the muppet show girls

Ο Robin μού στειλε κι ενημερωτικό ότι πήγε τέλεια.
Με καθυστέρηση μιας βδομάδας, χωρίς να έχω συνέλθει ακόμα (από τα ευχάριστα)
τοποθετώ μικρό χαλικάκι σε αυτή την μέρα των bloggers ανά την υφήλιο.
Λίγα λόγια. Πράξεις κυρίως στην καθημερινότητά μας.

Δεν έχω ζήσει προσωπικά πιο άνευρη και ανιαρή προεκλογική περίοδο.
Μέρες τώρα νιώθω ότι συμμετέχω σε θίασο ενός έργου που θα δω από κάποιο εξώστη.
Καταπίνω ίδιες κουβέντες. Χιλιοειπωμένες. Στείρες. Λίγες. Κουρασμένες.
Από τα ίδια άτομα. Δε θα καταφέρω ποτέ μου να τα πω πρόσωπα. Το πρόσωπο έχει κάτι το ιερό. Ετούτοι εδώ έχουν πουλήσει ό,τι ιερό είχανε για να τσεπώσουν λιγάκι εξουσία και χρήμα για να ικανοποιήσουν τα ζωώδη ένστικτά τους. Δεν τους τσουβαλιάζω όλους.
Ίσως και να καταλαβαίνω γιατί οι πολιτικοί που κυριαρχούν την τελευταία 25ετία είναι του συγκεκριμένου φυράματος. Είναι κομμάτι μας κι ας μη μας βολεύει η αλήθεια αυτή.

Σκέφτομαι ξανά τι έγινε το αίμα που έβραζε σχεδόν ένα χρόνο πριν. Και πλέον καταλήγω
ότι ήταν μέρος του δράματός μας κι αυτό. Κωμωδία και ιλαροτραγωδία μαζί. Το σύνδρομο της υπερβολής μας. Αραδιάζουμε ωραίες λεξούλες και όταν φτάνουμε στο σημείο το δύσκολο, εκεί που καλούμαστε να αναμετρηθούμε με την πάρτη μας και τη θέση μας στην κοινωνία, ξεμένουμε από βενζίνη. Ποτέ μας δεν ενδιαφερόμαστε για το συλλογικό. Ο ευατούλης μας και πως να περάσουμε καλά εμείς. Σήμερα. Το σπιτάκι μας, η δουλίτσα μας, το οτομπιάνκι μας, η μάσα μας και οι άλλοι ας κάνουν ό,τι καταλαβαίνουν. Και όταν θέλουμε να τα βγάλουμε πέρα στα δύσκολα ακολουθούμε την τακτική - κατάλοιπο της οθωμανικής περιόδου. Οσφυοκαμψία, μπαξίσι, αυλικοί, λοβιτούρα.
Αν αναλογιστούμε αυτά κι άλλα πολλά ακόμα δεν θα αναρωτιόμαστε για τα κόμματα που διεκδικούν τη ψήφο μας σε τούτες τις πιο άχρωμες εκλογές.
Το κόμμα που αποχωρεί στηρίχτηκε στον εγωϊσμό του καταλληλότερου, άφησε σημάδια που θέλουν χρόνια επούλωσης, αν και είχε υποσχεθεί επανίδρυση. Το κόμμα που έρχεται προσπαθεί να στηριχθεί στο πρόσωπου του αρχηγού του γιατί η εικοσαετία που χαράκωσε την Ελλάδα δεν είναι μεν νωπή, αλλά τα αποτελέσματά της είναι παρόντα ακόμα και σήμερα. Για τα δυο μεγάλα κόμματα είναι ενδεικτικά και τα ψηφοδέλτια. Με μια μικρή διαφοροποίηση εκείνου της επικρατείας του Πασοκ, και τα δυο κόμματα επέλεξαν τους ίδιους παλαιάς κοπής πολιτικούς. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να δω κάποια στιγμή μέσα στη Βουλή τον Κωνσταντίνο Σέκερη να καταθέτει νομοσχέδια για την παιδεία, τη Νίκη Γουλανδρή να μεριμνά για το περιβάλλον και τόσους άλλους ταλαντούχους που δεν καβαλήσανε καλάμια και ξέρουν να συνεργάζονται. Αλλά ας το ξεχάσω κάτι τέτοιο. Δεν βολεύει τους βολεμένους. Και ο νοών νοείτω.
Για τα υπόλοιπα κόμματα πάλι, το κομμουνιστικό μου θυμίζει τις γυναίκες της Καρπάθου στην Όλυμπο. Συνεπείς με την παράδοση, εκτός τόπου και χρόνου εν έτει 2009, η αριστερά στην πιο light έκδοσή της μετράει συνιστώσες και αγκομαχεί με υποδαυλισμούς και ο λαϊκισμός του πιο επικίνδυνου κόμματος μέσα στη Βουλή υπολογίζει στην l etait c est moi εκδοχή του αρχηγού του και στην αυξανόμενη τάση ξενοφοβίας, θαρρείς κι αυτός ο τόπος έπαθε ξαφνική αμνησία από τις προσφυγιές που φέρει στο κορμί του.

