ευαίσθητους.
Αν και ο τελευταίος τους δίσκος είναι εξ ολοκλήρου industrial και ο στίχος απουσιάζει, εν τούτοις η μελωδία της μουσικής τους, το ευρηματικό της φόρμας τους, που εναλλάσσεται ανάμεσα σε δυνατές κιθάρες και σχεδόν ψιθυριστά ιντερλούδια, δίνουν την ευκαιρία στον ακροατή τους να πλάσει τις δικές του εικόνες.

Δυο τραγούδια αρκούν για καλό ξημέρωμα.

ΥΓ.Το αστείο στις συναυλίες είναι το ελληνικό κοινό. Άκουγες από παντού ένα διαρκές σσσσσσ....θαρρείς και βρισκόμασταν στο Μέγαρο και μερικοί έσπρωχναν για καλύτερη θέση στο ήδη ασφυκτικά γεμάτο Gagarin.
Best ατάκα της βραδιάς: Ρε συ, αυτός 30 χρονών μαλάκας, τι πηδάει για να δει; Στη συναυλία ήρθε να ψηλώσει;
Οι Mogwai τελικά έφυγαν για Σαλονίκη αφού πήραν μαζί τους το πιατίνι του Νίκου από τους Misuse...

Τι μου γράφεις στο καπό;

2009-02-20T17:54:00.002+02:00

Πρέπει να το παραδεχτώ, ήταν μια υπέροχη βδομάδα. Ξεκίνησε όμορφα, τελειώνει ακόμα καλύτερα. Παράτησα για λίγο τη διπλωματική (κύριε καθηγητά, θα είμαι συνεπής το υπόσχομαι δημοσίως) και η τσακαλοπαρέα ξαναθυμήθηκε στιγμές φοιτητικής ζωής και Erasmus(τι ποιητικά που τα λέω...που να ξέρατε!)

Οι αλλοδαποί φιλοξενούμενοί μας μάς συγκέντρωσαν από όλες τις πόλεις της Ελλάδος.
Ο Xavier και η Katrin τελικά έγιναν πιο Ελληνάρες από εμάς. Και καλά ο Xavier είναι Παριζιάνος (ναι μένει στη Μονμάρτη) και το παληκάρι είναι ανφάν γκατέ, αλλά η Katrin, ανατολικογερμανίδα που σπουδάζει στο Saarbrucken, πρέπει να τα είδε όλα η κοπέλα.

Εν ολίγοις, reggae πάρτυ στο Ρινόκερο (όποιος δεν έχει ακούσει Anna Mystic, χάνει την πιο πλήρη playlist), μεζεδάκια ελληνικά στη Ρόμβης (δε θυμάμαι το μαγαζί, αλλά είναι κλάσικ επιλογή για να πάτε τους φίλους σας από τα εξωτερικά),όπου τα παιδιά τρελάθηκαν με τη στραπατσάδα(μα τι βολικά παιδιά, κατά βάθος το ξέρω φταίνε τα άνοστα που τρώνε), κάπου στο ενδιάμεσο Ο Παλαιστής του Αρονόφσκι(σπέσιαλι ντιβόντιτ σε όσους υπέγραφαν το "θάνατο" του Ρουρκ πριν χρόνια, αλλά και σε όσους αντέχουν τη μοναξιά του να στέκεσαι όρθιος).

Μάς ειδοποίησαν ότι είναι έτοιμες και οι στολές για παραλαβή.
Α ρε Α., θα στείλω αλήτες ρουφιάνους δημοσιογράφους να σε απαθανατίσουν ως φλαμίνγκο! Φούξια φουστίτσα, τούλια και καπελάκι με ράμφος να υπερασπίζεσαι τη Βιστωνίδα από τους Βατοπαιδινούς. I 'll be there babe!
Για όσους δεν έχουν αποφασίσει ακόμα τι θα ντυθούν, φέτος παίζει πολύ το πουλί.
Κόκορας Άντωνης( για instructions πατήστε krasaki tou tsou στο utube), πουλί φασιστικόν(ξέρετε ο φοίνιξ) τρία πουλάκια κάθονται (μπορείτε εναλλακτικά να τραγουδάτε άσματα από το Τρίφωνο για να έχετε και μια εσάνς κουλτούρας) και γενικά πέταξε το πουλί πάει στη στεριά την αντικρινή.

Επανέρχομαι στην εβδομάδα που κάψαμε φλάντζες (από τα ξενύχτια).
Ο Xavier έκανε μπάνιο στο Σούνιο παρέα με κάτι τιμημένα νιάτα (είδατε τι παληκάρι; Όχι το ξαναλέω γιατί κάτι νερουλιασμένοι δικοί μας, ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε, κυκλοφορούν σαν κρεμμύδια) και επιπλέον γεύθηκε παρέα με την Katrin ψάρι αξίας 20€(ναι ήταν η φορά που δεν είχαμε πάει μαζί τους).
Αλλά καλά να πάθει γιατί θα σας το ομολογήσω. Ο Xavier δεν ακύρωνε εισιτήριο στο τραμ για Γλυφάδα! (φακ έγινε πιο κάφρος από εμάς όταν βρεθήκαμε στο Παρίσι!)
Τα ποτά τα ήπιαμε στο Bartessera γιατί το 7Jockers ήταν φουλ και το Booze πολύ αλτέρνατιβ (στην καλύτερη περίπτωση να πάθαιναν "εναλλακτικίαση", και να άρχιζαν να απαγγέλουν θεατρικά μπροστά στο κοινό).
Βέβαια στο τραπέζι που βρήκαμε είχαμε και παρέα. Ναι στα πόδια μας ήταν θρονιασμένη μια πελώρια μαύρη σκύλα(μάλλον έγκυα και παγωμένη γιατί έτρεμε) η οποία μόλις ζεστάθηκε κούρνιασε ανάμεσά μας. Κάπου εκεί ήρθε και ο φίλος μας ο Νιγηριανός(όλοι έχουμε έναν!) με κάτι ζούπερ γυαλιά με leds σε διάφορα χρώματα. Πολύ τρέντυ επίσης θα φορεθούν στα καρναβάλια, προτιμήστε τα! Φυσικά η Α. πήρε τα μπλε (δε συνδυάζονται με το φούξια καλή μου, αλλά who cares?)

Εν πάση περιπτώσει έτυχε να νυχτοπερπατάμε στο Κολωνάκι με την Α. (ναι καλά φαντάζεστε τόσο ξενέρωτα δεν έχει πουθενά) όταν ξαφνικά την ακούω να λέει:
Ρε συ Π. ποια πρεσβεία είναι αυτή;
Αναρωτιέμαι και γυρνάω να δω προς τα που δείχνει. Ναι ήταν η μπουτίκ του Tommy Hilfiger. Εμ κι αυτοί τι κοτσάρουν σημαίες στα μπαλκόνια; (ενδιαφέρομαι για "κάρτα διαμονής", όποιος έχει τα κονέξιονς πλιζζ-θενκς) Αυτά παθαίνεις όταν είσαι ερωτευμένη και νυχτοπερπατάς.

Όλα τα λεφτά είναι και οι ταρίφες των βραδινών δρομολογίων. Ένας τρελαμένος μεταλάς μάς εξηγούσε για την αγαπημένη του φωνή στα ερτζιανά, ενώ ένας άλλος μάς έκανε ανάλυση για το αντισεισμικό μηχανισμό του Πύργου των Αθηνών(μετά άρχισε την παραφιλολογία για μυστικά του παρακράτους).
Μέσα σε αυτήν την βδομάδα επίσης σκεφτόμαστε αμφότερες να παρακολουθήσουμε μαθήματα στο ΙΕΚ Ζαμπονοκοπτικής και να σκίσουμε τα πτυχία μας.

Χαρά στο κουράγιο σας που διαβάσατε μέχρι εδώ. Ας πω και το τελευταίο για να ζηλέψετε. Ώρα να ετοιμαστούμε για τους Mogwai. Όσοι πιστοί προσέλθετε στο Gagarin!

ΥΓ.Για να είμαι συνεπής με τη ροή αυτού του υπέροχου ποστ που έγραψα, σας αφήνω μ' ένα άσμα. Παίδες, το μόνο αξεσουάρ αυτό το Σ/Κ είναι η μάσκα '-PPP

Αθήνα σε κύματα

2009-02-19T02:41:00.003+02:00

Ακούμε παράσιτα σε αυτή την πόλη.

Ήχοι μπερδεμένοι, ταξίδια στις πόλεις του κόσμου. Εντός της πόλης.

Κι η Αθήνα μια μακρινή πόλη για εκείνους που την ονειρεύονται.

Σαν το καντράν σε παλιό ραδιόφωνο.

Σε περιμένουν γλυκές βελόνες, τα όνειρά σου να ζωντανέψουν.

Ίσως κάπου αλλού, μακριά, κάποιος νιώθει εντός της.

Έρωτας όπως Ζωή

2009-02-14T01:45:00.000+02:00

Ο Αγαπημένος με κοίταξε με συμπόνια και μου είπε:
"Πώς μπορείς και συνεχίζεις να ζεις χωρίς εμένα;
Του είπα: "Στο ορκίζομαι σαν ψάρι έξω από το νερό"
Μου είπε: "Τότε γιατί κρατιέσαι τόσο γερά στην άνυδρη γη";

Όλη η ευτυχία του κόσμου
δεν θα μου γιάτρευε εύκολα αυτόν τον πόθο.
Η μόνη γιατρειά είναι ο Αγαπημένος.
Σκέφτηκα: Πόσα λόγια θα του πω όταν τον συναντήσω.
Τον είδα και δεν έβγαλα μιλιά.

Δίχως Αγάπη
όλη η Λατρεία είναι ένα ασήκωτο βάρος,
ο χορός αγγαρεία,
η μουσική σκέτος θόρυβος.
Ναι όλη η βροχή του ουρανού πέφτει μέσα στη θάλασσα
μα δίχως αγάπη
ούτε μια σταγόνα δεν γίνεται μαργαριτάρι.

Μου φτάνει που σε βλέπω να χαμογελάς.
Μου φτάνει το τραγούδι που ακούω στον ήχο του ονόματός σου.
Γιατί με σκοτώνεις με τα θανατερά σου βέλη όταν και μόνο
η σκιά από το μαστίγιό σου μού φτάνει;

Το καθαρό του νερό ξέπλυνε την καρδιά μου
Δίχως αγκάθια ανθίζει τώρα η αγάπη μου.
Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα
που ανοίγει, από την μια καρδιά στην άλλη.
Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος,
πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα;

Ο Τζελαλαντίν Ρουμί τον τραγούδησε τον Έρωτα, αντάμα με τόσους στο πέρασμα του χρόνου. Κι είναι τόσα που τον υμνούν. Και τόσα που τον καταδικάζουν στην γιορτή της μιας μέρας.
Αιτία χαράς, αιτία πολέμου. Αφορμή για αγρύπνιες, αφορμή για γλέντια ως τα χαράματα.
Ψιθυρίσματα σε ακρογιαλιές, ποδηλατάδες με χαμόγελα, τραγούδια σε μισοσκόταδα, αγγίγματα και ανάσες παθιασμένες, χέρια αχόρταγα τυλιγμένα, ματιές που μένουν για πάντα μέσα σου χαραγμένες.
Το μαζί που αποζητά να αναγεννηθεί. Που έχει πάψει να ρωτά το πώς και το γιατί.
Που του αρκεί μόνο το να είσαι εκεί. Δίπλα και αντάμα ταυτόχρονα.
Το εγώ που αυτόματα γίνεται εμείς. Που ενίοτε γίνεται και μόνο εσύ.
Μονάχα να αφεθεί. Ταξίδι για το δύο το ακριβό να γενεί.

Δεν είχα σκοπό να γράψω αυτήν τη μέρα για τον Έρωτα. Άλλωστε με γεμίζει όλο το χρόνο. Αλλά έχω πάνω στο γραφείο δυο χάρτινα καραβάκια, αποκόμματα εισιτηρίων από τον Παλαιστή. Και πρέπει κάπου να ταξιδέψουν. Μαζί.
Και ένιωθα πως χρωστώ αυτήν την ανάρτηση στην Α.
Καλή μου καρντεσίνα, το ξέρεις καλά τον έρωτα πως αντέχουμε να κοιτάζουμε κατάματα.
Και τον βιώνουμε σε ακαταμάχητο βαθμό. Σάμπως μετριέται και εξηγείται;
Κι αν ενίοτε τον κυνισμό και τη λογική επιστρατεύουμε, είναι γιατί το δίχως άλλο, το εγώ μας με νύχια και με δόντια προστατεύουμε.
Κι αν ακόμα γύρω σου όλα σε φωνάζουν να μείνεις μακριά του, ο Έρωτας είναι τελικά εκείνος που σε επισκέπτεται χωρίς πρόσκληση να του παρέχεις.

Αφιερωμένο καλή μου φίλη

O Ibrahim Ferrer σιγοτραγουδά με τον Orlanto Lopez

2009-02-12T21:52:00.001+02:00

Παρέα με το σύντροφό του από τη σπουδαία μπάντα των Buena Vista Social Club.

Ο Lopez ήταν η ψυχή της μπάντας και σπουδαίος μπασίστας. Αγάπησε τη μουσική από τα 9 του χρόνια και ήταν ο 30ος μπασίστας της οικογένειάς του, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήθελε να μάθει βιολί. Ήταν μέλος σε πολλές ορχήστρες αλλά έγινε διάσημος για το εκπληκτικό μπάσο του παρέα με τους υπόλοιπους των Bueba Vista Social Club.

Ήταν από τους κύριους δημιουργούς της descarga, ενός μίγματος jazz μουσικής με αφροκουβανέζικους ήχους.

Τον "Cachaito" μαζί με την υπόλοιπη κουβανέζικη μπάντα, έτυχε να τους απολαύσω μια υπέροχη βραδιά το περασμένο καλοκαίρι. Εντελώς απρογραμμάτιστα κι αυθόρμητα, μιας και εκείνες τις μέρες είχα ξεσκονίσει σχεδόν ολόκληρη τη δισκογραφία τους. Μαζί με πλήθος κόσμου γεμίσαμε ασφυκτικά την Ανατολική Τάφρο, χορέψαμε με την καρδιά μας, τον απολαύσαμε σε ένα σόλο με πιάνο και μάς έκανε τη χάρη να ξαναβγεί στο encore. Ακόμα θυμάμαι τη γλύκα και τη νοσταλγία που με τύλιξε στο τέλος της βραδιάς, στο δρόμο της επιστροφής. Κι ας είχα μόλις πατήσει το πόδι μου στα Χανιά.

Καλό ταξίδι Cachaito. Και ευχαριστούμε για τις μελωδίες σου.

Η Σκόνη της Εδέμ

2009-02-10T22:36:00.001+02:00

Μπέρδεψα λίγο τους τίτλους.

Η Σκόνη του Χρόνου - Παράδεισος στη Δύση(Eden a l'ouest)

Χρόνο δεν έχω για αναλύσεις σεναρίων. Μονάχα θέλω να τις δω και τις δυο σε σκοτεινή αίθουσα. Και όχι σε DVD. Ο Αγγελόπουλος να πλάθει εικόνες και η Καραϊνδρου να τις ντύνει με τις πιο όμορφες μελωδίες.
Ο Γαβράς να επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για να διηγηθεί την πιο γνώριμη ιστορία κάθε ελληνικής οικογένειας. Το παράπονο της ξενιτειάς.

Η Σκόνη του Χρόνου θα προβληθεί στις 12 του μήνα στην Αθήνα, καθώς ο Αγγελόπουλος την φύλαγε καλά κρυμμένη από τα μεγάλα φεστιβάλ. Με μάγεψε από τώρα το Dance Theme της Ελένης Καραϊνδρου.

Ο Γαβράς πάλι θα κλείσει την φετινή Berlinale. Η ταινία του Eden A L'Ouest επιλέχθηκε από το φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο για τους τίτλους τέλους.
Ψηλαφεί μια ιστορία που επαναλαμβάνεται στα βάθη των αιώνων για τους Έλληνες. Από την Κρήτη στη Δύση. Κει που πατρίδα είναι ο ξένος τόπος. A Paris. Ίσως κι η αναζήτηση του χαμένου παραδείσου. Ενός παραδείσου που πάντα αναζητάμε μακριά από τον τόπο αυτό.

Για όσους πάλι είναι λίγο δύσκολα τα άνωθεν θεάματα, επιλέξτε με κλειστά μάτια την "ανάσταση" του Μίκι Ρουρκ. Ο Αρονόφκσι είχε κέφια και σκηνοθετεί μια υπέροχη ταινία. Προσωπικά θαυμάζω και την Μαρίσα Τομέι δίπλα του.Κεντάει.