Η απαξίωση των κομμάτων είναι αποτέλεσμα της πολιτικής ενασχόλησής του καθένα μας.
Έχουμε παύσει εδώ και καιρό να είμαστε Άνθρωποι. Γεμίσαμε κοράκια και γεράκια.
Και πονηρούς πολιτευτές. Από εκείνους που έχουν σταματήσει να κυνηγάνε φοιτητριούλες που έλεγε κάποτε ο Σαββόπουλος και τρέχουν λυσσασμένα πίσω από την καρέκλα της εξουσίας ενός αθεράπευτα απαθή λαού. Είναι ανάγκη να τους κάνουμε το χατήρι;
Σε αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε το μη χείρον.
Έτσι είναι κι επίκαιρη η ψήφος. Εν μέσω γρίπης των χοίρων.

Επειδή για όλα φταίνε οι γκόμενες που λέει κι ο Μούτσης χαρείτε




τις πρώην











και τις επόμενες










Γιατί ως γνωστόν με το χέρι στην τσέπη η μεσαία τάξη περιμένει λιγάκι να λουφάξει.

Θα επανέλθω στον πολιτικό πολιτισμό.
Συμβουλή προς τους μετέχοντες του προεκλογικού "αγώνος":
Μη ξεχνάτε τη γρίπη των χοίρων.
Κοινώς καλές οι χαιρετούρες, τα φιλιά και οι αγκαλιές, αλλά οι υποψήφιοι βολευτές σας είναι πρώτης τάξεως φορείς μικροβίων. Επίσης προσοχή στο σάλιωμα φακέλων. Όχι τίποτα αλλά ο Αβραμόπουλος θα χαίρεται που παρήγγειλε τόσες ποσότητες φαρμάκων και θα εμφανιστεί ως Μαρία Τερέζα να θεραπεύει αρρώστους.

Για όσους δεν έχουν κανονίσει κάτι αύριο Δευτέρα στις 9 το βράδυ, μπορούν να αναμένουν την προβολή της νέας μικρού μήκους ταινίας του Κωνσταντίνου Πιλάβιου, Μικρές Χαρές. Η ταινία έχει βραβευθεί ως η καλύτερη ελληνική μικρού μήκους ταινία στο 1ο φεστιβάλ ταινιών υγείας της Κω.
Η προβολή θα γίνει στις 9 ακριβώς από το
http://www.livestream.com/movieteller
και κατόπιν οι συντελεστές της ταινίας θα έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν στο
chat με το κοινό, ενώ θα "παίξουν" και τα making of.

Για τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο περισσότερα στη σελίδα του

Μικρές Χαρές - Trailer from MovieTeller on Vimeo.