Θα κλειστούμε για λίγο σε μια σκοτεινή αίθουσα. Μα το υπόσχομαι θα 'ναι για λίγο. Ίσα για να εκτιμήσουμε το φως που λάμπει στην Αθήνα. Και μια υποψία άνοιξης να πλησιάζει. Κόντρα στην ασχήμια. Θα καθρεφτίζουμε από δω και μπρος μόνο τις ομορφιές. Είναι ιδέα μου ή όλο και περισσότεροι λαχταρούμε μια χαμογελαστή μέρα να μας ανεβάσει; Μάλλον γλυκαίνει η μέρα καθώς μεγαλώνει.

Γυναίκες δεύτερης διαλογής

2009-02-08T12:21:00.002+02:00

Θα μπορούσε να είναι και άνθρωποι δεύτερης διαλογής. Όμως έχουμε συνηθίσει να προστατεύουμε το πιο ευάλωτο.
Η Κωνσταντίνα Κούνεβα και η Άλις. Δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα.
Η Κούνεβα τραυματίστηκε θανάσιμα με βιτριόλι λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.
Γυναίκα ιστορικός, εξόριστη από την πατρίδα της με τον γιο της στα Πετράλωνα,μακριά
από το σύζυγό της, έφτασε στη γη της επαγγελίας για ένα κομμάτι ψωμί. Τής το δηλητηρίασαν. Έγινε αφορμή για μικροπολιτική (αλήθεια η υπόθεσή της γιατί χάθηκε μέσα στα Δεκεμβριανά του '08, παρά ασχοληθήκαμε μαζί της μόνο αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να μας κάνει "επαναστάτες αερολογίας";;;), για χάρη της άνοιξαν λογαριασμοί, έγιναν πορείες, δηλώσεις από επίσημα χείλη, επισκέψεις σε νοσοκομεία, γράφτηκαν λόγια διαμαρτυρίας, ακούστηκαν ξύλινοι λόγοι σε συνδικαλιστικά όργανα.

Η Άλις το 'σκασε από την πατρίδα της τη Νιγηρία, για να μην υποστεί ακρωτηριασμό.
Και ακρωτηριάζεται καθημερινά κάπου στην Ευρυπίδου, τη Σωκράτους,τη Γερανίου και την 3ης Σεπτεμβρίου.Από τους Έλληνες "σωτήρες" της.Μαζί με τα άλλα "κορίτσια με τα άσπρα κολάν" που για 30€ προσφέρουν στους πελάτες τα πάντα. Οι Νιγηριανές θεωρούνται τα πιο υποτεγμένα θύματα καταναγκαστικής πορνείας, μιας και προέρχονται από μια φεουδαρχικού τύπου κοινωνία:η τακτική να πληρώνεις για την ελευθερία σου τούς είναι γνωστή.

Εργάτριες κονσερβοποιίας φρούτων στη Νάουσα κρύβονται σε ψυγεία σε έφοδο επιθεωρητών εργασίας. Το 20%-25% του εργατικού δυναμικού παραμένει αδήλωτο(κυρίως γυναίκες), ενώ το 20% των Ελλήνων εργαζομένων δουλεύουν πάνω από 60 ώρες την εβδομάδα, υπογράφουν λευκές αποδείξεις μισθοδοσίας και διπλές συμβάσεις, ακόμα και λευκές παραιτήσεις την ημέρα της πρόσληψης. Μια φυλακή φόβου χωρίς κάγκελα από όπου κάθε απόδραση οδηγεί σε στέρηση και πείνα.

Τα κορίτσια από τη Νιγηρία αποτελούν πλέον το 10% των ιερόδουλων στην Ελλάδα. Νέο προϊόν, διαφορετικό και πιο μοδάτο από τις Ανατολικοευρωπαίες. Σύμφωνα με σχετικές μελέτες, το 1/3 του σεξουαλικά ενεργού πληθυσμού στη χώρα μας, δηλαδή 1.000.000 άνθρωποι, καταφεύγουν συστηματικά ή περιστασιακά στον αγοραίο έρωτα. Από μια χώρα,όπως η Νιγηρία, με αλφαβητισμό που αγγίζει μόλις το 47,3% και με προσδόκιμο ζωής τα 51 έτη(χαμηλότερο των ανδρών), χρεώνονται με 30.000€ έως 70.000€ για τη μετακίνησή τους, τη βίζα αλλά και για τη δουλεία τους. Καμία τους δε θέλει να επιστρέψει πίσω γιατί είτε θα λιθοβοληθούν είτε θα ζήσουν στη φτώχεια.

Human trafficking για εμάς τους Ευρωπαίους αυτό το νόμισμα. Και άντε να το παίξεις κορώνα γράμματα. Δύο γυναίκες ανάμεσα σε τόσες άλλες.
Για την Κούνεβα προτείνω να παρακολουθήσετε αύριο τους Νέους Φακέλους του Παπαχελά, για πιο εμπεριστατωμένη έρευνα. Όσο για την Άλις, πήρε τελικά άδεια παραμονής στη χώρα,έπειτα από δικαστήρια και ιστορίες "βουντού". Και οι δυο ιστορίες Μεσαίωνα στην Ελλάδα του 2009.

Η λύσσα του χρήματος συνεπάγεται χαμένους και κερδισμένους. Αλλά για κάθε νικητή υπάρχουν αναρίθμητοι χαμένοι. Και ο κερδισμένος δεν οφείλει τίποτα σε κείνους που εκμηδένισε...

Κόκκινα σύννεφα

2009-02-05T00:35:00.001+02:00

Περίεργες μέρες κι ας έχει γλυκιά ζέστη έξω. Υγρασία και νωθρότητα.
Προσπαθώ να οσμιστώ τι θα έρθει παρακάτω. Κανείς μας δεν το ξέρει. Ίσως καλύτερα κανείς μας δε θέλει να μάθει. Ίσως γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι είναι το χειρότερο. Είναι;
Σκουντιέμαι καθημερινά στο δρόμο με αγνώστους. Ένας θυμός και μια μόνιμη διάθεση για καβγά. Πάθη και μίση. Ξέρω έχω ξαναγράψει για αυτά. Ξέρω τα έχω δικαιολογήσει ενίοτε στις παρέες που ρέει άφθονο το αλκοόλ. Όμως έχω την αίσθηση ότι είναι διαφορετικό.
Έχουν αλλάξει οι σταθερές μας στις συναρτήσεις μας. Εμείς τις πειράξαμε. Τις καταντήσαμε εκδικητικές. Και θυμωμένες. Και αρνητικές.
Κάποιος μου 'λεγε κάποτε πως όσο περισσότερο θυμό συγκεντρώνεις μέσα σου, τόσο πνίγεσαι μέσα στο δηλητήριό σου. Κι αν πέσεις στο πηγάδι αυτό, χάνεις το παιχνίδι της ζωής σου.
Ίσως να φταίνε τα πάθη μας εδώ σε αυτήν τη χώρα, τα αίματά μας που γυρνάμε πίσω και σαν μικροεπαναστάτες ζητάμε να αλλάξουμε ότι εμείς οι ίδιο θρέφουμε. Σαν πιτσιρικάδες που κομπάζουν για κάτι τόσο ασήμαντο "εγώ έκανα αυτό...να!Θαυμάστε με!"
Ίσως πάλι αδυνατώ να καταλάβω το "δίκαιο" του καθενός. Ίσως κουράστηκα να ακούω για αλλαγές και "revolution is the only solution". Δε μου αρκεί να τ' ακούω πια.
Και δε θέλω ψευτοηρωϊσμούς γύρω μου, μήτε θυσίες στο όνομα του οποιουδήποτε.
Μυρίζει μπαρούτι.Και δε μου αρέσει. Μυρίζει και έλος. Ακύμαντο κι ατάραχο.
Μένω απαθής.Δεν απέχω.Απλά συνειδητά δε θέλω να είμαι επαναστάτης με ταμπέλα.
Θα συνεχίζω να παρακολουθώ τα ξεσπάσματα θυμού σας με απάθεια. Και κατανόηση. Είναι σαν να καταπίνετε τεράστια κομμάτια παγωμένου θυμικού μέσα σας. Να τα περιθάλπτετε και να τα κάνετε ένα με τα σώματα και τις ψυχές σας. Φοράτε το μανδύα σας στο τέλος και γίνεστε αυτό που απεχθάνεστε. Αυτό που φοβάστε να δείτε τα βράδια στον καθρέφτη σας. Κι όταν ξυπνήσετε μετά από χρόνια, αν γίνει αυτό βέβαια,θα δείτε τη ζωή που πέρασε από μπροστά σας και εσείς φορέσατε τα άγρια προσωπεία σας.
Απομεσήμερο σχεδόν στον κόμβο Κηφισίας,κατηφορίζοντας την Αλεξάνδρας, χωρίς ρολόι, χωρίς πυξίδα, ο νοτιάς φέρνει γέλια στα αυτιά μου. Πιτσιρικάδες τριγυρνούν με ποδήλατα κοντά στα Προσφυγικά. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι με μπαστούνια, γαλήνια,χάζευαν έναν οδηγό για την Αιδηψό. Έξω από τη ΓΑΔΑ, ένας αστυνομικός ευχόταν σε συνάδερφο για τα γεννητούρια. Και κάπου εκεί φτερούγιζε κι ο έρωτας. Ανεκπλήρωτος ή όχι,ποιος να το πει.Ένα μόνο στα σίγουρα. Ζωντανός.Σπαρταριστός. Κι ας έχει τρελό μποτιλιάρισμα τούτη την ώρα η Αλεξάνδρας. Ίσως καταφέρουμε να ακούσουμε και πουλιά να κελαηδούν.Ακόμα.Λες;

Ο Σόρος και οι Νταβοσιανοί δολοφόνοι

2009-02-01T12:47:00.001+02:00

Προφανώς στην Ελλάδα ασχολούμαστε εδώ και μέρες με τρακτέρ. Και επιδοτήσεις.Και διάφορα άλλα, τραγελαφικά και μικρά (εξαιρώ την περίπτωση της κυρίας Κούνεβα για την οποία θα επανέλθω με ξεχωριστή ανάρτηση).
Συνειδητά λοιπόν το ενδιαφέρον μου προκαλεί αυτήν την εβδομάδα το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός. Και για όσους δεν το γνώριζαν, το Νταβός ήταν παλιά θέρετρο αποθεραπείας εκείνων που έπασχαν από φυματίωση,ή όπως λέει η γιαγιά μου χτικιό. Πολλοί το εμφανίζουν ως σημαντικό γεγονός εν μέσω οικονομικής κρίσης. Όμως ποιοι συγκεντρώθηκαν εκεί αυτές τις μέρες; Ποιοι είναι εκείνοι που παραδέχονται ανοιχτά την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ευαγγελίζονται την "ανάστασή" του;
Μεταξύ τους και ο κύριος Σόρος, γνωστός και στη Δανιμαρκία, με φανατικούς υποστηρικτές και αντιπάλους, ο οποίος κάλεσε τα κράτη να πάρουν θέση. Ο ίδιος άνθρωπος που ήταν κατά του κρατικού παρεμβατισμού και ευθαρσώς οδηγούσε τους ομοϊδεάτες του στην κατασπατάληση του παραγόμενου πλούτου. Και δεν είναι μόνο ο Σόρος. Απλά είναι η πιο προσφιλής μας εικόνα.Εικόνα κακέκτυπο όσων εδώ και δεκαετίες υποστήριζαν τη νεοφιλελεύθερη οικονομία,όχι για να λειτουργεί η αγορά προς όφελος των καταναλωτών και του κοινωνικού συνόλου, αλλά προς όφελος των ολίγων που νέμονται εξουσίες.Και ποιος θα τους πιστέψει τώρα που επιδιώκουν την ανάκαμψη;
Αλλά στο Νταβός εκτός των οικονομικών ζητημάτων, πάντοτε προέκυπταν και γεωπολιτικά ζητήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Πολλοί αναλυτές το χαρακτήρισαν μικροπολιτική. Εν μέσω κρίσης στο βαθύ κράτος της Τουρκίας, του σκανδάλου που έχει ξεσπάσει στη χώρα κι εν γένει για τη δημιουργία εντυπώσεων. Αλλά γιατί εμείς οι Ευρωπαίοι στηριζόμαστε πάντα στον Μακιαβέλι για να χαρακτηρίσουμε μια στάση; Το αποτέλεσμα είναι ότι δυο άνθρωποι εξέφρασαν ανοιχτά την αντίθεσή τους στο Ισραήλ. Ο Ούγκο Τσάβες που έκλεισε την πρεσβεία του Ισραήλ στη Βενεζουέλα και ο Ερντογάν που γύρισε την πλάτη του στο Νταβός.
Αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση που μόνο στα λόγια είναι δίπλα στους Παλαιστινίους, κατ' ουσίαν χρηματοδότησε μια γενοκτονία ναζιστικού τύπου.Παρείχε βάσεις για το Ισραήλ,την ανθρωπιστική βοήθεια την απέστειλε στο Ισραήλ και όχι στα κατεχόμενα εδάφη της Γάζας, και καθόλη τη διάρκεια χάϊδευε τα αυτιά των πολιτικών του Ισραήλ,βοηθώντας στην ουσία στο πραξικόπημα ρίχνοντας την εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς. Είναι ο Ερντογάν τελικά που είναι γραφικός; Ο οποίος έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται όταν στο Βόρειο Ιράκ και με τη χρηματοδότηση της Monsant,Ισραηλινοί εκπαιδεύουν Κούρδους αυτονομιστές(για τους αμφισβητίες υπάρχουν επώνυμες καταγγελίες πρώην αξιωματικών του ισραηλινού στρατού). Αλλά ξέχασα εμείς είμεθα ως κράτος με τους Κούρδους.
Για το τέλος σας αφιερώνω το συγκρότημα που έχει κολλήσει στο shuffle τον τελευταίο μήνα, που όπως έγραψε και ο Μιχάλης θα μπορούσαν να γράψουν το soundrack του περασμένου Δεκέμβρη. Τους γνώρισα από τη συλλογή του KOSMOS936 όπου παρέα με την S.OConnor κατήγγειλαν την ενδοοικογενειακή βία, αλλά και από το La Haine του Μ.Kassovitz. Παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών από την Ινδία γράφουν κομμάτια με καταγγελτικό χαρακτήρα και dub διάθεση.

Σταυροδρόμι_4

2009-01-24T19:03:00.004+02:00

Είχαν φτάσει στο πρώτο πάτωμα. Ο νεαρός άνοιξε την πόρτα του δωματίου και γύρισε το διακόπτη, κλείδωσε και στράφηκε στην κοπέλα. Εκείνη στεκόταν μπροστά του, με μια αυθάδη ηδυπάθεια στο βλέμμα, σαν να του πετούσε το γάντι.
Την κοιτούσε και προσπαθούσε να ανακαλύψει, πίσω αυτήν τη λάγνα έκφραση, τα γνώριμά του χαρακτηριστικά, αυτά που τόσο τρυφερά αγαπούσε. Ήταν σαν να κοιτούσε δύο εικόνες μέσα από τον ίδιο φακό, δύο εικόνες τη μια πάνω στην άλλη, που τις έβλεπε, σαν να ‘ταν διάφανες, τη μια μέσα στην άλλη.
Αυτές οι δύο επάλληλες εικόνες τού έλεγαν πως η κοπέλα του μπορούσε να περιέχει τα πάντα, πως η ψυχή της ήταν τρομερά απροσδιόριστη, πως μέσα εκεί η πίστη έβρισκε θέση πλάι στην απιστία, η προδοσία πλάι στην αθωότητα, η κοκεταρία πλάι στη συστολή, αυτό το άτσαλο ανακάτεμα του φαινόταν εξίσου αποκρουστικό με το παρδαλό συνονθύλευμα ενός σωρού σκουπιδιών.
Του φάνηκε πως η κοπέλα την οποία είχε αγαπήσει ήταν απλώς γέννημα του πόθου του, της σκέψης του, της εμπιστοσύνης του, ενώ η πραγματική κοπέλα που έστεκε τώρα μπροστά του ήταν απελπιστικά άλλη, απελπιστικά ξένη, απελπιστικά πολύμορφη. Τη μισούσε.
«Τι κάθεσαι; Γδύσου!»
«Είναι απαραίτητο;» είπε εκείνη, χαμηλώνοντας φιλάρεσκα το κεφάλι.
Του φάνηκε πολύ οικείος αυτός ο τόνος, σαν να του το είχε πει παλιά αυτό και κάποια άλλη, μόνο που τώρα δε θυμόταν ποια. Ήθελε να την ταπεινώσει. Όχι την κοπέλα του οτοστόπ, αλλά αυτήν, την κοπέλα του. Το παιχνίδι τελικά γινόταν ένα με τη ζωή. Το παιχνίδι της ταπείνωσης της κοπέλας του οτοστόπ ήταν απλώς πρόσχημα για να ταπεινώσει την κοπέλα του. Είχε ξεχάσει πως παίζει ένα παιχνίδι. Μισούσε τη γυναίκα που είχε μπροστά του.
Την κοίταξε καλά, έβγαλε το πορτοφόλι του πενήντα κορόνες: «Φτάνουν;» της είπε.
«Δεν είστε πολύ γενναιόδωρος»
«Δεν αξίζει περισσότερα» της είπε εκείνος.
Εκείνη σφίχτηκε επάνω του: «Γιατί μου φέρεσαι έτσι; Πιο γλυκός πρέπει να ‘σαι. Προσπάθησε λιγάκι!»
Τον αγκάλιασε και πλησίασε το στόμα της στο δικό του. Αλλά εκείνος ακουμπούσε τα δάχτυλά του στα χείλη της και την απώθησε μαλακά: «Φιλάω μόνο γυναίκες που αγαπάω» είπε.
«Κι εμένα δε μ’ αγαπάς;»
«Όχι.»
«Και ποιαν αγαπάς;»
«Τι σε νοιάζει εσένα; Γδύσου!»
Ποτέ της δεν είχε γδυθεί έτσι. Η ντροπή, η αίσθηση πανικού, ο ίλιγγος, όλα όσα ένιωθε όταν γδυνόταν μπροστά του, όλα αυτά είχαν εξαφανιστεί. Στεκόταν μπροστά του, σίγουρη για τον εαυτό της, προκλητική, λουσμένη στο φως, κατάπληκτη που ανακάλυψε ξαφνικά τις άγνωστες ως τότε γι’ αυτήν κινήσεις ενός αργού, μεθυστικού στριπτίζ. Και ξαφνικά βρέθηκε να στέκεται ολόγυμνη μπροστά του, πετώντας τη μάσκα της, που σήμαινε πως ήταν πια ο εαυτός της.
Εκείνος όμως έμεινε ακίνητος, δεν έκανε καμιά κίνηση που να σημάνει το τέλος του παιχνιδιού. Δεν έβλεπε το τόσο γνώριμο χαμόγελό της, δεν έβλεπε μπροστά του παρά μόνο το ωραίο , άγνωστο σώμα της κοπέλας του, που τη μισούσε. Το μίσος ξέπλενε την ηδυπάθειά του από κάθε συναισθηματικό επίχρισμα.
Πρόσταξε την κοπέλα του ν’ ανέβει πάνω στο τραπέζι. Εκείνη έκανε μια ικετευτική κίνηση, αλλά εκείνος είπε: «Γι’ αυτό πληρώθηκες».
Μπροστά στην αμετακίνητη αποφασιστικότητα που διάβασε στο βλέμμα του, η κοπέλα προσπάθησε να συνεχίσει το παιχνίδι, αλλά δε μπορούσε πια, δεν ήξερε πώς. Με δάκρυα στα μάτια ανέβηκε στο τραπέζι. Εκείνος όμως απολάμβανε τη θέα του γυμνού κορμιού που ορθωνόταν μπροστά του, και η γεμάτη συστολή αβεβαιότητα της κοπέλας τον έκανε ακόμα πιο τυραννικό. Ήθελε να δει αυτό το κορμί σ’ όλες τις στάσεις κι απ’ όλες τις γωνίες, όπως φανταζόταν πως το είχαν δει και θα το έβλεπαν άλλοι άντρες. Φερόταν χοντροκομμένα, χυδαία. Χρησιμοποιούσε λέξεις που αυτή δεν τον είχε ακούσει να τις ξεστομίζει ποτέ. Τώρα εκείνη ήθελε να ξεφύγει να αντισταθεί.
Τον φώναξε με το όνομά του, αλλά εκείνος της έβαλε τις φωνές, από πού και ως πού τέτοια οικειότητα.
Έσμιξε μαζί της. Η κοπέλα χάρηκε που επιτέλους σταμάτησε αυτό το άθλιο παιχνίδι, που θα ήταν και πάλι οι δυο τους, έτσι όπως ήταν και προηγουμένως κι έτσι όπως αγαπιόταν. Θέλησε να πιέσει τα χείλη της πάνω στα δικά του, αλλά εκείνος την απώθησε και επανέλαβε πως φιλάει μόνο τις γυναίκες που αγαπάει. Η κοπέλα ξέσπασε σε λυγμούς. Αλλά ούτε και να κλάψει δεν αξιώθηκε τελικά, γιατί το βίαιο πάθος του φίλου της κυρίευε σιγά σιγά το κορμί της, και το κορμί της έπνιξε στο τέλος το παράπονο της ψυχής της. Σύντομα στο κρεβάτι έμειναν δυο κορμιά ξένα μεταξύ τους. Αυτό ακριβώς φοβόταν μια ζωή η κοπέλα όσο τίποτα στον κόσμο και το είχε αποφύγει επιμελώς ως τώρα: τον έρωτα χωρίς συναίσθημα και χωρίς αγάπη.
Δεν ήθελε να βλέπει το πρόσωπό της. Ήξερε πως το παιχνίδι είχε τελειώσει, αλλά δεν είχε καμιά διάθεση να επιστρέψει στην κανονική τους σχέση. Ήταν ξαπλωμένος πλάι στην κοπέλα στα σκοτεινά, έτσι όμως που να μην αγγίζονται τα κορμιά τους.
Έπειτα από λίγο άκουσε τα πνιχτά αναφιλητά της. Το χέρι της άγγιξε το χέρι του μια δειλή, παιδιάστικη κίνηση. Τον άγγιξε, τραβήχτηκε, τον ξανάγγιξε, κι έπειτα, μέσα απ’ τα αναφιλητά, ακούστηκε μια ικετευτική φωνή που τον φώναζε με τ’ όνομά του κι έλεγε: «Είμαι εγώ, είμαι εγώ…»
Ο νεαρός σώπαινε, έμενε ακίνητος και συνειδητοποιούσε τη θλιβερή κενότητα της διαβεβαίωσης της κοπέλας του, όπου το άγνωστο οριζόταν δια του αγνώστου. Τα αναφιλητά έδωσαν τη θέση τους σε ένα ηχηρό κλάμα. Τότε ο νεαρός αποφάσισε να καλέσει σε βοήθεια τη συμπόνια για να μπορέσει να παρηγορήσει την κοπέλα. Είχαν άλλες δεκατρείς μέρες διακοπών μπροστά τους.

Σταυροδρόμι_3

2009-01-18T15:58:00.003+02:00

Του έδειξαν το βάθος του χολ, πλάι στη σκάλα, όπου μια ξανθιά περασμένης ηλικίας ήταν θρονιασμένη κάτω από έναν πίνακα γεμάτο κλειδιά. Με τα χίλια ζόρια την κατάφερε να του δώσει το κλειδί του τελευταίου ελεύθερου δωματίου.
Και η κοπέλα, μόλις έμεινε μόνη, εγκατέλειψε το ρόλο της. Δεν την πείραξε όμως που άλλαξαν δρομολόγιο. Ήταν τόσο αφοσιωμένη στο φίλο της, που δεν είχε ποτέ αμφιβολίες για οτιδήποτε έκανε εκείνος, και του πρόσφερε με εμπιστοσύνη κάθε στιγμή της ζωής της. Έπειτα σκέφτηκε πως κι άλλες γυναίκες, από αυτές που συναντούσε τα επαγγελματικά του ταξίδια, θα είχαν μείνει να τον περιμένουν στο αυτοκίνητο του, όπως αυτή τώρα. Περιέργως δεν την αναστάτωσε καθόλου αυτή η σκέψη. Χαμογέλασε. Της άρεσε η ιδέα πως τούτη τη φορά η ξένη είναι αυτή. Μια ανέμελη και πρόστυχη ξένη γυναίκα, από αυτές που τόσο τις ζήλευε. Της φαινόταν ότι τις βγάζει από το παιχνίδι, ότι βρήκε τον τρόπο να τους κλέψει τα όπλα τους. Ότι πρόσφερε επιτέλους στο φίλο της αυτό που δεν είχε μπορέσει να του προσφέρει ως τότε: ελαφρότητα, ξενοιασιά, ξεδιαντροπιά. Ένιωθε μια περίεργη ικανοποίηση στη σκέψη πως μόνο αυτή μπορούσε να είναι όλες οι γυναίκες, κι έτσι μπορούσε (μόνο αυτή) να μονοπωλήσει την προσοχή του καλού της, να την απορροφήσει εξ ολοκλήρου.
«Τι θα πάρετε για απεριτίφ;» Δεν τη συγκινούσε ιδιαίτερα το αλκοόλ, έπινε απλώς λίγο κρασί. Αυτή τη φορά απάντησε επίτηδες: «Μια βότκα»
«Περίφημα» είπε εκείνος. «Ελπίζω να μη μεθύσετε»
«Και λοιπόν;» είπε εκείνη
Ο νεαρός ύψωσε το ποτήρι του και είπε: «Στην υγειά σας!»
«Τίποτα πιο πρωτότυπο δε βρήκατε;»
Κάτι στο παίξιμό της είχε αρχίσει να τον εκνευρίζει. Τώρα που βρισκόταν πρόσωπο με πρόσωπο, συνειδητοποίησε πως του φαινόταν άλλη, όχι μόνο από τα λόγια της, αλλά κυρίως επειδή είχε μεταμορφωθεί ολόκληρη, στις κινήσεις του κορμιού της και στις εκφράσεις του προσώπου της, και έμοιαζε αξιοθρήνητα πιστά στο είδος των γυναικών που του ήταν πολύ γνώριμο και του ενέπνεε ελαφρά αηδία.
«Καλά δεν πίνω στην υγειά σας, αλλά στη συνομοταξία σας, που συνδυάζει τις αρετές του ζωικού βασιλείου με τα ελαττώματα του ανθρώπινου γένους»
«Όταν λέτε συνομοταξία μου, εννοείτε όλες τις γυναίκες;» ρώτησε εκείνη.
«Εννοώ αυτές που σας μοιάζουν».
«Όπως και να ‘ναι δεν το βρίσκω και πολύ πνευματώδες να συγκρίνετε τις γυναίκες με τα ζώα».
«Καλά, δεν θα πιω στη συνομοταξία σας, αλλά στη ψυχή σας, συμφωνείτε; Στην ψυχή σας, που παίρνει φωτιά όταν κατεβαίνει από το κεφάλι στην κοιλιά σας και σβήνει όταν ξανανεβαίνει απ’ την κοιλιά σας στο κεφάλι σας.»
«Σύμφωνοι, στην ψυχή μου που κατεβαίνει στην κοιλιά μου»
«Άλλη μια μικρή διόρθωση, Καλύτερα να πιούμε στην κοιλιά σας που κατεβαίνει η ψυχή σας» είπε εκείνος
Το σώμα της φάνηκε να ανταποκρίνεται στο κάλεσμα: η κοπέλα αισθανόταν κάθε χιλιοστό της επιδερμίδας της.
Ο νεαρός εκνευριζόταν όλο και περισσότερο βλέποντας πόσο καλά ήξερε την κοπέλα του να φέρεται σαν εύκολη γυναίκα. Αφού μπορούσε να την υποδύεται τόσο καλά, σκεφτόταν, άρα έτσι ήταν και στη πραγματικότητα. Δηλαδή δεν είχε περάσει μέσα στο πετσί της κάποια ξένη ψυχή, ουρανοκατέβατη. Η γυναίκα την οποία ενσάρκωνε μ’ αυτόν τον τρόπο ήταν ο πραγματικός της εαυτός. Ή τουλάχιστον ένα μέρος του ευατού της που το κρατούσε ως τότε φυλακισμένο, αλλά που με το πρόσχημα του παιχνιδιού είχε ξεφύγει από τη φυλακή του. Όχι, απέναντί του δεν καθόταν κάποια άλλη με το κορμί της κοπέλας του, ήταν η κοπέλα του αυτή και καμία άλλη. Την κοιτούσε με αποστροφή που όλο και μεγάλωνε.
Όσο πιο ξένη του ήταν διανοητικά τόσο περισσότερο τόσο την ποθούσε σωματικά. Η ξενικότητα της ψυχής της χάριζε μοναδικότητα στο κορμί της. Ακόμα καλύτερα, η ξενικότητα αυτή έκανε επιτέλους το κορμί της κορμί, σαν να μην είχε υπάρξει ως τότε για κείνο αυτό το κορμί παρά μόνο μες στην ομίχλη της συμπόνιας, της τρυφεράδας, της φροντίδας, της αγάπης και της συγκίνησης. Σαν να ‘χε χαθεί μέσα σ’ αυτήν την ομίχλη (ναι, σαν να είχε χαθεί το κορμί!) Ο νεαρός είχε την αίσθηση πως πρώτη φορά βλέπει το κορμί της κοπέλας του.
Το παιχνίδι τη συνάρπαζε. Της χάριζε πρωτόγνωρες αισθήσεις. Και κυρίως αυτή η αίσθηση…η αίσθηση μιας ανεύθυνης ξενοιασιάς.
Αυτή που πάντοτε έτρεμε για το αμέσως επόμενο λεπτό, ξαφνικά ένιωθε τελείως χαλαρά. Η ξένη ζωή στην οποία βρέθηκε ξαφνικά βυθισμένη ήταν μια ζωή χωρίς ντροπές, χωρίς βιογραφικά στοιχεία, χωρίς παρελθόν και χωρίς μέλλον, χωρίς υποχρεώσεις, μια ασυνήθιστα ελεύθερη ζωή. Της επιτρεπόταν τα πάντα, μπορούσε να κάνει, να πει, να νιώσει τα πάντα.
Καθώς διέσχιζε την τραπεζαρία πρόσεξε πως την παρατηρούσαν απ’ όλα τα τραπέζια. Ήταν κι αυτό μια πρωτόγνωρη αίσθηση: η ξεδιάντροπη ηδονή που της χάριζε το κορμί της. Κι ενώ ήταν περήφανη για την ομορφιά της και το καινούριο πια καλοφτιαγμένο κορμί της, η συστολή μετρίαζε αμέσως την περηφάνια της: καταλάβαινε πολύ καλά πως η γυναικεία ομορφιά λειτουργεί προπαντός σαν σεξουαλική πρόσκληση, κι αυτό δεν της άρεσε καθόλου. Ήθελε το κορμί της να απευθύνεται μόνο στον άντρα που αγαπούσε. Όταν κοιτούσαν το στήθος της οι άντρες στο δρόμο, είχε την αίσθηση πως τα βλέμματα αυτά κηλίδωναν κάπως τον πιο απόκρυφό της κόσμο της, που ανήκε μονάχα σ’ αυτήν και στον εραστή της. Αλλά τώρα ήταν η κοπέλα του οτοστόπ, η γυναίκα χωρίς πεπρωμένο. Είχε ελευθερωθεί από τις τρυφερές αλυσίδες του έρωτά της κι άρχιζε να αποκτά όλο και πιο έντονα συνείδηση του κορμιού της. Και όσο πιο ξένα ήταν τα βλέμματα που το παρατηρούσαν τόσο πιο πολύ την ερέθιζε το κορμί αυτό.
Ήταν ένα περίεργο παιχνίδι. Κι αυτό ακριβώς ήταν οδυνηρό. Έβλεπε την κοπέλα του να σαγηνεύει έναν άγνωστο και είχε το θλιβερό προνόμιο να παρίσταται στη σκηνή. Να βλέπει από κοντά πώς έδειχνε και τι έλεγε όταν τον απατούσε (όταν θα τον απατούσε). Είχε την παράδοξη τιμή να χρησιμεύει ο ίδιος σαν δόλωμα για την απιστία της.
Το χειρότερο είναι πως δεν την αγαπούσε απλώς: τη λάτρευε. Σκεφτόταν πάντοτε πως η κοπέλα αυτή είναι πραγματική μόνο μέσα στα όρια της πίστης και της αγνότητας και πως πέρα από αυτά τα όρια απλούστατα δεν υπάρχει.
«Ένας τύπος μού είπε: Πόσο πάει, δεσποινίς;»
«Γιατί σας κάνει εντύπωση! Μοιάζετε με πόρνη.»
«Τότε γιατί δε μένατε μ’ εκείνο τον κύριο;»
«Μα αφού είμαι μαζί σας.»
«Μπορείτε να βρεθείτε αργότερα. Απλώς συνεννοηθείτε μαζί του.»
«Δε μου αρέσει όμως.»
«Πάντως δε θα σας πείραζε καθόλου να έχετε πολλούς άντρες σε μια νύχτα.»
«Γιατί όχι; Άμα είναι ωραίοι.»
«Και τους προτιμάτε έναν έναν ή όλους μαζί;»
«Δεν έχω πρόβλημα.»
Η συζήτηση χόντραινε όλο και περισσότερο. Αυτό σόκαρε την κοπέλα αλλά δε μπορούσε να διαμαρτυρηθεί. Ακόμα και στο παιχνίδι δεν είναι ελεύθερος κανείς: το παιχνίδι είναι παγίδα για τον παίκτη. Δεν υπάρχει διαφυγή, η ομάδα δεν μπορεί να φύγει από το γήπεδο προτού τελειώσει ο αγώνας, τα πιόνια στο σκάκι δεν μπορούν να βγουν απ’ τα τετραγωνικά της σκακιέρας. Τα όρια του αγωνιστικού χώρου είναι αδιάβατα.
Ο νεαρός φώναξε το γκαρσόνι και πλήρωσε. Έπειτα σηκώθηκε και είπε: «Πάμε»
«Πού δηλαδή;»
«Άσε τις ερωτήσεις και πάμε!»
«Πώς μιλάτε έτσι;»
«Έτσι μιλάω εγώ στις πουτάνες»