Παρόλο που ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος πρόλαβα να διαβάσω και να ξεφυλλίσω 5,5 βιβλία. Το μισό είναι ακόμα στη μέση.
Με σειρά τυχαία, όπως βρέθηκαν μπροστά μου κι έπεσαν στα χέρια μου...

Complete Unknown
του Κωνσταντίνου Τζούμα
Εκδόσεις Καστανιώτη
Καταιγιστικό και σπιντάτο, το διάβασα σε δυο μέρες. Το πρώτο του το είχα αφήσει στη μέση από βαρεμάρα. Αυτό εδώ όμως το δεύτερο αυτοβιογραφικό του είναι σε fast forward.
Ο Τζούμας περιφέρεται ως bon viveur στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, ξενυχτά σε άπειρα πάρτυ, ερωτεύεται και αναμετράται με την πάρτη του, φιλοσοφεί τη ζωή, συναντά τους πιο περίεργους και ταλαντούχους της δεκαετίας, μελαγχολεί και ξεγυμνώμεται με το δικό του μοναδικό τρόπο. Easy living.


Φίλοι Κι Εραστές
του Θοδωρή Καλλιφατίδη
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Βιβλίο-αποκάλυψη για μένα προσωπικά για αυτό το καλοκαίρι. Μού το πρότειναν και το διάβασα σε διαδρομές (τρένα, αεροπλάνα, σταθμοί μετεπιβίβασης). Ίσως επειδή γιατί και ο Καλλιφατίδης μετανάστης είναι. Υπέροχο και προτείνω να το διαβάσετε όσοι έχετε χρόνο. Ο Καλλιφατίδης πλέκει περίεργα τη μοναξιά της μέσης ηλικίας, τη νεότητα, τον έρωτα και τη φιλία, το ταξίδι του Οδυσσέα. Κατά τον ίδιο η ελευθερία θέλει και τρυφερότητα, μαζί με την τόλμη του Αλμπέρ Καμύ. Στη Σουηδία που μένει εδώ και χρόνια είναι αναγνωρισμένος με πολλά βιβλία στο ενεργητικό του. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και για την πατρίδα του.
"Αυτό που θεωρείς πως είναι το καλύτερο που πρέπει να κάνεις στην πατρίδα σου πρέπει να το κάνεις όπου βρεθείς. Η ξενιτιά δεν είναι άλλοθι"


Νυχτερινές Πτήσεις
του Φώτη Γεωργελέ
Εκδόσεις Κέδρος
Τον Γεωργελέ τον λατρεύω. Για τον εξής απλό λόγο. Γράφει άναρχα. Χωρίς να καταλήγει στο λογικό (sic) συμπέρασμα. Καταγράφει εικόνες, μοιράζει μουσικές στα αυτιά, προσεγγίζει αφές και σε αφήνει να βιώσεις ο ίδιος την πτήση. Νυχτερινές διαδρομές, ταξίδια, σταθμοί, στιγμές συνθέτουν έναν κόσμο που σε καλεί να γίνεις ταξιδευτής του. Το διάβαζα στις αρχές του Σεπτέμβρη μόλις επέστρεψα από τα νησιά και με έκανε να θέλω να αρπάξω τη βαλίτσα και να βγω στο δρόμο ξανά.



Τρίτο Στεφάνι
του Κώστα Ταχτσή
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Το δανείστηκα στα 14 μου από την αγαπημένη μου γιαγιά που είχε το αντίτυπο των εκδόσεων Ερμής. Το ρούφηξα τότε μονορούφι αφού το διάβασα εις διπλούν. Έκτοτε η Εκάβη και η Νίνα φώλιαζαν σε περίοπτη θέση μέσα μου. Αρχές καλοκαιριού ο Γαβριηλίδης το επανακυκλοφόρησε σε νέα έκδοση με ένα υπέροχο επίμετρο του Μένη Κουμανταρέα. Αν θα έπρεπε να διαλέξω ένα ανάγνωσμα που να είναι η ίδια η Ελλάδα το Τρίτο Στεφάνι θα ήταν μακράν η επιλογή μου. Μετά από 47 χρόνια παραμένει το ίδιο φρέσκο. Γλώσσα ρέουσα, καθημερινή, χωρίς φιλολογίες, με μια Εκάβη και μια Νίνα να κονταροχτυπιούνται στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο Ταχτσής είναι ο σύγχρονος τραγωδός.