Σταυροδρόμι_2

2009-01-17T14:42:00.002+02:00

Ήταν έξαλλος που δεν τον κατάλαβε και αρνήθηκε να ξαναγίνει ο εαυτός της όταν το θέλησε εκείνος. Κι αφού εκείνη επέμενε να κρατήσει το προσωπείο της, μετέφερε το θυμό του στην άγνωστη του οτοστόπ την οποία παρίστανε η κοπέλα του και αποκάλυψε ξαφνικά τη φύση του δικού του ρόλου: σταμάτησε τις φιλοφρονήσεις, που ήταν ένας πλάγιος τρόπος να κολακέψει την κοπέλα του, κι άρχισε να παίζει τον σκληρό που, στις σχέσεις του με τις γυναίκες, προβάλλει τις βιαιότερες πλευρές του ανδρισμού του: ισχυρογνωμοσύνη, κυνισμό, αυτοπεποίθηση.
Ο ρόλος αυτός ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την τρυφερότητα και τη φροντίδα που την περιέβαλλε. Η αλήθεια είναι ότι, προτού τη γνωρίσει, δεν υπήρξε και τόσο αβρός με τις γυναίκες, αλλά ακόμα και τότε δεν ήταν καθόλου ο τύπος του αναίσθητου και σκληρού άντρα, γιατί ούτε ισχυρή θέληση τον διέκρινε ούτε οι ηθικοί ενδοιασμοί του έλειπαν. Παρ’ όλα αυτά, παρόλο που δεν έμοιαζε σ’ αυτό τον τύπο του άντρα, κάποια εποχή το ήθελε πολύ. Ήταν βεβαίως μια αρκετά αφελής επιθυμία, αλλά τι να γίνει: οι παιδιάστικες επιθυμίες ξεγλιστρούν απ’ όλες τις παγίδες του μυαλού του ενηλίκου και επιζούν καμιά φορά ως τα βαθιά γεράματα. Κι αυτή η παιδιάστικη επιθυμία βρήκε την ευκαιρία να πάρει σάρκα και οστά στο ρόλο που της προσφερόταν.
Η ξενοιασιά ήταν ό,τι του έλειπε περισσότερο του νεαρού στη ζωή του. Ο δρόμος της ζωή του ήταν χαραγμένος με αμείλικτη ακρίβεια: η δουλειά του όχι μόνο τον απασχολούσε πάνω από οχτώ ώρες καθημερινά αλλά διαπότιζε και την υπόλοιπη μέρα του με την αναγκαστική πλήξη των συνεδριάσεων και με τη μελέτη στο σπίτι. Μαζί πια και με τα αδιάκριτα βλέμματα συναδέλφων και συγγενών η δουλειά του διαπότιζε και τον απειροελάχιστο χρόνο της προσωπικής του ζωής, που ποτέ δεν είχε παραμείνει κρυφή και πολλές φορές αποτελούσε αντικείμενο κουτσομπολιού και δημοσίων συζητήσεων. Ακόμα και οι δεκαπενθήμερες διακοπές δεν του πρόσφεραν καμία αίσθηση λύτρωσης ή περιπέτειας.
Είχε συμφιλιωθεί τελικά με όλα αυτά, αλλά μερικές φορές περνούσε από τα μάτια του η φριχτή εικόνα ενός μεγάλου, ίσιου δρόμου όπου έτρεχε κυνηγημένος μπροστά στα μάτια των περαστικών, χωρίς να μπορεί να στρίψει πουθενά. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ζωντάνεψε αυτή η εικόνα. Και μ’ ένα περίεργο βραχυκύκλωμα ο φανταστικός δρόμος ταυτίστηκε με τον πραγματικό δρόμο στον οποίο οδηγούσε. Η φανταστική ζωή καταπατούσε τα εδάφη της πραγματικής.
Ο νεαρός απομακρυνόταν από τον ευατό του και ταυτόχρονα από τον άτεγκτα χαραγμένο δρόμο απ’ όπου δεν είχε παρεκκλίνει ποτέ του.
«Ναι αλλά μου είπατε πως πηγαίνατε στα Τάτρας» ξαφνιάστηκε η κοπέλα.
«Όπου θέλω πηγαίνω δεσποινίς. Ελεύθερος άνθρωπος είμαι και κάνω και ότι μου αρέσει»

Σταυροδρόμι

2009-01-07T20:09:00.003+02:00

Ο νεαρός χαιρόταν κάθε φορά που την έβλεπε καλοδιάθετη, δεν της συνέβαινε και πολύ συχνά: ήταν αρκετά σκληρή η δουλειά της, σε δυσάρεστη ατμόσφαιρα, με πολλές υπερωρίες που δεν τις πληρωνόταν, και είχε άρρωστη τη μητέρα της στο σπίτι. Ήταν συχνά κουρασμένη, δεν είχε και πολύ γερά νεύρα, ούτε αυτοπεποίθηση και έπεφτε εύκολα σε κατάσταση φόβου και άγχους. Οπότε αυτός δεχόταν κάθε σημάδι ευθυμίας από μέρους της με την τρυφερή φροντίδα μεγαλύτερου αδερφού.
«Τυχερός είμαι σήμερα. Στα πέντε χρόνια που οδηγώ, δε μου ‘χει κάνει οτοστόπ μια τόσο όμορφη κοπέλα»
Η κοπέλα δεχόταν με ευγνωμοσύνη και το παραμικρό κοπλιμέντο του φίλου της. Για να παρατείνει λίγο τη ζεστασιά του, είπε: «Τι ωραία που τα λέτε τα ψέματα».
«Μοιάζω για ψεύτης;»
«Μοιάζει να σας αρέσει να λέτε ψέματα στις γυναίκες» του είπε, και χωρίς να το θέλει, λίγο από το παλιό της άγχος διαπέρασε τα λόγια της, γιατί όντως πίστευε πως του φίλου της του άρεσε να λέει ψέματα στις γυναίκες.
Αυτός συνήθως θύμωνε με τις ζήλιες της κοπέλας του, αλλά εκείνη τη μέρα μπορούσε εύκολα να μη δώσει σημασία, αφού τα λόγια δεν απευθύνονταν σ’ εκείνον αλλά σ’ έναν άγνωστο οδηγό. Αρκέστηκε σε μια τετριμμένη ερώτηση: «Σας πειράζει;»
«Αν ήμουν η κοπέλα σας θα με πείραζε» είπε εκείνη, και τα λόγια της περιείχαν ένα διακριτικό μάθημα ηθικής για τον νεαρό. Αλλά το τέλος της φράσης της ίσχυε μόνο για τον άγνωστο οδηγό: «αλλά αφού δε σας ξέρω, τι να με πειράξει».
«Μια γυναίκα συγχωρεί πάντοτε ευκολότερα έναν ξένο παρά τον φίλο της» (αυτό ήταν τώρα το δικό του διακριτικό μάθημα ηθικής για την κοπέλα). «Οπότε αφού εμείς είμαστε ξένοι, θα τα πάμε μια χαρά».
Στα λόγια αυτά η κοπέλα σήκωσε τα μάτια προς τον νεαρό, και τον είδε έτσι ακριβώς όπως τον φανταζόταν τις πιο οδυνηρές στιγμές της ζήλιας της. Τρόμαζε με τη φιλαρέσκεια με την οποία της απευθυνόταν τώρα (σ’ αυτή την άγνωστη του οτοστόπ), και η οποία τον έκανε έτσι γοητευτικό. Του απάντησε με προκλητική θρασύτητα: «Να κατέβετε να κάνετε τι;»
«Δε θα χρειαζόταν και πολλή σκέψη για να δω τι θα έκανα με μια τόσο όμορφη κοπέλα» είπε ιπποτικά ο νεαρός, και αυτήν τη φορά απευθυνόταν ξανά πολύ περισσότερο στη δικιά του κοπέλα παρά στην άγνωστη του οτοστόπ.
Τα κολακευτικά αυτά λόγια την έκαναν να αισθανθεί σαν να τον είχε πιάσει επ’ αυτοφώρω, σαν να του είχε αποσπάσει με κάποιο έξυπνο τέχνασμα μια ομολογία. Αισθάνθηκε μέσα της ένα σύντομο ξέσπασμα έντονου μίσους και είπε:
«Σαν να παραείστε σίγουρος για τον εαυτό σας!»
Ο νεαρός την κοίταξε: το όλο πείσμα πρόσωπό της είχε συσπαστεί. Ένιωσε για εκείνη έναν περίεργο οίκτο και παρακαλούσε να ξαναδεί το συνηθισμένο, οικείο βλέμμα της (το απλό και παιδικό, όπως το έλεγε ο ίδιος). Έσκυψε προς το μέρος της, την αγκάλιασε από τους ώμους και, θέλοντας να δώσει ένα τέλος στο παιχνίδι, πρόφερε απαλά το όνομα που της είχε βγάλει ο ίδιος.
Εκείνη όμως τραβήχτηκε και είπε:
«Σαν πολύ γρήγορα προχωρήσατε!»
«Με συγχωρείτε δεσποινίς» έκανε ο νεαρός έπειτα από αυτή την απόκρουση. Κι έμεινε να κοιτάει το δρόμο μπροστά του σιωπηλός.

Γύρισε ελαφρά προς το μέρος του και είπε ναζιάρικα:
«Δεν ήθελα να σας πληγώσω κύριε»
«Συγγνώμη, δε θα σας ξαναγγίξω» είπε εκείνος.

Και του χρόνου

2008-12-24T17:11:00.005+02:00

Πεισματικά περίμενα να φτάσει το τέλος του χρόνου. Για όσους περιμένουν την ιστορία που είχα προϊδεάσει δεν θα την βρουν σε αυτή την ανάρτηση. Από τη νέα χρονιά. Ετούτη εδώ είναι για το κλείσιμο του χρόνου. Μετράω τα κουκιά μου κι εγώ σαν τις επιχειρήσεις που κάνουν κλείσιμο χρονιάς στα λογιστήρια.

Για εκείνους πάλι που περίμεναν να πω δυο κουβέντες, μακρόσυρτες αναρτήσεις με βαρύγδουπες φράσεις, θα βρουν την άποψή μου για τα «δεκεμβριανά» της γενιάς μου στα σχόλια του Jungle Report. Δεν έχω τίποτα καινούριο να πω, πέραν όσων είπα εκεί. Τα ψελλίζουμε εδώ και καιρό με τους συνομηλίκους μου. Περί θεωρητικού αυνανισμού και καταστροφών.

Είναι ωραία η επανάσταση. Κρέμεται από νεανικά χείλη, αφοπλίζει, γεμίζει με αδρεναλίνη, αλλάζει εμάς. Εμάς. Αν θέλουμε να αλλάξουμε. Αν το θελήσαμε ποτέ να αλλάξουμε, αφού ξυπνήσαμε από το λήθαργό μας.
Αρκεί η επανάσταση να απαντάει σε κάποια ερωτήματα. Να ξέρουμε για παράδειγμα επανάσταση απέναντι σε ποιον, επανάσταση για να καταφέρουμε τι ακριβώς, επανάσταση με βάση ποιο σχέδιο. Ένας φίλος μου καλός μού λέει ότι οι μεγαλύτεροι επαναστάτες είναι ρομαντικά παιδιά. Μετά αναλαμβάνουν οι τεχνοκράτες.
Ναι θέλω να αλλάξω τον κόσμο. Διαδηλώνω αλλά δε φτάνει αυτό. Τι θα αλλάξει αν βρίζω μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι ή εξεγερμένο το νέο έτος; Και; Μεγαλύτερη αξία έχει η επανάσταση που κάνω στη ζωή μου, τη δική μου ζωούλα. Πόσες φορές έβαλα το συλλογικό συμφέρον πάνω από το δικό μου; Πόσες στιγμές δείλιασα και προσκύνησα ένα σύστημα που είναι κατάφορα άδικο; Πόσες φορές δεν κορόιδεψα έναν συνάδερφό μου ή δεν καβάλησα το καλάμι;

Για τη νέα χρονιά έχω ευχές για όλους. Και για τους καταληψίες της ΑΣΟΕΕ και για τους μπάτσους. Μόνο για τους δειλούς δεν έχω ευχές. Ας τους δώσει κάποιος άλλος. Κι ας με πείτε σνομπ. Στα 25 μου δεν μπορώ να λέω ψέματα και να υποκρίνομαι. Και να γκρινιάζω.
Για σας λοιπόν τους μικρούς ήρωές μου, τους επαναστάτες της καθημερινότητάς μου, μη κολλάτε, γλεντήστε, γελάστε, χαρείτε, ερωτευθείτε,χορέψτε, αγαπήστε. Νιώστε τη ζεστασιά της αγκαλιάς του διπλανού και μη διστάσετε να ανοίξετε τη δική σας. Ανθρώπους έχουμε δίπλα μας. Κι ας λέμε πως ερχόμαστε μόνοι και φεύγουμε μόνοι. Με ανθρώπους βιώνουμε. Με αυτούς ανασαίνουμε. Και μη ξεχνάτε πως όσα κι αν μαθαίνουμε, όσα κι αποκτούμε, μια λέξη μόνο μη ξεχνάμε να λέμε. Αγαπώ.(Ο Μπουραντάς φταίει!)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις χαρές, τα γέλια και τη γλύκα που μου δώσανε απλόχερα αυτή τη χρονιά στους Αλέξανδρο, Θέμη,Άνυ,Σταυρούλα, Σπύρο, Ειρήνη, Νικολέτα, Γιάννη, Βαγγέλη, Ειρήνη, Μαίρη, Mike,Ulrike, Χριστίνα, Λεονάρδο, Έφη, Κάτια, Άννα, Αλέξη, Mathieu, Βασίλη, Κωνσταντίνα, Ιωάννα, Μαρία. Το δώρο μου για εσάς παίδες

Έψαξα την πυξίδα μου και βρήκα τη ψυχή μου, σε μια γαλαρία στη Βικτώρια, οι καλύτερες μέρες, με τα παιδιά που μπορεί να μην πετύχαμε στα μέτρα των πολλών, αλλά δε θάψαμε το όνειρο. Ακόμα. Το όνειρο που πρέπει να πετάξει ψηλά.

Έλλειμμα ομορφιάς

2008-11-12T22:49:00.002+02:00

Γυρίζω βράδυ πια στο σπίτι. Ακούω για ελλείμματα. Και ελλείψεις. Χρηματικές και υλικές. Μια πόλη σε έλλειμμα. Πείσματα και ασχήμια. Εμπάθεια και φθόνοι προσωπικοί. Τους παρατηρώ να τρέχουν, να προλάβουν. Το μόνο πάθος που βιώνουν είναι οι ανάσες τους πάνω στα mind the gap στις αποβάθρες του μετρό.
Και τα πρόσωπά τους, αυτά που μας ορίζουν και καθορίζουν, σκυθρωπά. Σκοτεινά και σιωπηλά. Ψάχνω να βρω σκιές από ρυτίδες κοντά στο στόμα. Να ανακαλύψω αν χαμογελούν. Μονάχα κρίνουν ασύστολα. Κρινόμενοι ποτέ.
Δε μιλάνε. Δε δίνουν. Δε μοιράζονται. Μονάχα κλείνονται σαν στρείδια.
Κι όταν μιλάνε, εκστομίζουν βρισιές και κουτσομπολιά. Μέχρι εκεί. Ποτέ παραπέρα.
Λένε κρύα αστεία, πίνουν θολά ποτά τα βράδια, ζαλίζονται και βυθίζονται σε ουσίες ανουσίες, και νομίζουν εθελοτυφλώντας πως διασκεδάζουν. Έχουν ξεχάσει να χορεύουν, να αγκαλιάζουν, να κοιτάνε στα μάτια, να ζουν το παιχνίδισμα ενός φλερτ. Ψύχος παντού.
Χαράμισαν τον έρωτα, ξεχάσανε πως είναι το φιλί με πάθος. Μηχανική στη ζωή. Κρυφτήκανε πίσω από καριέρες και πολυτελείς συσκευασίες. Είτε ρούχων είτε υποκατάστατων καθημερινής χαράς. Για να μην πονέσουν ξανά από τις αγάπες της ζωή τους.
Μια μιζέρια τους διακατέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκνευρίζονται με το κλάμα ενός μωρού, αλλά καταναλώνουν ασύστολα φωνές και λόγια για κλάματα.
Μου λείπει η ομορφιά. Πού πήγε η ομορφιά μας; Η καθαρή ματιά μας και η ζωή μας;
Μικρές ζωούλες βιώνουμε. Χωρίς μάχες. Για ένα image ζούμε πια. Χωρίς περιστροφές. Χωρίς χαρές. Μα και χωρίς κλάματα. Ξέρουμε τι θέλουμε, με ποιους και για πού;
Όταν βρείτε όμορφους πραγματικά ανθρώπους μην τους αφήσετε να φύγουν μακριά σας. Σπανίζουν. Και ομορφαίνουν τη ζωή μας. Και συγχωρήστε με που δεν ασχολούμαι με την ασχήμια. Την βαρέθηκα και την μπούχτισα. Την ασχήμια της ψυχής τους. Και δεν είμαι τέλεια. Βελτιώνομαι. Τουλάχιστον προσπαθώ.

Πολλές φορές σου μίλησα με χρώματα στο στόμα
Στο είπα όσα έμαθα τα έμαθα με το σώμα
Κυνήγησα τις ομορφιές
Μα μ’ έκλεψε η λύπη
Οι αλήθειες μου εσύ όταν κλαις
Και της καρδιάς μου οι χτύποι

ΥΓ. Το παρόν αφιερώνεται στον BioLogo που το ζήτησε ένα βράδυ.
ΥΓ2. Διάβασμα και γάμοι μαζί. Ξέρετε. Η μια κολλητή δέχτηκε πρόταση γάμου εν μέσω ταυρομαχίας στη Βαρκελώνη. Τώρα ζει στη Θάσο με τον άντρα της, αφήνοντας τη μεγάλη πόλη. Η άλλη κολλητή άφησε διακρίσεις στον αθλητισμό για να ακολουθήσει τον άντρα της πλέον στο Κατάρ. Όμορφοι άνθρωποι, με ρίσκα και ζωντανές καρδιές. Βίον ανθόσπαρτο και στις δυο.
ΥΓ3. Θα ακολουθήσει ιστορία σε τρεις συνέχειες. Καθώς δε χωρά σε μια ανάρτηση και μόνο. Δεν το έχω ξαναδοκιμάσει. Ας το δούμε. Κι ότι βγει.

Φτώχεια εντός

2008-10-15T00:27:00.002+03:00

Εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αναφορά για τη φτώχεια. Σαν αετός χωρίς φτερά. Η Ευτυχία μονολόγησε και το ψέλλισε πετυχημένα. Μεγάλα πάθη και μεγάλα ανοίγματα. Και χρήμα παντού. Κινητήρια δύναμη και τροχοπέδη. Ανάγκη επιβίωσης αλλά και βάσανο. Είμαστε στους τυχερούς. Εμείς που γράφουμε σε αυτά τα blogs αυτή τη μέρα. Κρυβόμαστε πίσω από λέξεις. Για να μην πονάμε για τους άλλους. Τους δίπλα.
Κανείς δε βγήκε για να δει τι έχει και κλαίει το παιδί
Μα το λυπήθηκε η αυγή που πόνεσε τόσο πολύ
Δεν ξέρω ποιος είναι πιο φτωχός. Ποιος πρέπει να μας δώσει δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο αυτό. Να φτιάξουμε όμορφες καρδιές και πονετικές να πετάξουμε τις σκάρτες. Κόσμε γυάλινε. Εμείς που έτυχε να διαχειριζόμαστε πλούτο και χρήμα. Ή εκείνοι που δεν έχουν χρήμα για μια χούφτα ρύζι.
Πόσο μας κοστίζει εμάς; Περίφημη αναδιανομή του πλούτου, ισότητα στα εισοδήματα και δίκαιη κατανομή. Και κάπου ανάμεσα στα μεγάλα μας λόγια, αυτά που κραυγάζουμε για να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια, χάσκει η ματαιότητά μας. Η δική μας. Η δική μου. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα. Άπληστα κι αχόρταγα. Λαίμαργα κι ατέρμονα. Σαν να προσπαθούμε να κρατηθούμε στα υλικά μας επιτεύγματα για να γεμίσουμε τα κενά που υπάρχουν μέσα μας.
Και δεν μοιραζόμαστε. Από παιδιά μεγαλώσαμε με την ευκολία που μας παρείχε ένα άνετο περιβάλλον. Και το θεωρούσαμε δεδομένο. Δεν παλέψαμε για τίποτα ουσιαστικό. Για καμία μάχη. Δεν παγώσαμε βράδια στους δρόμους, δεν μείναμε νηστικοί ούτε μια μέρα. Φορέσαμε τα λουσάτα μας ρούχα και περιφέραμε τους ευατούς μας περιχαρείς και ξοδέψαμε άπειρα χρήματα σε διασκεδάσεις και gadgets.
Πολλοί από εμάς πιστεύουν ότι η φτώχεια είναι φαινόμενο που συμβαίνει μόνο στην Αφρική. Κλασική στάση. Το πρόβλημα είναι αλλού, μακριά από την αυλή μας. Πριν δυο χρόνια που βρέθηκα εκεί αντιμετώπισα κατάματα το πρόβλημα. Παιδιά ξυπόλητα, με ρούχα ρακένδυτα, χτυπημένα από ασθένειες που δεν θεραπεύονται εύκολα γιατί δεν έχουν χρήματα για φαρμακευτική περίθαλψη. Δυο χρόνια μετά ξέρω ότι η φτώχεια είναι και στη γειτονιά μου.
Δε χρειάζεται να πάμε στην Αφρική για να καταγράψουμε τη φτώχεια. Συμπολίτες μας, γείτονές μας, δικοί μας. Τους ξέρουμε και μένουν δίπλα μας. Αυτοί μας χρειάζονται πιότερο. Και είναι η δική μας φτώχεια, αυτή της άνυδρης ψυχής μας που πρέπει να επουλώσουμε. Να δώσουμε και να δοθούμε σε εκείνους που πραγματικά μας χρειάζονται. Ίσως καταφέρουμε να θεραπεύσουμε και τη δική μας φτώχεια τότε. Όχι σαν περιφερόμενοι Φαρισαίοι που διατυμπανίζουμε τις δωρεές μας, θαρρείς κι ελλοχεύουμε τις τύψεις μας πίσω από τα χρήματα που δίνουμε.
Το χρήμα μας δόθηκε για να το διαχειριστούμε. Ναι να το δαπανήσουμε. Όχι να το ξοδέψουμε. Όσο για την οικονομία, αυτή την κυρία που αριστεροί και δεξιοί τη χρησιμοποιούν όπως τους βολεύει, νομίζω πως ήρθε ο καιρός να γυρίσουμε στην αρχική της ετυμολογική έννοια. Οικονομία. Όχι του ενός. Του συνόλου. Για όσους από εσάς σκεφτείτε να κάνετε κατάθεση σε κάποιο λογαριασμό φιλανθρωπικής οργάνωσης το σέβομαι απόλυτα και το επικροτώ. Μακάρι να μη μείνουμε εκεί. Μακάρι να οικονομήσουμε και τη φτώχεια της ψυχής μας.
ΥΓ. Τόνοι αρλούμπας γράφτηκαν αυτές τις μέρες από αδήμονες και άσχετους που έχουν άποψη για όλους και για όλα. Αποφεύγω να κάνω σχόλιο ακόμα. Επιφυλάσσομαι. Δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω την ευκολία των αριστερών να καταδικάσουν το φιλελεύθερο σύστημα με χαιρέκακη ευκολία. Όσο και την αναισθησία και περίεργη στάση των δεξιών είναι οφθαλμοφανής και μόνο η άνοδος του Dow Jones στα 11%. Και οι περίεργες κρατικοποιήσεις και διοχέτευση κεφαλαίου σε συγκεκριμένες τράπεζες.(εξακολουθώ για συμβατικό λόγο να αναφέρω τους χαρακτηρισμούς γιατί αυτές τις ταμπέλες μας έχουν συνηθίσει να καταλαβαίνουμε, προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε ιδεολογίες δοκιμασμένες, μάλλον σε μορφώματα ραμμένα στις ανάγκες καθενός)
ΥΓ2. Θα επανέλθω σύντομα. Αλλαγές πολλές και χρόνος ελάχιστος. Σας παρακολουθώ όλους. Τις μικρές σας ανάσες στις ροές της πόλης. Τις ανησυχίες και τις ομορφιές σας. Μονάχα ο street spirit μου λείπει και του χρωστώ από εδώ ένα καλημέρα. Όχι αντίο, μα καλό ταξίδι. Στην Άνω Πόλη. Για τα μικρά κοχύλια που σκόρπησε ανάμεσά μας να μείνουν να λαμπυρίζουν στα κύματα της καθημερινότητάς μας.

Burn After Reading

2008-09-02T22:17:00.000+03:00

Λογικά ο Σεπτέμβρης μάς βρίσκει πίσω για εξεταστικές και λοιπές αλλαγές.
Παίρνουν φωτιά οι εγκέφαλοι από το διάβασμα (κι από όσα ακούγονται ενίοτε).
Τελευταία μαθήματα και μακροσκελή αναγνώσματα εκλαμβάνονται μονάχα κάτι journals.
Η Α. βρίσκεται πιθανά εις παραδεισένιον κάβον, χορεύοντας εις ρυθμούς ανανεωτικούς κι εγώ αναζητώ νέα γνώση, όπως μάς διδάσκουν στο πανεπιστήμιο (Dig Lazarus Dig!!!).
Επειδή τις καίμε και τις τελευταίες φλάντζες ( η Α. τις έκαψε όσο βρισκόμουν στα Χανιά ) αναζητώ ταινία για το χειμώνα. Κι επειδή ο τίτλος είναι μακράν ο αντιπροσωπευτικός του μηνός ετούτου και λοιπόν καταστάσεων, αναμένω με αγωνία την ταινία των αδερφών Κοέν που βγαίνει στις αίθουσες Νοέμβρη μήνα. Ελπίζω να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις διπλωματικές μας και να το απολαύσουμε με την Α.
Μέχρι τότε το trailer.

ΥΓ. Αι φωτογραφίαι από τα Χανιά θα αναρτηθούν εις επόμενον ποστ. Αστοχία υλικού στο σελιλόιντ.

Π.

Επι...στροφή

2008-08-18T02:25:00.001+03:00

Περιορίζομαι στα ολίγα μελοδραματικά (για να δείξω ότι σέβομαι τον ευατό μου).
Η επιστροφή και ο δρόμος της πάντα μάς γεμίζουν μελαγχολία. Επιστρέφεις γεμάτος από μέρη που επισκέφθηκες για να αντέξεις τους χειμώνες της ζωής σου. Αδειάζεις με δυσκολία βαλίτσες που έχουν κρατήσει ακόμα κόκκους άμμο, μαγιό γεμάτα αρμύρα, κορμιά ηλιοκαμμένα...Ok. Stop. Το σταματάω εδώ.
Το ποστ της επιστροφής έχει πρόσωπα. Πολλά και διαφορετικά. Και μια αναμονή για αλλαγές και καινούριες αρχές. Εξ ου και η επι...στροφή. Στροφή επί τόπου και αλλαγή πορείας. Τελικά η Διοίκηση Αλλαγών στην Κρήτη θα μου φανεί χρήσιμη. Για την Κρήτη και τα Χανιά σε άλλο ποστ με προτάσεις. Σειρά έχουν τα πρόσωπα του καλοκαιριού.
Η Α. που δίνει το τελευταίο μάθημά της σε δυο βδομάδες και δοκιμάζει τις αντοχές της.
Καθημερινό τηλεφώνημα για να πούμε όσα μακριά από journals έχουμε ανάγκη να συζητήσουμε.
Ο Αλέξιος και η Άννα που μαζί τραγουδούσαμε σε ένα αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά ξεασμένες επιτυχίες της δεκαετίας του 80. Και ρέγγε.
Ο κύριος Μανώλης σε ένα ανθοπωλείο που αντί για πορτοκαλάδα που επέμενε να μου προσφέρει, μου διηγήθηκε πως πέρασε μερικά χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.
Ο Σπύρος και η Κάτια που παρέα καήκαμε στις ξαπλώστρες στο Ελαφονήσι, μετά από ξενύχτι και πρωϊνό μπάνιο. Από τα εικοσιτετράωρα που θυμάσαι μια ζωή. Κι ένα σημάδι στο πόδι, αντί για καλοκαιρινό tattoo.
Η Erie που ετοιμάζεται για Μήλο μαζί με τον έρωτα της ζωής της. Κι ας είναι τον υπόλοιπο χρόνο μακριά του όσο ένας ωκεανός.
Η Έφη που με άκουγε ένα βράδυ όταν προσπαθούσα να βρω τον προσανατολισμό μου, στην πιο ζεστή νύχτα του καλοκαιριού.
Ο Β. που παρά την απουσία του από τις ελληνικές θάλασσες, λόγω ενδοσκόπησης σε έρευνες, κατάφερε να κάνει το καλοκαίρι δυο άλλων προσώπων λιγάκι πιο γεμάτο. Πιο όμορφο.
Η Ειρήνη που παρά την κούραση ξέρει να δίνει ακόμα κι όταν δεν της το ζητάς. Το βλέπει στα μάτια σου.
Και εκείνος, που μόλις τον άγγιξα. Θαμμένος μπρούμυτα στην άμμο. Με μάτια που λαμπυρίζουν στις αλήθειες της καρδιάς του. Να ακούω τους χτύπους της καρδιάς και να ανασαίνω. Σκέτος λίβας.

Το καλοκαίρι είχε κι άλλα πρόσωπα. Γνωστά ή άγνωστα. Μοιράστηκα λίγες ή πολλές ώρες.
Στην επιστροφή από το καλοκαίρι των διακοπών φέτος δεν είχα πολλές φωτογραφίες από μέρη και τόπους. Και θάλασσες και ολόγιομα φεγγάρια. Τουλάχιστον όχι πολλά. Μα περισσότερο πρόσωπα. Και στιγμές πολλές. Μοναδικές σαν τα πρόσωπα. Όχι ομαδοποιημένες σαν τους τυμπανιστές της τελετής έναρξης στο Πεκίνο.
Όπως και στην αρχή. Επι...στροφή. Στο πρόσωπο.

Π.