Τα Παιδιά Της Πιάτσας
του Νίκου Τσιφόρου
Εκδόσεις ΔΟΛ
Τον Τσιφόρο τον ήξερα μόνο μέσω των ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Τα ΝΕΑ κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία του μέσα στο καλοκαίρι με μαλακό εξώφυλλο κι έτσι στις παραλίες μαζί με εφημερίδες περιοδικά ταξιδιωτικά και λοιπά, τρύπωσαν και Τα Παιδιά της Πιάτσας. Ότι και να πω για τον Τσιφόρο είναι λίγο. Βρέθηκα να γελάω καθώς διάβαζα για έναν κόσμο που δεν είχα ζήσει και δει ποτέ μου, που όμως ήταν η μεταπολεμική Ελλάδα. Καθημερινότητα για τους περιθωριακούς, μάγκικη και σέρτικη γλώσσα, ακούγεται στη Σκουφά και φτάνει μέχρι Πειραιά. Το βιβλίο κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις Ερμής για όσους θέλουν να το βάλουν στη βιβλιοθήκη τους με πιο περιποιημένη έκδοση.


Είμαι...blogger και είμαι καλά!
του Πάνου Χρυσοστόμου
Εκδόσεις Μετρονόμος
Δεν το διάβασα την άνοιξη που κυκλοφόρησε και δεν πήγα στην παρουσίασή του με τα Κίτρινα Ποδήλατα και το Δήμο Μούτση. Και ζητώ και συγγνώμη από τον Πάνο για αυτό. Τον Πάνο τον γνώρισα πρώτα από τα ερτζιανά του Δεύτερου Προγράμματος. Είχα κολλήσει με αφιερώματά του στα σάουντρακς από ταινίες. Μετά ήρθε το blog της εκπομπής (air-waves.blogspot.com) και αργότερα η συνάντηση από κοντά. Σε αυτό το βιβλίο περιγράφει την εντύπωσή του από τα blogs και καταγράφει αγαπημένες μουσικές και ιστορίες από την πορεία του ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Είναι το περίφημο...μισό βιβλίο. Ακόμα δεν το τελείωσα. Όχι τίποτα άλλο...αλλά είμαστε κι εμείς τα muppet show girls μέσα!

Για το τέλος απόσπασμα από το βιβλίο Φίλοι Και Εραστές του Καλλιφατίδη.

"Πόσο συχνά δε λέμε ότι κάτι δεν είναι ιδιαίτερα καλό μα είναι πρωτότυπο. Επιπλέον βλέπουμε συνήθως την ακρίβεια στην έκφραση σαν το αντίθετο του πάθους, σκέψου όμως ότι μπορεί το πάθος για την ακρίβεια να είναι μεγαλύτερο από οποιουσδήποτε συναισθηματισμούς. Σκέψου ότι μπορεί να έβλεπες κι εκείνη και το χορό της με μάτια σφραγισμένα από άγνοια και προκαταλήψεις. Είναι τα μαργαριτάρια πρωτότυπα; Όχι. Είναι μια κουράδα πρωτότυπη; Σαφώς όχι. Αν όμως βάλουμε μαργαριτάρια σε μια κουράδα, τότε είναι πρωτότυπο. Ποιο όμως κερδίζει από αυτή την πρωτοτυπία; Το μαργαριτάρι ή η κουράδα; Πρεσβεύεις μια αισθητική χωρίς μνήμη. Εκθειάζεις για την πρωτοτυπία τους τα μικρά ποταμάκια που ξεκινούν από ένα μεγάλο ποτάμι και ξεχνάς ακριβώς το ποτάμι. Προσκυνάς το τυχαίο, αγνοώντας τη μεγάλη πορεία που οδηγεί σε πιο βαθιές γνώσεις, αν και δεν φταις εντελώς. Είσαι παιδί της κοινωνίας της λήθης".