Μια δρασκελιά

2008-07-18T23:58:00.002+03:00

Κανονικά έπρεπε να αφιερώνω γραμμές για το μπλε του ουρανού που είδα το Σαββατοκύριακο. Για τη βραδύτητα που με κυρίεψε και τις μπύρες που καταναλώσαμε δίπλα στο κύμα. Για τα χαμόγελά μας, τις βουτιές μας στην αγκαλιά της θάλασσας, για τον έναστρο βραδινό ουρανό που είναι ορατός, αφού δεν τον επισκιάζουν τα φώτα της πόλης. Για τη λαχτάρα να φεύγεις από την πόλη για να δεις την πραγματική απλή ζωή λίγο πιο έξω. Και τα αστεράκια της Α. και τα δικά μου πάνω από την Ασπροβάλτα. Στην Εγνατία. Δίπλα στη θάλασσα, ένας ολόκληρος γαλαξίας από αστέρια.
Μα φαίνεται πως η θέση των άστρων αυτές τις μέρες έχουν κάτσει κάπως ανάποδα.
Κι εκεί που περιμένεις να ζήσεις απλά ένα Σαββατοκύριακο, αισθάνεσαι ο Ροβινσώνας Κρούσος που πρέπει να περάσει την περιπέτεια της ζωής του. Γιατί καλείσαι να αναμένεις μια ώρα σε μια αμαξοστοιχία υποτίθεται Express, χωρίς ουδείς να ανακοινώνει τι συμβαίνει. Μην κάνεις το λάθος να ρωτήσεις γιατί συμβαίνει. Μέγα λάθος. Οι μηχανοδηγοί και οι ελεγκτές βρίσκονται σε νιρβάνα κι παριστάνουν τον Βούδα. Και δεν μπορείς να αντιδράσεις. Να πεις ένα: Είστε απατεώνες! Αυτό είναι μόνο που κανείς μας δεν το ξεστομίζει. Υπομένει ο Έλληνας. Κι εκεί που λες ότι θα επιστρέψεις με μια βραδινή αμαξοστοιχία χαράματα στην μεγάλη πόλη, δε σε αφήνεις σε ησυχία η ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Ξέχασα να σας το πω. Έχει μετονομαστεί εδώ και καιρό. Κάτι σαν την Ολυμπιακή Αεροπορία. Σε Ολυμπιακές Αερογραμμές. Και σε κάτι άλλο που ούτε θυμάμαι. Περιμένεις μια ώρα στο Λιανοκλάδι, και ευχαριστείς όποιον άγιο γνωρίζεις για την τύχη σου να μην είσαι στο ακριβώς προηγούμενο τρένο. Εκείνο που συγκρούεται στον Μπράλλο μέσα σε σήραγγα και στραπατσάρει ακόμα μια φορά την εικόνα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Φορτώνεσαι τη βαλίτσα και κάνεις το υπόλοιπο της διαδρομής με λεωφορείο. Λεωφορείο. Μαγική λέξη. Πάει παντού.
Μια ολόκληρη χώρα έχει δεθεί με τους αυτοκινητόδρομούς της. Άθλιους, με σημεία καρμανιόλες, πανάκριβοι με διόδια ανούσια. Κι αν δεν είναι το αυτοκίνητο, το μόνο μέσο μαζικής μεταφοράς που είναι ακόμα αξιόπιστο είναι το λεωφορείο. Δεν δοκιμάζεται από μποφόρ, δεν έχει τις καθυστερήσεις της Ολυμπιακής και εσχάτως έφτασε να είναι πιο ασφαλές κι από το πιο σταθερό μέσο μεταφοράς, τον σιδηρόδρομο.
Τα τραίνα τα λατρεύω. Έχω διασχίσει τη χώρα πολλές φορές. Και τα θεωρώ τα πιο ασφαλή. Αλλά φευ. Σε κάποια άλλη χώρα. Γιατί σε αυτήν που μ’ έλαχε, η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Δίκαια έχει μόνο μια γραμμή, μόνιμες καθυστερήσεις, αραιωμένα δρομολόγια, έλλειψη τροχαίου υλικού, ελλειπή σηματοδότηση και άλλα παρελκόμενα. Ένα μέσο τόσο ανεπτυγμένο σε άλλες χώρες, στην Ελλάδα είναι τόσο παραμελημένο. Θαρρείς κάποιος θέλει να το καταργήσει.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον ΟΣΕ. Έτσι τον γνώρισα και έτσι θα τον λέω. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ μπορεί άλλωστε σε λίγο να γίνει ΤΡΕΛΟΣΕ, ΤΕΛΕΙΩΣΕ, κτλ. Είναι ωστόσο άλογο σε μια ευρωπαϊκή χώρα οι μεταφορές να βασίζονται στο οδικό δίκτυο. Και εύχομαι πραγματικά να αναλάβουν γαλλικά χέρια την τύχη του οργανισμού. Εμείς δεν είμαστε άξιοι. Ή μάλλον δεν θέλουμε να είμαστε άξιοι για οποιαδήποτε επιχειρηματική αποστολή, για οποιαδήποτε τεχνολογική πρόοδο. Οι Γάλλοι στο συγκεκριμένο τομέα είναι μανούλες. Μάλλον μας χρειάζονται πολλές νταντάδες τελευταία. Και κάτι τελευταίο. Θα συνεχίσω να ταξιδεύω με τρένο. Η απαξίωση και η αδιαφορία είναι η εύκολη λύση. Και δεν φταίνε τα άστρα. Ο κακός κι ανάποδός μας ευατός φταίει. Ο αναίσθητος προϊστάμενος μιας αμαξοστοιχίας, ο νευρικός ελεγκτής, ο φιλοτομαριστής επιβάτης, ο ανάξιος τμηματάρχης ενός οργανισμού που παραλύει, ο πολιτικός που αδιαφορεί. Μαζί τον βουλιάζουμε και μαζί θα τον παραδώσουμε στους Γάλλους. Αποικία εν έτει 2008. Και εις άλλα με υγεία.

ΥΓ. Πόσους αποφοίτους ελληνικών και διεθνώς αναγνωρισμένων πανεπιστημίων απασχολεί ο ΟΣΕ; Πόσο πληρώνει τις βραδινές βάρδιες; Κάθε πότε ανανεώνεται τόσο το τροχαίο υλικό όπως και οι ικανότητες των μηχανοδηγών; Πόσα λαθραία βαγόνια παραπάνω; Μην απαντήσετε. Θα τα καταγράψουν όλα στο σχέδιο πώλησής του στους Γάλλους και σε ένα υποτυπώδες business plan.

ΥΓ2. Ετοιμάζω βαλίτσες για Χανιά μαζί με τους συμφοιτητές μου. Διοίκηση Αλλαγών με φόντο το κάστρο των Χανίων. Θα τα καταφέρουμε να τα αλλάξουμε; Θα καταφέρουμε να αλλάξουμε οι ίδιοι; Θα φορέσουμε χαμόγελα και αντιηλιακά. Και νιάτα που κοιτούν κατάματα τη θάλασσα. Γεμάτα αρμύρα κορμιά που ταλαντεύονται στο χρόνο.
"Υπάρχει κάπου στον κόσμο ένα νησί μόνο για εμάς. Πάμε;"

Une pasionaria de la politique

2008-07-06T21:47:00.000+03:00

Jeanne D' Ark της Κολομβίας. Έτσι αποκαλούν την Ίνγκριντ Μπεντανκούρ τα γαλλικά ΜΜΕ μέσα στη φρενίτιδά τους για την απελευθέρωσή της. Σε όποια γαλλική εφημερίδα κι αν βάλεις το όνομα της Μπετανκούρ, τα αποτελέσματα που σου βγάζει είναι υπέρ το δέον πολλά. Κι όχι άδικα.
Η απελευθέρωσή της έγινε σημαία, όχι μόνο πολιτικών κινήσεων, αλλά και μια σειράς Γάλλων πολιτικών που έβλεπαν, όχι άδικα, την υπόθεσή της μια ιστορία συγκινητική, εκπαιδευτική, δημοφιλής και με μια λέξη ανθρωπιστική, όπως αναφέρει ο Le Figaro.
Γεννημένη στην Κολομβία, αναθρεμμένη με τη γαλλική παιδεία, δήλωσε από νωρίς την πρόθεσή της για την πολιτική. Με δυο υπηκοότητες (τη γαλλική την απέκτησε ύστερα από το γάμο της με Γάλλο διπλωμάτη), η πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 1994, οπότε και εκλέγεται στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στηνπροεκλογική της εκστρατεία κάνει σημαία τον πόλεμο κατά της διαφθοράς και μάλιστα μοιράζει προφυλακτικά με το σύνθημα «Η διαφθορά είναι το έιτζ της κοινωνίας μας και ως εκ τούτου οφείλουμε να προστατευτούμε». (Έπρεπε να τα μοιράζει εδώ εκείνη την εποχή...)
Παράλληλα δημιουργεί την οργάνωση "Πράσινο Οξυγόνο" και γίνεται η κατ' εξοχήν πολέμιος κατά της διαφθοράς και των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών. Στο στόχαστρό της βρίσκεται και η οργάνωση FARC, ασκώντας κριτική στο μαρξιστικό κίνημα τους(Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων της Κολομβίας). Αποτέλεσμα αυτού, όταν το Φεβρουάριο του 2002, εν μέσω της προεκλογικής διεκδίκησης της προεδρίας της Κολομβίας, συλλαμβάνεται όμηρος της οργάνωσης και κρατείται σε άθλιες συνθήκες στη ζούγκλα. Με την απελευθέρωσή της στις 2 Ιουλίου, μετά από επιτυχή επιχείρηση του στρατού της Κολομβίας, η Ίνγκριντ στην αρχέγονη σούπα του σύμπαντος ήταν μια λάμψη ελπίδας.(Le Figaro).
Τα υπόλοιπα της απελευθέρωσης καλύφθηκαν εκτενώς από τα διεθνή ΜΜΕ. Η υποδοχή από το Γάλλο Πρόεδρο και οι εγκάρδιες αγκαλιές, οι ασπασμοί με τα παιδιά της, οι δηλώσεις της για τη Γαλλία, τη δεύτερη πατρίδα της.
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να υπερεκτιμούμε τους ανθρώπους. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Δεν θυμάμαι όμως και πολλούς πολιτικούς την σήμερον να μάχονται τόσο ανοιχτά κατά της διαφθοράς.
Έναντι σχολίου. Για τα μαύρα ταμεία. Για τη SIEMENS. Για τις αρπαχτές. Για τη λαμογιά και την αδιαντροπιά. Προτιμώ να ακούω για τον αγώνα της, παρά για το βοθροειδή κοχλασμό χρημάτων στη δική μου χώρα.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ:
Le Monde
Le Figaro
Ειδικό αφιέρωμα στον Le Figaro

Και portfolio φωτογραφιών.

Ραστώνη

2008-06-30T20:17:00.000+03:00

Οι Κυριακές στο κέντρο της Αθήνας είναι η καλύτερή μου. Το παραδέχομαι πως τη βιάζουμε ομαδικά την υπόλοιπη βδομάδα. Χωρίς το μετά να σκεφτόμαστε. Χωρίς το τώρα να συλλογιζόμαστε.
Και μένουν οι Κυριακές. Ράθυμες μες στη ζέστα και το λιοπύρι. Τέλη Ιούνη στην πόλη.
Βρίσκεις πάρκινγκ ακόμα και στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον πιο εύκολα.
Κι ακούς τη φωνή του Βερνίκου από ανοιχτά παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Όταν δεν ακούς φωνές σε ντεσιμπέλ που ανεβαίνουν λόγω ζέστης.
Και μια ακατανίκητη βαριάντα να σε κρατάει στο κρεβάτι. Να μη σηκωθείς, να μην κάνεις τίποτα. Μόνο να πίνεις παγωμένο τσάι και να περιμένεις το ταξίδι της φυγής.
Το καταμεσήμερο δεν κυκλοφορεί τίποτα. Ούτε αυτοκίνητο, ούτε πεζοί. Μόνο άδεια λεωφορεία, άδεια βαγόνια του μετρό. Μόνο στη στάση της Ακρόπολης θα δεις κόσμο.
Ηλιοκαμμένα πρόσωπα με καπέλα, το βαγόνι μυρίζει αντιηλιακό. Και χάρτες. Και διαφορετικές γλώσσες.
Βγαίνω μαζί τους για να περπατήσω την ίδια διαδρομή. Να ξανανέβω στο λόφο της Ακρόπολης. Δυο φορές ως τώρα, ας τριτώσει το καλό. Ευτυχώς δεν πλήρωσα είσοδο, η οποία έφθασε αισίως τα 12 ευρώ. Γέλια πάνω στα λιθόστρωτα, και όλες οι ηλικίες. Και δέος ή απλά μια επίσκεψη που πρέπει να γίνει. Μια 5χρονη κουλουριάζεται στις πέτρες με φόντο τον Παρθενώνα κι ο πατέρας της τη φωτογραφίζει. Θα το θυμάται άραγε μετά από χρόνια; Και αέρας πολύς. Και ο Παρθενώνας εκεί. Να αποζημιώνει με την ομορφιά. Αυτό είναι άλλωστε και το ατού του. Να γεμίζει τα μάτια με το φως και να μας αφοπλίζει. Και το απογευματινό αττικό φως να γλυκαίνει τις γραμμές των κιόνων.
Κατεβαίνοντας και βλέποντας το καινούριο μουσείο της Ακρόπολης αναρωτιέσαι πότε θα το δεις με τα Μάρμαρα. Το σούρουπο θα βρει την πόλη να γεμίζει. Τα σμήνη μπαίνουν από τον Κηφισό, την παραλιακή και τα τσιμέντα των πολυκατοικιών πυρώνουν.
Τα παιδιά παίζουν σε πεζοδρόμια δίπλα σε άτακτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Χύμα.
Στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, στα στενά της Πλάκας θα βρεις μιαν άλλη πόλη μες στη πόλη. Αυτή που υπάρχει εκεί αλλά δε βρίσκεις χρόνο να την εκτιμήσεις. Ή μάλλον την εκτιμάς πολύ και ακριβώς για αυτό θεωρείς ότι θα 'ναι πάντα εκεί να σε περιμένει.
Θα γυρίσουμε κι εμείς. Με χαμόγελα και χορτασμένα βλέμματα.
Και μπόλικη αρμύρα στα κορμιά. Και μια ραστώνη να μας κατακλύζει.
"Πες μου πού θες να σε πάω φέτος"
"Κάπου κοντά, κάπου εξωτικά, κάπου που θα 'χει θάλασσα. Και μπλε. Και λευκό. Και φως. Για να κρατήσουμε για τους χειμώνες που θα μας βρουν. Να 'χουμε απόθεμα κι ας μη μας χρειαστεί."
"Μην πάρεις πολλά μόνο. Τα χαμόγελά σου και τα μαγιό σου. Τα υπόλοιπα θα μας περιμένουν στο νησί."
Πρωταθλήτρια Ευρώπης η Ισπανία στο ποδόσφαιρο. Πρωταθλητές της ζωής οι ταξιδιάρικοι ευατοί μας. Με ένα αεράκι γλυκό να σηκώνεται στην πόλη.

ΥΓ. Τα οικονομικά είναι περιορισμένα. Παρ' όλα αυτά προτείνω ανεπιφύλακτα δυο συναυλίες για αυτή τη βδομάδα. Τουλάχιστον ας πάει κάποιος από εμάς.

Sharon Jones & The Dap-Kings. Απλά απολαύστε μια καθαρόαιμη soul φωνή.

Pink Martini. Θα 'θελα να ακούσω Dondestas Yolanda, una Notte a Napoli και αυτό εδώ που είναι το πρωϊνό μου ξύπνημα. Χορέψτε με τη ψυχή σας!

Πινέλα

2008-06-25T23:36:00.001+03:00

Η εξεταστική μάς ετελείωσε και είπαμε να κάνουμε ξαπλοθεραπεία.
Είδαμε τον Nick Cave να χορεύει ασταμάτητα πάνω στο Λυκαβηττό (εμείς φταίμε που έχει πρόβλημα στατικότητας, χορεύαμε όλη τη νύχτα!), περάσαμε τέλεια στο Synch με τους Poni Hoax, τη Roisin Murphy και τον dj. Pilloski και μας βρήκε ο καύσωνας.
Περπατώ στον Κεραμεικό και πίνω μπύρες με την παρέα στην ταράτσα της Μικρασίας, με φανό το ολόγιομο φεγγάρι. Τις υπόλοιπες μέρες κάθομαι στο μπαλκόνι και ακούω τις αντιδράσεις των γειτόνων κάθε φορά που μπαίνει γκολ στα γήπεδα του Euro. Εννοείται πως η άκρη τα μάτια είναι καρφωμένα στα πόδια των ποδοσφαιριστών,αλλά προτιμώ τις αντιδράσεις τους από τα σχόλια του Βερνίκου. Έτσι κι αλλιώς έχω χάσει το ενδιαφέρον μου μετά τον αποκλεισμό Ελλάδας και Γαλλίας. Αλλά τι να κάνεις; Το τόπι έχει χάρη ακόμα κι αν δεν το κλωτσάει ο Henry.
Η ζέστη στο κέντρο μπλοκάρει τη σκέψη πολλών. Και βραχυκυκλώνει τις αντιδράσεις με περισσό εκνευρισμό.
Ευτυχώς υπάρχει η θάλασσα και το χαμόγελο μερικών.
Και οι βόλτες με το αμάξι. Κι οι συνοδηγοί μας, οι άνθρωποι οι κατάδικοί μας.
Φοράω γυαλιά και κυκλοφορώ στο Σύνταγμα με θερμοκρασία που κάνει τα πλακόστρωτα να μοιάζουν με κάτοπτρα πυρωμένα. Χαζεύω τους τουρίστες και περιμένω τις μέρες της άδειας.
Να κρυφτώ κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας μαζί του.
Και να αδειάσουμε μπουκάλια ρούμι.
Και να τραγουδήσουμε μαζί με όλη μας τη ψυχή σε συναυλίες που μιλάνε στην καρδιά μας.
Και να έχουμε ξεχάσει τα σοβαρά. Όχι σαν να μην υπάρχουν, αλλά σαν να μην κοιτάνε τα μάτια μας σε αυτά.
Και να έχουμε ξεχάσει τα ρολόγια. Και να έχουμε χρώματα στα μάτια.
Με πινέλα.

Στα αληθινά στα ψέμματα...

2008-06-03T21:25:00.001+03:00

Με κάλεσε η Χώρα του Ποτέ Ποτέ. Να πω αλήθειες και ψεύτικα λόγια.

Τέσσερις αλήθειες και ένα ψέμα

1)Στις κερκίδες του ΟΑΚΑ γίνομαι ενίοτε κάφρος. Παλτά και κορνέδες στην ημερήσια διάταξη.
2)Φοράω μόνο κόκκινα παπούτσια. Άντε και ασημί.
3)Έχω ταξιδέψει με την ΑΕΚ στην Άιντραχτ.
4)Τρελαίνομαι για ποδηλατάδα και παγωτό στο κέντρο της πόλης.
5)Εννοείται πως τραγουδάω, ακόμα και στη δουλειά. Πρέπει κάποια στιγμή να μοιράσω ωτοασπίδες!

Και τώρα τέσσερα ψέμματα και μια αλήθεια

1)Δεν έχω βγάλει ακόμα φρονιμήτες. Αρνούμαι να μεγαλώσω!
2)Φέτος δεν κατάφερα να τελειώσω κανένα λογοτεχνικό βιβλίο. Ίσως γίνει κάτι στην παραλία.
3)Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη του. Bora Bora. Φέτος.
4)Δεν ακούω το ξυπνητήρι το πρωί.
5)Έχω παραβιάσει πολλάκις την ουρά σε μουσεία, ταμεία, κτλ., ακόμα και στο εξωτερικό.