Θεωρητικά μετά τις διακοπές του θέρους πνέει άνεμος ανανέωσης. Αντί για το πώς πέρασες όμως, καλείσαι να απαντήσεις στο ποιον θα ψηφίσεις. Θεωρητικά και στερεότυπα η πρώτη ανάρτηση μετά τις διακοπές έχει εικόνες σε μπλε και σέπια. Δεν ξέρω ακόμα γιατί αλλά επικρατεί άπνοια. Μια χώρα σε αυτόματο πιλότο κι ένας λαός στη νιοστή του «θα δείξει». Το παρατήρησα στα πρόσωπα του καλοκαιριού που συνάντησα. Κούραση, αθυμία, απροθυμία. Σαν να μην κουνιέται φύλλο. Σαν κανείς να μην περιμένει κάτι να αλλάξει και να παραδιδόμαστε ομαδικά σε βιασμό με δεμένα τα μάτια.
Έχω κρατήσει ακόμα στο τραπέζι τα βότσαλα από τους φετινούς προορισμούς. Σε κουτί διαφανές να μου θυμίζουν κυρίως πρόσωπα και στιγμές. Μεσημέρια με λιοπύρια στη Θάσο κάτω από πεύκα δίπλα στο κύμα, απόγευμα στη Ναύπακτο με παγωτό καϊμάκι και νωχελικό περίπατο, σούρουπο στη Σαντορίνη να κατεβαίνουμε τα σκαλιά με μάτια καρφωμένα στην Καλντέρα μπας και καταφέρουμε να την αποτυπώσουμε εντός. Μεσάνυχτα στην Άνω Πόλη να γιορτάζουμε τον ερχομό του μικρού μπόμπιρα και μετά το άλλο πρωϊ στον Αρμενιστή μόνο με σανδάλια και σακίδια στην πλάτη. Μπάνιο στο Ελαφονήσι ξανά αφού το περσινό σημάδι στο πόδι από τον ήλιο έγινε συμφωνητικό επιστροφής, και ξενύχτι στη Μύκονο για ένα βράδυ. Το πιο ήρεμο απομεσήμερο στην Πάτμο, ο Μάκαρος στη διπλανή θέση στο αεροπλάνο χαράματα για την επιστροφή στην Αθήνα από τα βόρεια, διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη με ICExpress, αλλά και με τις ανανεωμένες και πρόσφατα πιο ακριβές κοινές αμαξοστοιχίες. Και η πιο γοητευτική βραδιά εν πλω με τα άστρα να φτάνουν μέχρι τον ορίζοντα και να βυθίζονται στη θάλασσα. Κι ενώ προσπαθείς να κρατήσεις μέσα σου τις ομορφιές και τα αστεία της ραστώνης, επιστρέφεις στα ίδια μουντά ατάραχα. That’s life…
Για τα πολιτικά σε άλλη ανάρτηση. Μη τα μαγαρίσουμε όλα. Όπως και ξεχωριστή ανάρτηση για τα βιβλία του καλοκαιριού που με συντρόφευσαν. Προς το παρόν… βαθιά ανάσα για να αντέξουμε το βυθό του χειμώνα. Κι όπως λέει κι ο Σπύρος… καλή μας εποχή. Με τη μυρωδιά ενός Σεπτέμβρη τρυγητή.

Για αύριο προτείνω σε όσους τα καταφέρουν να ακούσουνε τους Archive στο Badminton. Trip hop, progressive rock, electronica για τους αγαπημένους του ελληνικού κοινού με το κλασικό Fuck You και το νέο τους άλμπουμ.
Εκτός από το χιλιοπαιγμένο Bullets ακούστε και το Controlling Crowds.

Summer in the city

or in space...






Up-date.: Ο γιατρός έχει κέφια.Απολαύστε τον!