Άντε τώρα να μαντέψετε τις αλήθειες και τα ψέμματα.
(Πετρούλα παιδεύτηκα με τα ψέμματα!)
Πάσα δίνω στους street spirit, Panikoval των 500gr και KitsoMitso.

Εμένα επιτρέψτε μου να "πνιγώ" σε blue ocean strategy!

Π.

Να αλλάξω χώρα;

2008-05-30T20:18:00.001+03:00

Η ζέστη στο κέντρο με καταπονεί. Το νερό είναι το αξεσουάρ μου και δοκιμάζω τις αντοχές μου. Μυρίζω αντιηλιακή όπως κι οι τουρίστριες με τα σανδάλια στο μετρό. Ετοιμάζομαι για Λυκαβηττό. Δέχομαι το απογευματινό αεράκι σαν τονωτικό δροσιάς. Αναμένω την τελευταία εξεταστική μου. Τουλάχιστον για το πανεπιστήμιο. Τις άλλες εξετάσεις θα τις δώσω αργότερα. Έχω αποκλειστεί στο κέντρο από την πορεία των φοιτητών. Κι εγώ ήμουν κάποτε εκεί. Τώρα;
Τώρα προπηλακισμοί, γδαρσίματα, καταστροφή δημόσιου χρήματος, αναρχία. Κι αρχηγός κόμματος να καλεί σε "συνειδητή αναρχία" το λαό.
Είναι κουραστικό και ανώφελο να συζητάμε συνέχεια για ένα θέμα όπως η παιδεία και να μη γίνεται στην πράξη τίποτα. Κι ειδικά για τον πανεπιστημιακό χώρο.
Από τους "λίγους" πανεπιστημιακούς που άγονται και φέρονται από κομματικές παρατάξεις, με ελάχιστες δημοσιεύσεις, μέχρι τους φοιτητές που προσπαθούν να πάρουν πτυχίο, μεταπτυχιακό κι ενίοτε διδακτορικό χωρίς να το θέλουν. Γιατί ο φοιτητής που δεν ξέρει σε τι θέμα θα κάνει διδακτορική διατριβή ή ακόμα και μεταπτυχιακή εργασία είναι ο επόμενος αποτυχημένος καθηγητής. Πάντα θαύμαζα εκείνους τους καθηγητές που ήταν συνεπείς στην επιστήμη τους. Είναι όσοι θα τους βρεις πάντα στο γραφείο τους, θα δεχθούν να σου απαντήσουν στις απορίες σου, θα δείξουν ενδιαφέρον για τις απόψεις σου, θα δεχτούν την κριτική. Είναι λίγοι όμως.
Έχουμε επιλέξει εδώ και καιρό ως λαός την αναρχία. Δίκαιο είναι το συμφέρον του καθένα ξεχωριστά. Επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα την αναρχία, τη μη συμμόρφωση σε διαδικασίες και νόμους. Με μία και μόνη αιτιολογία. " Έτσι κάνουν όλοι."
Προτιμάμε βαθμούς λόγω γνωστών, κομμάτων, αντιγραφών. Δε πασχίζουμε σχεδόν ποτέ να κάνουμε κάτι από μόνοι μας. Οι υπόλοιποι βρίσκονται σε αυτό τον κόσμο για να μας υπηρετούν. Κι έτσι πορευόμαστε. Χύμα στο κύμα. Άναρχα. Απαίδευτα. Με το έτσι θέλω. Εγώ. Δεν παίζει το εμείς στο λεξιλόγιό μας.
Πρόστιμα σε βιομηχανίες τροφίμων στην εφημερίδα. Θα γίνει τίποτα;
Κλήση για κατάθεση στο σκάνδαλο Siemens στη Γερμανία. Ακούστηκε έστω κι ένας ψίθυρος για τη συμμετοχή εκλεγμένων κομμάτων της ελληνικής Βουλής;
Κι έτσι απλά θα συνεχίσουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι κάτι κάνουμε. Πάντα δημοκρατικά. Και νομότυπα. Καθόλου νόμιμα. Ξεχάσαμε το πνεύμα. Κολλήσαμε στο γράμμα.
Δεν ξέρω αν θα πρέπει να νιώσω πλέον ικανοποίηση από το μεταπτυχιακό, όταν με το καλό ολοκληρωθεί. Θα έχω έναν τίτλο ισότιμο με κάποιον που πέρασε τα μαθήματα "έτσι". Ναι "με το έτσι θέλω". Και θα 'χω γνωρίσει καθηγητές που συμπεριφέρονται σαν τσιφλικάδες σε χωράφι που δεν τους ανήκει διόλου.
Να αλλάξω τσιφλίκι μήπως;
Άλλαξα ψάθινα καπέλα και μαγιό. Θα βουτήξω στο νερό και θα συνεχίζω να ελπίζω. Με τους λίγους που έμειναν. Που δεν πέταξαν ακόμα τη λευκή πετσέτα.

Velib-Velov

2008-05-19T19:26:00.000+03:00

Στο Παρίσι ψιχαλίζει συνέχεια, χοντρές, ζεστές σταγόνες, αυτό που η Mετεό λέει «σάουερ». H πόλη τού «απαγορεύεται το απαγορεύεται» δυσκολεύεται περισσότερο από την υπόλοιπη Eυρώπη να δεχτεί τις απαγορεύσεις στο κάπνισμα. Στα καφενεία τραπεζάκια έξω, τέντες, σόμπες, καφές και τσιγάρο παντού. Velib είναι η νέα λέξη που έχει αλλάξει την καθημερινή ζωή. Aπ’ το velo ποδήλατο και liberté ελευθερία. Eίναι σε κάθε γωνία, σοκολατί, μικρά, μοντέρνο ντιζάιν, φτηνά. Bάζεις την πιστωτική σου κάρτα στη σχισμή και το ελευθερώνεις. Tο αφήνεις σε ένα άλλο από τα 1.450 σημεία της πόλης και το ξεχρεώνεσαι. H πρώτη μισή ώρα δωρεάν, μετά απ’ το δεύτερο μισάωρο χρέωση 1 ευρώ και ανεβαίνει. Oι περισσότεροι όμως το χρησιμοποιούν για μικρές διαδρομές, το αρπάζουν σε μια γωνιά, πετάγονται παρακάτω, το αφήνουν. Tσάμπα. Oι τουρίστες το παίρνουν για περισσότερο, σαν ενοικίαση. Όπου βρεθείς όμως παίρνεις ένα ποδήλατο να πεταχτείς παρακάτω. Ξεκίνησαν με 10.000 ποδήλατα, έγιναν αμέσως 20.000, πάνε τώρα για 50.000. H επιτυχία ξάφνιασε ακόμα και τους πιο αισιόδοξους. Kαφέ μικρά ποδηλατάκια διασταυρώνονται στους δρόμους, κλάξον αντηχούν, χαμόγελα, το καινούργιο παιχνίδι της πόλης. Mια παλιά πόλη που ανανεώνεται συνεχώς, που ξέρει να γίνεται νεανική και αντικομφορμίστρια. Tα βαριά πολυτελή αυτοκίνητα - status symbol που αγκομαχάνε στους ελληνικούς δρόμους, στο Παρίσι μοιάζουν με κακόγουστο ανέκδοτο.
Στους κήπους του Λουξεμβούργου υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας από φωτορεπορτάζ του Φιγκαρό, σπάνιες εικόνες απ’ όλο τον κόσμο. Aπλώς αναρτημένες στα κάγκελα. Oι περαστικοί κοντοστέκονται μπροστά στην εικόνα ενός ηφαιστείου, ενός τάνκερ που βουλιάζει στην αγριεμένη θάλασσα.
Στο Mουσείο Kαρτιέ έκθεση με τα εικαστικά έργα της Πάτι Σμιθ. Σκίτσα και πολαρόιντ σε μια σκοτεινή αίθουσα με βίντεο και μουσική υπόκρουση τη φωνή της. Mετά από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε η ίδια, ακολούθησε ο τραγικός θάνατος του άντρα της, μουσικού του θρυλικού συγκροτήματος των σίξτις MC5. Για πολλά χρόνια, λέει, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, ούτε να γράψω μουσική, ούτε να ζωγραφίσω. Άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με μια παλιά πολαρόιντ, ήταν η μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση που μπορούσε ο εαυτός της. Σκίτσα και φωτογραφίες. Oι παντόφλες του Pόμπερτ Mάπλθορπ, το κρεβάτι της Bιρτζίνιας Γουλφ, η γραφομηχανή του Έρμαν Έσσε, τα σερβίτσια του Aρθούρου Pεμπό. Oι φωτογραφίες μου είναι η σύνδεση μιας ευτυχισμένης μοναξιάς με τον κόσμο. Mισοτελειωμένα γράμματα, προσωπικά αντικείμενα, σημειώσεις, ρούχα, από ένα μικρό κορίτσι που έφηβη το ’σκασε από το Σικάγο για τη Nέα Yόρκη, το Παρίσι και τον κόσμο όλο, έγινε γυναίκα και τραγούδησε τις δύο πιο δυνατές φράσεις της ροκ κουλτούρας: “people have the power” και “because the night belongs to lovers”.

Aπό το σκοτάδι, στον κήπο γύρω απ’ το μουσείο, διάλειμμα, τσιγάρο. Πράσινο και γυαλί. Zαν Nουβέλ. Διαφάνειες, εσωτερικό που φαίνεται απ’ έξω, γυαλί και βλάστηση. Tα μουσεία δεν περικλείουν έργα τέχνης, είναι τα ίδια έργα τέχνης. Quai Branly, πάλι του Nουβέλ, μοντέρνοι κύβοι και γυαλί, χάνεσαι, δεν ξέρεις ποιο είναι το έξω και το μέσα. Έργα συνεχώς, έργα καινούργια, όταν διαβάζεις για ένα μεγάλο έργο, πάντα το όνομα του δημιουργού, ένας μεγάλος αρχιτέκτονας που δίνει το δώρο του, που χαρίζει ένα ακόμα σύμβολο στο Παρίσι, ξένοι και νέοι Γάλλοι αρχιτέκτονες, οι Mικελάντζελο της χιλιετίας. Kαινούργια μουσεία, χώροι-σύμβολα γεμάτοι δράση, που συγκεντρώνουν και παρουσιάζουν την παγκόσμια κουλτούρα σε όλες της τις μορφές, με τρόπο μοντέρνο, καινούργιο, πρωτότυπο. Tο Παρίσι αναπτύσσει τον τουρισμό της Tέχνης. Tέχνη και ζωή, καθημερινότητα και οικονομική δραστηριότητα, το Παρίσι προετοιμάζεται συνεχώς για τη νέα οικονομία, δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας απασχολούνται στον τουρισμό.
Oι χρήσιμες ιδέες δεν πάνε μόνο στην τηλεόραση, πάνε παντού. O γαλλικός οργανισμός σιδηροδρόμων φτιάχνει site «σε είδα». Συναντήσατε τον άντρα της ζωής σας στο τρένο, αλλά δεν είχατε το κουράγιο να του το πείτε; www πες του το τελεία com. Tο τραπεζάκι ενός καφέ, μια μικρή πλατεία με ένα δέντρο, ένας δρόμος, μια αφίσα σ’ έναν τοίχο. Kάθε γωνιά θυμίζει μια εποχή, μια άλλη πιθανότητα, μια άλλη ζωή που ίσως είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Παλιοί φίλοι που χάθηκαν, που έφυγαν, που έμειναν εδώ, παιδιά που άφησες μωρά και έγιναν άντρες, σαν ταξίδια μπρος πίσω στο χρόνο. Στεφάν, θα ’ρθεις να ζήσεις στην Eλλάδα; Θέλω να διατηρήσω την Eλλάδα υπέροχη, όπως είναι καλοκαιρινή, ξέρω πως αν έρθω κανονικά, θα τη μισήσω.
Στο Παλαί ντε Tοκιό κάνουν φιγούρες σκέιτερς, στον Πύργο του Άιφελ χορεύουν Tecktonik, γαλλικό ηλεκτρονικό beat, απ’ τις ντίσκο των προαστίων στους δρόμους του κέντρου, στο Tροκαντερό και τις Halles φιγούρες στην άσφαλτο.
H Libe έχει θέμα τους γάμους των ομοφυλοφίλων, ζευγάρια πάνε και παντρεύονται στην Oλλανδία. H «Σαρκοφάγος» είναι το περιοδικό που έχει αναλάβει να «θάψει τον Σαρκοζί και όλους τους σαρκοζίσμ». Γιορτάζουν τον Mάη του ’68, 40ή επέτειος, μέχρι και τα τηλεοπτικά περιοδικά έχουν αφιερώματα, μπερδεμένοι ανάμεσα στην παλιά 40 χρόνων ποίηση των τοίχων και την καινούργια ποίηση του κορμιού της Kάρλας Mπρούνι, που γεννήθηκε πριν 40 χρόνια.
Πρωτομαγιά είναι η πρώτη μέρα με ήλιο. H ξαφνική άνοιξη της πόλης, μετά τη βροχή η κουφόβραση. Όλοι στο δρόμο, βόλτες στα πάρκα και τις πλατείες, συγκροτήματα παίζουν μουσική στους δρόμους, οι πρώτοι τολμηροί βουτάνε τα πόδια τους στον Σηκουάνα. Mαυράκια πουλάνε ανθοδέσμες με λουλούδια, όλοι παίρνουν μια. Bράδυ στη στάση του λεωφορείου, νεαρό ζευγάρι αγκαλιασμένο, ακουμπάει αποκαμωμένο απ’ τη βόλτα ο ένας στον άλλο. Aυτή κρατάει την ανθοδέσμη με τα λουλούδια. Aυτός κρατάει μια μπαγκέτα, σάντουιτς, ψωμί-τυρί. Άντρες και γυναίκες σούρουπο, ψωμί και τριαντάφυλλα, άνοιξη στο Παρίσι.

Καλά καταλάβατε, ετοιμάζομαι για την αντιγραφή στην τελευταία εξεταστική της ζωής μου. Και σκέφτομαι το Παρίσι. Για άλλη μια φορά!

(Φώτης Γεωργελές, 15.05.08, Athens Voice)

Εδώ άλλοι γράφουνε...

2008-05-17T13:53:00.000+03:00

...κι εμείς δεν ξεκινήσαμε ακόμα το γράψιμο.
Προφανώς έχω κάψει τις φλάντζες που κατοικοεδρεύουν στον εγκέφαλό μου για να μην αναρτώ ici. Anybody seen my baby?
Κατόπιν ευγενέστατης ομολογώ προ(σ)κλήσεως από δυο bloggers, τους φίλτατους BioLogos και KitsosMitsos, κι εφόσον βρήκα λίγο χρόνο είπα να παίξω κι εγώ.

Αρχικά ήθελα να αναρτήσω ένα ποίημα ή κάτι παρόμοιο. Αλλά επειδή η κατάστασή μου δεν είναι για πολλά, απολαύστε τον Kermit ομού με τον Kotler (ο εν λόγω θεωρείται guru του marketing κι έρχεται Αθήνα)σε μια sureal συνομιλία.

Προς KitsosMitsos: Αγαπητέ συνάδερφε και φανταστικέ φίλε, έχει υποπέσει στην αντίληψή σου η περίπτωση εξεύρευσης πρόσκλησης από το ΕΙΜ για εκείνη τη μέρα; Αν ναι, παρακαλώ επικοινώνησε άμεσα με την πτωχή Muppet show girl!

Με τη σειρά μου καλώ τους Σπύρο Σεραφείμ, Female Darcy, Πετρούλα και Κωνσταντίνο Π. να πάρουνε μέρος.
Πληροφορίες θα βρείτε εδώ κι οδηγίες χρήσεως: http://autographcollectors.blogspot.com/

Δρόμοι αναρχίας

2008-05-06T21:19:00.001+03:00

Ναι!
Τα παιδιά είναι στους δρόμους ξανά
και ακούω παντού δυνατά,
Φωνές να διαταράσσουν την κοινή
ησυχία κι έτσι να συνεχίζεται του
δρόμου η ιστορία.
Ναι!
Είναι του δρόμου η ομορφιά με
πλάνεψε κι εμένα κάποτε παντοτινά.
Και τώρα οι φωνές μου μοιάζουνε
Μελωδία – κι είσαι κοντά αναρχία;
Αλήθεια τέτοιες ώρες σε
νιώθω κοντά, μα εδώ πέρα
το νόμο εκπροσωπεί
η μαμά.
Και επεμβαίνει στο σκηνικό
μου με βία – Παιδί μου, δε
διάβασες για θρησκεία.
-Έλα ρε μαμά, άλλα δέκα
λεπτά, πώς να στο εξηγήσω
έχει χείλη υγρά,
Πώς να σου πω πως θέλω να
κρυφτούμε μαζί και αυτός
που θα φυλάει ποτέ να μη
μας βρει.
Την άγρια μορφή της να
πάρω αγκαλιά και καθώς
θα ηρεμεί να της χαϊδεύω τα μαλλιά.
Μαμά μου, ξέρω, σε
ανησυχεί θα το 'χεις
καταλάβει και ας μη σου το
'χω πει,
Έτσι και με φιλήσει η καρδιά μου θα εκραγεί,
μα πίστεψέ με αξίζει το πρωϊνό να μη με βρει,
μαμά μου θα μου λείψεις μα μη κλάψεις πολύ,
άλλωστε κάτι μού έλεγες για θάνατο και αρχή.
-Δεν λέω κουβέντα, γρήγορα επάνω.
Άχ, άρχισα την υπομονή μου να χάνω,
Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που έχεις να
κάνεις κι όχι έτσι χωρίς λόγο το χρόνο σου να
χάνεις.
-Άνοιξε μωρέ, που να με καταλάβει, άλλωστε να
ερωτευθεί μάλλον δε θα 'χει προλάβει,
Πάνω που τις πείθαμε να παίξουμε πυθία, αυτή
μου το χαλάει για μια κωλοθρησκεία.

Οι παιδικοί έρωτες γεννιούνται
παίζοντας κρυφτό και
σκαρφαλώνοντας σε μάντρες.

Τα κορίτσια που ερωτεύεσαι είναι
οι καθημερινοί σου σύντροφοι σ' ένα
παιχνίδι ανταρσίας και ανυπακοής.
Ο ένας τριγυρίζει χέρι-χέρι και
βγάζει τη γλώσσα στον κόσμο των
μεγάλων.
Χλευάζει απειλητικά μια ηθική
κοινωνία προσπαθώντας να ξεφύγει
απ’ τα χνάρια της.
Τα πρώτα φιλιά σφραγίζουν το
Μυαλό σου με τσαμπουκαλεμένους
φαντασιακούς οργασμούς.
Ο θάνατός κι η ζωή αλλάζουν σημασίες, ενώ
Εντός σου εκρήγνυνται επικίνδυνες ουσίες.
Το ξέρεις ότι ζεις μονάχα για ένα πράγμα,
Μα δεν τρέχει και τίποτα για πάρτη του αν
Πεθάνεις,
Πρώτη φορά σε κέρασε πόνο ένα κλάμα και
Πρωτολιγουρεύτηκες στο χώμα να παρκάρεις.
Μια διάθεση για θάνατο κρατάω από τότε, που
Την εχαλαλίζω για χάρη μιας γιορτής,
Μου είπαν πως θα έρθει όμως δε ξέρω πότε,
Απλά θα της προτείνω κοίταξε να βιαστείς.
Κοίταξε να ‘ρθεις γρήγορα τα πάντα έχουν
Αλλάξει, ακόμα μεγαλώνω όσο κι αν
Προσπαθώ,
Δε θέλω να ξεχάσω αυτά που μου ‘χω τάξει, να
Αλλάξω και να ντρέπομαι στα μάτια να με δω,

Δε θέλω να μ’ ακούσω να σε λέω ουτοπία
Γουστάρω να σε νιώθω κοντά μου αναρχία.

(Υποβρύχιο, 40)

Για την αντιγραφή, Π.

Dedicated

2008-04-17T17:16:00.000+03:00

Αναμφίβολα τα εργαστήρια και οι εργασίες μας αυτήν την εποχή χτυπούνε κόκκινο.
Η Α. κάνει αναλύσεις marketing ενώ έχει core μαθήματα χρηματοοικονομικών, εγώ πάλι πρέπει να κάνω ανάλυση κέρδους ζημίας και προϋπολογισμό ενώ κάνω marketing. Ευτυχώς έχουμε η μια την άλλη και ξημερώνουμε στα τηλέφωνα ανταλάσσοντας ορολογίες στην αγγλική.
Μια ψυχή όμως κάπου χαμένη στη Γερμανία, μέσα σε ένα σκοτεινό, γεμάτο δυσωδίες εργαστήριο αγωνίζεται για την κατάκτηση της γνώσης. Τώρα πως παράλληλα βρίσκει χρόνο και ανεβάζει και αναρτήσεις δεν το καταλαβαίνω.
Επειδή τρέφουμε μια συμπάθεια στον αγωνιζόμενο BioLogo, το ποστ αφιερώνεται σε κείνον.
Πριν τον εφάνε τα βακτήρια, οι μικροοργανισμοί και τα λοιπά. Να δουν και κάτι ενδιαφέρον οι οφθαλμοί του.
Σημαντικό: Οι φωτογραφίες αγαπητέ BioLoge είναι του καλλιτέχνη Helmut Newton.
Μερικές από αυτές πρέπει να κάνουμε φοβερό κοντράστ με τα μικροσκόπιά σου.
Για μας τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, μακριά από επιστήμες, είναι απλά ένα χάρμα οφθαλμών!

Σελιλόιντ

2008-04-16T18:23:00.001+03:00

Η προηγούμενη βδομάδα ήταν γεμάτη από σκόνη. Ίσως για αυτό θέλησα οικειοθελώς να κρυφτώ στις σκοτεινές αίθουσες των κινηματογράφων.
Προφανώς τον πρώτο λόγο είχε το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Πέραν των ταινιών που είδα και θα αναφερθώ παρακάτω λίγα σχόλια για το οργανωτικό και τα παράπλευρα του θέματος.
Είναι υπέροχο να βλέπεις έναν και μόνο κινηματογράφο γεμάτο ασφυκτικά, με ουρές κάθε μέρα στη Σταδίου. Πιο πολλοί θεατές, διαφόρων ηλικιών, πολλοί γαλλόφωνοι(που ξεφύτρωσαν τόσοι Γάλλοι εκείνες τις μέρες;), μεγάλη ποικιλία ταινιών και ειδικά αφιερώματα σε σκηνοθέτες.
Επί της ουσίας είδα το Les Chansons d' Amour(Τα Τραγούδια της Αγάπης). Ανάλαφρο μιούζικαλ στο κέντρο του Παρισιού, με μπερδεμένη ιστορία, διαφορετικές αγάπες για θεματολογία και μια έμφαση του σκηνοθέτη στο τρίο. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης παρόν στην προβολή δικαιολογήθηκε για την απειρία του (Δείτε το post από τις Μάζες εδώ.

Δεύτερη ταινία το Paris. Με την Juliette Binoche σε έναν από τους πρωταγωνιστικούς και παράλληλες ιστορίες να υφαίνονται με κύριο και αναμφισβήτητο πρωταγωνιστή το ίδιο το Παρίσι. Αν κάτι μου έμεινε είναι οι γειτονιές της πόλης και το τραγούδι στις τελευταίες σκηνές. Απολαύστε το παρακάτω.

Τελευταία ταινία εκτός Γαλλίας, αν και με γαλλική επίδραση.
Αποστολή στην Μπριζ.
Καιρό είχα να δω τέτοια ταινία. Δυο πληρωμένοι δολοφόνοι στέλνονται αυτή τη φορά στην ήσυχη πόλη της Μπριζ στο Βέλγιο μέχρι τις επόμενες εντολές. Καυστικό μαύρο χιούμορ, ανδρική φιλία που περνάει από φίλτρα σκέψεων, όπλα και κακό, σε μια ταινία που πραγματικά διασκέδασα. Δείτε την στις αίθουσες με παρέα!
Εδώ διαβάστε κριτική από τις Μάζες και δείτε το trailer.

Ο αέρας καθάρισε τη σκόνη εξ Αφρικής.
Πάμε μια βόλτα. Στη θάλασσα. Σε σελιλόιντ. Ασπρόμαυρο.

Ανούσιες κουβέντες

2008-04-11T16:34:00.003+03:00

Μια βδομάδα τώρα χαιρετώ τους πάντες με τέσσερα δάχτυλα. Το μεθύσι της περασμένης Κυριακής έχει ποτίσει και δε λέει να φύγει.

Περπατώ στη Σίνα και ρίχνω μια ματιά στο πρόγραμμα του φεστιβάλ του Γαλλικού Ινστιτούτου. Σκοτεινές αίθουσες που ακούγονται μόνο γαλλικά.

Φεύγω χαράματα από το σπίτι κι επιστρέφω αργά το βράδυ. Κάνω μια στάση στο Petit Fleur για καφέ και χαζεύω τα μπουμπουκιασμένα δέντρα.

Φοράω ανάλαφρα μπλουζάκια σε κιτρινόμαυρο και έχω καρφιτσωμένο χαμόγελο από το πρωί. Κι αναρωτιέμαι για τα ανέκφραστα, σφιγμένα πρόσωπα όσων συναντώ στο μετρό και μοιράζομαι το ίδιο βαγόνι. Θα ‘ρθει η άνοιξη και για αυτούς. Αισιόδοξα.

Ακούω μονότονες παρατηρήσεις για το τίποτα. Απεγνωσμένες προσπάθειες να βρεθεί λάθος εκεί που δεν υπάρχει. Κι είναι οι μόνες φορές που σιωπώ. Η βλακεία είναι ανίκητη.
Περιμένω στα σκαλάκια του Συντάγματος και παρακολουθώ δυο φίλες να συναντιούνται μετά από χρόνια, να αγκαλιάζονται, να φωτογραφίζονται και να μιλούν δυνατά.
Σταματώ να πέφτω από τα σύννεφα για να μην σπάσω κανένα πόδι, όπως λένε και τα παιδιά από την Ελληνοφρένεια. Έχω κλειστή την τηλεόραση και ακούω τις ειδήσεις από το ραδιόφωνο. Περιμένω τις τελευταίες στροφές του πρωταθλήματος για να γελάσω. Όποιος κι αν το πάρει από τους δυο διεκδικητές.

Ανακουφίζομαι για το βέτο, όπως οι περισσότεροι Έλληνες και κάτι μου λέει ότι η Αμερική του Μπους έχει πάψει να είναι το φόβητρο. Άλλωστε έχουν και προβλήματα εσωτερικής κατανάλωσης να επιλύσουν. Τη δε επονομαζόμενη επιτυχία δεν την πιστώνω σε κανένα κομματικό συνδυασμό. Παρά σε μερικούς ανθρώπους. Μια χούφτα. Μόνο, αρκεί.
Και ξεχωρίζω έναν που περνάει πάντα απαρατήρητος, ακόμα κι αν το έργο του είναι καταλυτικό εδώ και χρόνια. Αναφέρομαι στον πρέσβη επί τιμής Βασιλάκη. Εντελώς τυχαία γνώρισα τελευταία μια συγγενή του και μου μίλησε για τη προσηνότητα του χαρακτήρα του, την ηθελημένη ταπεινή του στάση, τον επαγγελματισμό και τη συνέπεια που τον χαρακτηρίζουν. Στοιχεία που είναι τόσο ισχυρά, ώστε να είναι ο βασικός συνομιλητής στις συνεχείς συναντήσεις μέχρι την επίτευξη του διπλωματικού στόχου, έχοντας αποσυρθεί εδώ και χρόνια από την ενεργή δράση.
Δεν κάνει δηλώσεις, δεν εμφανίζεται σε σαθρά γυαλιά, δίνει σπάνια συνεντεύξεις σε εφημερίδες. Η απουσία έπαρσης στην πολύχρονη, επιτυχημένη πορεία του τον κάνει ιδιαίτερο. Τουλάχιστον για μένα.

Το surreal βέβαια είναι ότι στη χώρα που την καθημερινότητα τη διαμορφώνουν μετριότητες και νάνοι, δε θα δεις ποτέ τέτοιους ανθρώπους να είναι οι πρωταγωνιστές. Έχουμε καλύτερα κακέκτυπα να καταπίνουμε.

Κλείνομαι σε σκοτεινές αίθουσες και συνεχίζω να κάνω ανούσιες σκέψεις.

Π.

Δια την τιμή των όπλων

2008-03-29T17:22:00.001+02:00

Για την τιμή των όπλων γίνονται όλα.
Για την τιμή θα παίξουμε την Κυριακή με το δαφνοστεφανωμένο.
Για την τιμή θα πούμε τα βέτο μας σε όσους μας αμφισβητούν διεθνώς επ' ονόματι.
Για την τιμή θα πρέπει να ολοκληρώσουμε τις εργασίες μας και να κονταροχτυπηθούμε για τον περιβόητο για μερικούς βαθμό.

Ποια ακριβώς τιμή όμως;
Κι είναι ίδια για όλους μας;

Η ΑΕΚ πρέπει να παίξει για την τιμή των όπλων για εμάς τους αεκτζήδες. Γιατί όπως σωστά είπε ο πρόεδρος, είμαστε οπαδοί της, όχι για τα πρωταθλήματα που μας συνοδεύουν στην πορεία μας, αλλά για την ιδέα. Σημαντική η τιμή λοιπόν.

Για το βέτο που έρχεται, είναι απλά μια προκάληψη σε όσα δεν τολμήσαμε και δεν πρόκεται να τολμήσουμε ποτέ. Να πούμε ξεκάθαρα τη γνώμη μας και να τη στηρίξουμε.
Χαμένη μάχη μοιάζει για τους εταίρους μας, τους εξωτερικούς.
Μάχη εντυπώσεων για το εσωτερικό κοινό που είναι από καιρό έτοιμο να καταβροχθίζει εύκολες ειδήσεις και να βλέπει λαμπερές οδοντοστοιχίες, καδραρισμένες και πουδραρισμένες για να μας καθησυχάζουν.

Κι όσο για τους βαθμούς, αν κάποιος μου βρει την τιμή τους, θα τον αναγνωρίσω. Προφανώς είναι σημαντικοί για όσους τους κυνηγάνε μανιωδώς. Τους βαθμούς και μόνο αυτούς. Όχι την γνώση και την ουσία.
Και θα πω άμεσα τι εννοώ. Περνώντας από τη γραμματεία για να πάρω τα τελευταία βιβλία, ακούω την άκαιρη ερώτηση.
"Κυρία Π. γιατί στενοχωρείτε τους καθηγητές σας και δεν έρχεστε στα μαθήματα;"
Η φάτσα πρέπει να έμοιζε με το το emoticon του msn :-SSS
"Εγώ που τρέχω σαν άλογο για να μην πάρω απουσία από τη δουλειά κατευθείαν;"
"Όχι εσείς προσωπικά, αλλά οι συμφοιτητές σας."
Πέρασε μιάμισι ώρα στην οποία ανέλυα με έναν ακόμα συμφοιτητή μου, τα παράπονά μας και τα προβλήματα που έχουμε από το μεταπτυχιακό. Κι ακούγαμε συνέχεια την ατάκα, "μα γιατί δεν το λέτε στους καθηγητές σας;"
Μετά από τόση ώρα, όπου τις εξηγούσαμε για τις ανύπαρκτες επισκέψεις στελεχών, για το ύφος καθηγητών με λιγότερες δημοσιεύεσεις από εκείνους του LSE, για τα ανύπαρκτα μαθήματα που ακολουθούν την εποχή, εμφανίζεται η διευθύντρια σπουδών του τμήματος για να ετοιμάσει τον καφέ της και μας ρωτά τι προβλήματα έχουμε. Πριν προκάμουμε να τις πούμε, εκπροσωπώντας το τμήμα, μάς ξεφουρνίζει ότι έχουνε κόψει πολλούς φέτος. Κι ενώ είμασταν διατεθειμένοι να ξοδέψουμε κι άλλο από το χρόνο μας για να τις εξηγήσουμε, παίρνει τον καφέ της και πηγαίνει με ύφος χιλίων καρδιναλίων στο γραφείο της. Μάς γείωσε κανονικά. Προφανώς δεν πρέπει να περιμένω να αλλάξουν τα πράγματα. Παγιωμένες αντιλήψεις σε αποστειρωμένα μυαλά. Απλά για την τιμή των όπλων. Γιατί απλά ένα μεταπτυχιακό δεν είναι οι βαθμοί, οι καθηγητές και τα βιβλία και οι απουσίες. Είναι η αναζήτηση λίγο παραπάνω γνώσης, από ανθρώπους της αγοράς, χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη απουσιών και βαθμών. Αλλά, άλλη η τιμή και άλλη η μάχη εν προκειμένω.

Τελευταία απόκτησα μια συμπάθεια και σε ακόμη μια Βρετανίδα Amy. Ακούστε την όσοι δεν έτυχε ακόμα. Πάω για μια βόλτα στους Αμπελόκηπους με το MP3 στα αυτιά. Ο ήλιος καίει ακόμα και στο δρόμο Βρετανίδες με αντιηλιακά στα κόκκινα σώματα κάνουν την εμφάνισή τους. Τις ζηλεύω για τη ραθυμία και τα ελαφρά ρουχαλάκια τους. Και το χάρτη στα χέρια τους. Πρέπει να κανονίσουμε την εκδρομή στα Χανιά...

Π.